Πέμπτη, 01 Μαρτίου 2012 14:39

    Μπριάν, Αριστίντ

    Written by
    Rate this item
    (0 votes)
    Μπριάν, Αριστίντ (Aristide Briand, Ναντ 1862 – Παρίσι 1932). Γάλλος πολιτικός. Γιος ενός εύπορου ξενοδόχου, τελείωσε το λύκειο της Ναντ, όπου είχε συνδεθεί φιλικά με τον μετέπειτα διάσημο συγγραφέα Ιούλιο Βερν. Σπούδασε νομικά και ασκήθηκε ως δικηγόρος, αλλά σύντομα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, συνεργαζόμενος αρχικά με διάφορα πολιτικά έντυπα. Το 1904, έχοντας ήδη αναπτύξει δράση στον χώρο της σοσιαλιστικής Αριστεράς, ίδρυσε την εφημερίδα L’Humanité, μαζί με τον Ζαν Ζορές. Το 1902 εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής. Έγινε πασίγνωστος με την προπαρασκευστική εργασία του για τον χωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος, την οποία υπέβαλε στην αρμόδια επιτροπή το 1905 και τον ίδιο χρόνο αποχώρησε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα μαζί με τον Αλεξάντρ ντε Μιλεράν και τον Ρενέ Βιβιανί. Το 1906 έγινε υπουργός Δημόσιας Εκπαίδευσης, το 1910 πρωθυπουργός, το 1912 και το 1914 υπουργός Δικαιοσύνης. Πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών από το 1915 έως το 1917, προώθησε και πέτυχε σε σημαντικό βαθμό τη στενή συνεργασία μεταξύ των Συμμάχων στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Υπήρξε ένας από τους πιο αποφασιστικούς υποστηρικτές της αγγλογαλλικής απόβασης στη Θεσσαλονίκη για το άνοιγμα βαλκανικού μετώπου εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο διετέλεσε πολλές φορές πρωθυπουργός και υποστήριξε πολιτική προσέγγισης με τη Γερμανία.
Προς την κατεύθυνση αυτή, ο Μ. θεώρησε επιτυχία τη σύναψη του συμφώνου του Λοκάρνο (1925), το οποίο ρύθμιζε τις σχέσεις της Γερμανίας και των κεντροευρωπαϊκών κρατών και στόχευε στην εξάλειψη της απειλής νέου πολέμου. Μέσα στο πνεύμα του Λοκάρνο εργάστηκε και για τη σύναψη του συμφώνου το οποίο ονομάστηκε Μ.-Κέλογκ, από τα ονόματα του Μ. και του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών. Το σύμφωνο Μ.-Κέλογκ (1928), το οποίο υπογράφηκε αργότερα και από άλλα ευρωπαϊκά κράτη, προέβλεπε ότι οι μετέχοντες σε αυτό θα αναλάμβαναν την υποχρέωση να λύνουν τις μεταξύ τους διαφορές χωρίς προσφυγή στον πόλεμο (1928). Ο Μ. υπήρξε φυσιογνωμία πρώτου μεγέθους στο διεθνές πολιτικό σκηνικό του μεσοπολέμου. Ανάμεσα στις επιτυχίες του περιλαμβάνεται η προώθηση της διαρκώς στενότερης συνεργασίας μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών, αν και το σχέδιό του για τη δημιουργία της λεγόμενης Πανευρώπης απέτυχε εξαιτίας της αντίδρασης πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Παραιτήθηκε από υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Λαβάλ λίγο πριν από τον θάνατό του. Έγινε 25 φορές υπουργός και 11 φορές πρωθυπουργός. Το 1926 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ ειρήνης, από κοινού με τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Γκούσταβ Στρέζεμαν.
    Read 990 times Last modified on Πέμπτη, 01 Μαρτίου 2012 14:39

    Leave a comment

    Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.