Πέμπτη, 01 Μαρτίου 2012 14:14

    Μπότασης

    Written by
    Rate this item
    (0 votes)
    Μπότασης. Επώνυμο οικογένειας Σπετσιωτών, οι οποίοι κατάγονταν από το Κρανίδι, μέλη της οποίας διέπρεψαν στο ναυτικό εμπόριο, στην Ελληνική Επανάσταση και στον δημόσιο βίο του ελεύθερου ελληνικού κράτους.

      1. Γκίκας (Σπέτσες 1766 – Ναύπλιο 1831). Προεστός των Σπετσών και αγωνιστής του 1821. Συμμετείχε στην προετοιμασία της Επανάστασης και συνεργάστηκε με την Μπουμπουλίνα και με άλλους Σπετσιώτες στην οργάνωση της πολιορκίας του Ναυπλίου από τη θάλασσα. Εξελέγη μέλος της Πελοποννησιακής Βουλής και αντιπρόσωπος στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, η οποία του ανέθεσε την αντιπροεδρία του Εκτελεστικού (1824). Ήταν μετριοπαθής και έντιμος πολιτικός, αλλά παρασύρθηκε στις εμφύλιες διαμάχες από τον Ιωάννη Κωλέττη.
      2. Θεοδόσιος (; – Σπέτσες 1836). Αγωνιστής του 1821, γιος του Γκίκα (βλ. 1.). Έλαβε μέρος στον πρώτο αποκλεισμό του Ναυπλίου. Τον Μάιο του 1821 έπλευσε στον Ελλήσποντο, ως αρχηγός σπετσιώτικης ναυτικής μοίρας, για να εμποδίσει την έξοδο του τουρκικού στόλου και διακρίθηκε στη ναυμαχία που έγινε εκεί. Κατόπιν επέστρεψε στις Σπέτσες και τον Ιούνιο του 1822, με διαταγή του ναυάρχου Ανδρούτσου, έπλευσε προς την Κρήτη για να συναντήσει τον αιγυπτιακό στόλο. Στη συνέχεια πήρε μέρος σε πολλές πολεμικές επιχειρήσεις σε όλη τη διάρκεια του Αγώνα. Μετά την απελευθέρωση ασχολήθηκε με το ναυτικό εμπόριο.
      3. Ιωάννης (Σπέτσες 1839 – Αθήνα 1924). Λόγιος και πολιτικός. Το 1863 ταξίδεψε στην Αμερική, όπου εργάστηκε ως εμπορικός υπάλληλος στο κατάστημα των αδελφών Ράλλη, για δέκα χρόνια. Σε πρωτοβουλία του οφείλεται η ίδρυση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Νέας Ορλεάνης. Επέστρεψε κατόπιν στις Σπέτσες, όπου πολιτεύτηκε και εξελέγη βουλευτής του κόμματος του Βούλγαρη (1874). Μετά τον θάνατο του τελευταίου, εγκατέλειψε την πολιτική και διορίστηκε διευθυντής της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας, για τους σκοπούς της οποίας εργάστηκε υποδειγματικά μέχρι τον θάνατό του.
      4. Νικόλαος (Κρανίδι 1730 – Σπέτσες 1812). Ο γενάρχης του σπετσιώτικου κλάδου μιας οικογένειας του 17ου αι., τα μέλη του οποίου απέκτησαν το επώνυμο Μ. από δικό του παρωνύμιο, καθώς η παράδοση αναφέρει ότι όταν ήταν παιδί έτρωγε μπότα (χώμα, στα αρβανίτικα). Το 1736, έχοντας χάσει τον πατέρα του σε κάποια σύγκρουση με τους Τούρκους, οδηγήθηκε από τη μητέρα του στις Σπέτσες. Ασχολήθηκε με το εμπόριο και τη ναυτιλία και απέκτησε μεγάλη περιουσία. Αναφέρεται ότι συμμετείχε στα Ορλοφικά (1770) με δικό του πλοίο.
      5. Νικόλαος (1792 – 1842). Αγωνιστής του 1821, γιος του Γκίκα (βλ. 1.). Διακρίθηκε στον ναυτικό αγώνα της Επανάστασης, στις επιχειρήσεις στον Κορινθιακό και στην κατάληψη του Νεόκαστρου και της Μονεμβασίας. Μετά την απελευθέρωση διορίστηκε σύμβουλος της Επικρατείας (1835) και υπουργός των Οικονομικών (1837).
      6. Νικόλαος (Σπέτσες 1806 – Αθήνα 1867). Αγωνιστής του 1821. Όταν ενηλικιώθηκε, ναυτολογήθηκε σε πλοίο εξαδέλφου του και πήρε μέρος στον Αγώνα μέχρι το τέλος της Επανάστασης. Διετέλεσε βουλευτής, αντιπρόεδρος της Βουλής στην πρώτη σύνοδο και, τέλος, ταμίας της Εθνικής Τράπεζας. Στη θέση αυτή παρέμεινε έως τον θάνατό του.
      7. Νικόλαος (Αθήνα 1874 – 1955). Διπλωμάτης και πολιτικός, γιος του Ιωάννη (βλ. 3.). Σπούδασε στη Σχολή Δοκίμων και μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε ναυτικός ακόλουθος της ελληνικής πρεσβείας του Παρισιού, με τον βαθμό του πλοιάρχου. Στις διαπραγματεύσεις για την ειρήνη, χρημάτισε ναυτικός σύμβουλος της ελληνικής αντιπροσωπείας. Αργότερα έγινε ναύαρχος και διετέλεσε επίσης υπουργός των Ναυτικών την περίοδο της δικτατορίας του στρατηγού Θεόδωρου Πάγκαλου (1925-26). Ασχολήθηκε επίσης με τη συγγραφή έργων της ειδικότητάς του, με σπουδαιότερα τα μελετήματα Η Πυροβολική και Μετεωρολογία.
      8. Παναγιώτης (1784 – 1824). Αγωνιστής του 1821, αδελφός του Γκίκα (βλ. 1.). Μαζί με τον Γεώργιο Πάνου και τον Πέτρο Σκυλίτση αντιπροσώπευσαν τους Σπετσιώτες στην Ύδρα στον συντονισμό των ναυτικών επιχειρήσεων κατά την Επανάσταση. Διορίστηκε έφορος Σπετσών από τον Δημήτριο Υψηλάντη. Το φθινόπωρο του 1823, επικεφαλής στολίσκου, έπλευσε στο Μεσολόγγι όπου έμεινε έως το 1824. Όταν επέστρεψε στο Ναύπλιο, εξελέγη μέλος του Εκτελεστικού και ύστερα αντιπρόεδρός του. Κατά τις εμφύλιες διενέξεις πήρε το μέρος του Γεωργίου Κουντουριώτη.
    Read 1487 times Last modified on Πέμπτη, 01 Μαρτίου 2012 14:14

    Leave a comment

    Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.