Πέμπτη, 01 Μαρτίου 2012 03:43

    Μολούκες

    Written by
    Rate this item
    (0 votes)
    Μολούκες (ινδονησ. Maluku, ολλανδ. Molukken). Αρχιπέλαγος (85.728 τ. χλμ., 19.905.908 κάτ. το 2000) του Ειρηνικού ωκεανού, μεταξύ της Κελέβης (Σουλαουέσι), της Νέας Γουινέας και του Τιμόρ. Διοικητικά υπάγεται στην Ινδονησία και χωρισμένο σε δύο τμήματα αποτελεί δύο επαρχίες της χώρας: τις Μ., με έδρα την Αμπόν, και τις Βόρειες Μ. με έδρα την Τερνάτε. Το αρχιπέλαγος εκτείνεται πάνω στη γραμμή του ισημερινού και περιλαμβάνει πολυάριθμα νησιωτικά συμπλέγματα.
Στο βόρειο τμήμα βρίσκονται τα: Χαλμαχέρα (το μεγαλύτερο νησί των Μ.), Μοροτάι, Τερνάτε, Τιντόρε, Μακιάν, Μπατσάν, Όμπι και Σούλα, ενώ μεταξύ των κυριότερων κεντρικών και νότιων νησιών των Μ. περιλαμβάνονται τα: Μπουρού, Σεράμ, Αμπόν, νήσοι Μπάντα, Κάι, Άρου, Τανιμπάρ, Μπαμπάρ, Κισάρ και Ουετάρ.
Τα νησιά, που είναι κυρίως ορεινά, εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια των ορογενετικών παροξυσμών της αλπικοϊμαλαϊανής συρρίκνωσης και παρουσιάζουν εκτεταμένες ηφαιστειακές εκδηλώσεις και συχνά σεισμικά φαινόμενα. Μερικά είναι χαμηλά και επίπεδα, γιατί έχουν μαδρεπορική προέλευση. Ειδικότερα, τα νησιά των νότιων Μ. αποτελούν κατακερματισμό των Μικρών Νησιών της Σούνδης και συνεχίζουν την ευθυγράμμιση των πτυχώσεων των νησιών της Σούνδης, Σουμπάουα και Φλόρες. Αντιστοίχως η πτύχωση της Σούμπα και του Τιμόρ εμφανίζεται ξανά στα νησιά Λέτι, Μπαμπάρ και Τανιμπάρ. Από εκεί η ορεογραφική κατευθυντήρια διαγράφει μία γωνία, αναδυόμενη αρχικά με τα νησιά Κάι και ύστερα με τα νησιά που βρίσκονται στο κεντρικό τμήμα του αρχιπελάγους. Ανάμεσα στη θάλασσα της Μπάντα και σε εκείνη της Σεράμ βρίσκονται διάφορα νησιά, ανάμεσα στα οποία η Σεράμ, που είναι το μεγαλύτερο, και η Μπουρού. Το ανάγλυφο, μολονότι ξεπερνά τα 3.000 μ. στο νησί Σεράμ, δεν παρουσιάζει πολύ τραχιές μορφές, καθώς αποτελείται από αρκετά μαλακά ιζηματογενή εδάφη· γι’ αυτό είναι πυκνοί εκεί οι ανθρώπινοι οικισμοί.
Τα νησιά Κάι και η πιο ανατολική ομάδα των νησιών Άρου, στη θάλασσα των Αραφούρα, αποτελούν το σύμπλεγμα των ανατολικών Μ., που χαρακτηρίζονται από αφθονία κοραλλιογενών σχηματισμών αλλά και πυκνή βλάστηση.
Στα Β της θάλασσας της Σεράμ βρίσκεται η συστάδα των Βόρειων Μ., με αρκετά κατακερματισμένη και ακανόνιστη δομή. Το σπουδαιότερο από τα νησιά αυτά, που στηρίζονται όλα στην ίδια υφαλοκρηπίδα, είναι η Χαλμαχέρα. Το ανάγλυφό της είναι περίπλοκο, ιδιαίτερα στη βόρεια χερσόνησο. Το έδαφος είναι πολύ εύφορο, λόγω της αφθονίας της ηφαιστειακής ιζηματαπόθεσης, και καλλιεργείται εντατικά στις παράκτιες πεδιάδες με ρύζι και τροπικά φρούτα.
Το κλίμα του αρχιπελάγους είναι τροπικό, ζεστό και υγρό, ενώ οι βροχοπτώσεις είναι άφθονες καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, προκαλούμενες από τους μουσώνες και τους αληγείς ανέμους. Ο πληθυσμός απαρτίζεται κυρίως από Μαλαίους και Παπούα και ασχολείται με τη γεωργία (κοκκοφοίνικες, μπαχαρικά, ρύζι), με την εκμετάλλευση των δασών και την αλιεία.

    Ιστορία. Το αρχιπέλαγος εξερευνήθηκε από τους Πορτογάλους στις αρχές του 1512, αλλά περίπου έναν αιώνα αργότερα κύριοι έγιναν οι Ολλανδοί, οι οποίοι διατήρησαν την κυριαρχία τους εκεί έως το α’ μισό του 20ού αι. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο τα νησιά καταλήφθηκαν από τους Ιάπωνες και μετά περιήλθαν στην Ινδονησία (1949).
    Read 664 times

    Leave a comment

    Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.