Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012 18:21

    Λουσόν

    Written by
    Rate this item
    (0 votes)
    Λουσόν (Luzon). Νησί (104.687 τ. χλμ., 30.759.000 κάτ. το 1990) των Φιλιππίνων· αναφέρεται επίσης, ανάλογα με την προφορά, ως Λουθόν ή Λουζόν. Είναι το μεγαλύτερο και το πιο πυκνοκατοικημένο νησί της χώρας, στο οποίο βρίσκονται και τα σημαντικότερα αστικά κέντρα, η Μανίλα και η Κέσον Σίτι, δηλαδή η νεότερη και η παλαιότερη πρωτεύουσα των Φιλιππίνων.
Η Λ. είναι ουσιαστικά ορεινή και διασχίζεται στο κεντρικό τμήμα της από τρεις οροσειρές που διαχωρίζονται μεταξύ τους από ευρείες κοιλάδες. Στην ανατολική ακτή, υψηλή και ενιαία, αραιοκατοικημένη εξαιτίας του κινδύνου των τυφώνων, υψώνεται η Σιέρα Μάδρε, συμπαγής με μέσο ύψος 1.000 μ. (όρος Κάγκουα, 1.194 μ.) που χωρίζεται από την κεντρική οροσειρά (Κορδιλιέρα Σεντράλ) με τη μακριά κοιλάδα του Καγκαγιάν, η οποία καλύπτεται από πρόσφατα ιζήματα. Η κεντρική οροσειρά παρουσιάζει έναν κύριο άξονα που κρασπεδώνεται, προς τα ανατολικά, από μια σειρά αντερεισμάτων τα οποία διακόπτονται από απότομους και απρόσιτους γκρεμούς, ενώ προς τα δυτικά εκτείνεται παράλληλα μια μικρότερη οροσειρά, πιο χαμηλή και ομοιόμορφη· οι πιο ψηλές κορυφές είναι το όρος Σικάπου (2.360 μ.) και το όρος Πουλόγκ (2.928 μ.), που αποτελεί τον ορεογραφικό κόμβο του περίπλοκου ορεινού συστήματος. Προς τα νότια, σχεδόν στο κέντρο του νησιού, η κεντρική οροσειρά και η Σιέρα Mάδρε χαμηλώνουν και ενώνονται, σχηματίζοντας μια μακριά κατακερματισμένη αλυσίδα, πλούσια σε ηφαίστεια.
Το τρίτο μεγάλο ορεινό σύστημα της Λ. είναι εκείνο της στρογγυλεμένης χερσονήσου Σαμπάλες, στο δυτικό τμήμα, ενωμένη στο κεντρικό σώμα του νησιού με μια πρόσφατη προσχωσιγενή πεδιάδα, αρκετά ευρεία, πλούσια σε ανθρώπινους οικισμούς και οικονομικές δραστηριότητες, η οποία βρέχεται από τη θάλασσα με τον κόλπο της Λινγκάγεν στα βόρεια και με τον όμορφο κόλπο της Μανίλας στα νότια. Και η οροσειρά Σαμπάλες είναι πλούσια σε ηφαίστεια. Η πιο ψηλή κορυφή είναι η Xάι Πικ (2.037 μ.). Η τεκτονική πτυχή που τη σχηματίζει συνεχίζεται κάτω από τη στάθμη της θάλασσας, μετά αναδύεται νοτιότερα στο νησί Μιντόρο, το ανάγλυφο του οποίου καταλήγει στο όρος Χάλκον (2.585 μ.). Το νότιο τμήμα της Λ. επιμηκύνεται στη χερσόνησο Καμαρίνες, ενωμένο με το υπόλοιπο νησί με έναν στενό ισθμό, ανάμεσα στον κόλπο Λαμόν (που κλείνεται στα βόρεια από τα νησιά Πολίλο) και στον κόλπο Ραγκάι· το τμήμα αυτό καταλήγει στο όρος Μαγιόν (2.421 μ.), τον πιο όμορφο και κανονικό ηφαιστειακό κώνο των Φιλιππίνων, σε φάση ηρεμίας μετά την έκρηξη του 1897.
Η αρχική βλάστηση ήταν πάρα πολύ πυκνή σε όλο το νησί, αλλά σήμερα, εξαιτίας της αποψίλωσης και των πυρκαγιών, μόνο λίγο πάνω από τη μισή επιφάνεια καλύπτεται ακόμα από το αρχικό δάσος, που προσφέρει εξαιρετική προστασία κατά της διάβρωσης του εδάφους. Το τοπίο της Λ. παρουσιάζει εμφανή τα ίχνη της ανθρώπινης δραστηριότητας, που μεταμόρφωσε μερικές ορεινές ζώνες και όλες τις κυριότερες πεδιάδες· ο άνθρωπος αντιμετώπισε τη σπανιότητα κατάλληλων εδαφών για την καλλιέργεια του ρυζιού, με τη συστηματοποίηση σε αναβαθμίδες των πιο ανηφορικών πλαγιών των κοιλάδων.
Η κυριότερη οικονομική δραστηριότητα είναι η γεωργία (ρύζι, ζαχαροκάλαμο, καλαμπόκι, κοκκοφοίνικες, αβάκα ή κάνναβη της Μανίλας)· αρκετά ανεπτυγμένη είναι και η κτηνοτροφία βοοειδών, η αλιεία και η εκμετάλλευση του άφθονου δασικού πλούτου (τικ, μαόνι, μπαμπού). Ο ορυκτός πλούτος είναι σημαντικός (μαγγάνιο, σίδηρος, χρωμίτης, χαλκός και χρυσός), ενώ βιομηχανίες υπάρχουν μόνο στους τομείς της μεταποίησης των τοπικών γεωργικών και ζωοτεχνικών προϊόντων.
    Read 837 times

    More in this category: « Λουσοί Λούστρα »

    Leave a comment

    Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.