Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012 01:36

    Δεκεμβριστές

    Written by
    Rate this item
    (0 votes)
    Δεκεμβριστές (ρωσ. Dekabristy). Ονομασία που αποδόθηκε στους Ρώσους επαναστάτες οι οποίοι έλαβαν μέρος στις εξεγέρσεις που ξέσπασαν τον Δεκέμβριο του 1825 στην Αγία Πετρούπολη και στη νότια Ρωσία. Με τον ίδιο όρο χαρακτηρίστηκαν επίσης και τα μέλη των μυστικών ενώσεων που είχαν προετοιμάσει την εξέγερση. 
Εξαιτίας της καθυστερημένης πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης στη Ρωσία την εποχή εκείνη, ήταν διαδεδομένη η αντίληψη –κυρίως μεταξύ των αξιωματικών που είχαν πάρει μέρος στις ευρωπαϊκές εκστρατείες– ότι ήταν αναγκαία μια βίαιη εξέγερση για τον μετασχηματισμό και τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Εκείνοι που υποστήριζαν αυτή τη θέση συγκρότησαν την Ένωση της Σωτηρίας, η οποία μετονομάστηκε σε Ένωση του Κοινού Καλού, το 1818. Αργότερα, η μυστική αυτή οργάνωση χωρίστηκε σε δύο ενώσεις: του Βορρά και του Νότου, από τις οποίες η δεύτερη –που ήταν πιο ριζοσπαστική– συγχωνεύθηκε με μια νέα οργάνωση που εμφανίστηκε στο μεταξύ, τον Μυστικό Σύνδεσμο των Ενωμένων Σλάβων. Σε μια σύντομη περίοδο μεσοβασιλείας, μετά τον θάνατο του τσάρου Αλέξανδρου Α’ και εξαιτίας της σύλληψης του Μουραβιόφ Αποστόλ, ξέσπασε εξέγερση στη νότια Ρωσία, αλλά τα κυβερνητικά στρατεύματα την κατέπνιξαν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ανάλογη τύχη είχε και η εξέγερση ορισμένων στρατιωτικών τμημάτων που ξέσπασε στην Αγία Πετρούπολη στις 14/26 Δεκεμβρίου, ημέρα που είχε οριστεί για τη στέψη του τσάρου Νικολάου Α’. Ακολούθησαν πολυάριθμες συλλήψεις και πολλοί κατηγορούμενοι οδηγήθηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο. Πέντε από αυτούς καταδικάστηκαν σε θάνατο με απαγχονισμό και εκατοντάδες σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία.
Η πολιτική και κοινωνική σημασία του κινήματος των Δ. ήταν σημαντική, αφενός μεν γιατί οι ιδέες τους προηγήθηκαν των πανσλαβιστικών θεωριών που εμφανίστηκαν λίγο αργότερα, αφετέρου δε επειδή άνοιξαν τον δρόμο για τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις κατά το δεύτερο μισό του ίδιου αιώνα.

    Λογοτεχνία. Το πολιτικό κίνημα των Δ., κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του αλλά και όταν εκδηλώθηκε η ένοπλη εξέγερση, είχε στις τάξεις του πολλούς διανοούμενους, κυρίως ποιητές, και είχε κερδίσει τη συμπάθεια των μεγαλύτερων προσωπικοτήτων της λογοτεχνίας της εποχής, όπως του Πούσκιν και του Γκριμπογιέντοφ. Έτσι, το κίνημα εμφανίστηκε και ως λογοτεχνικό ρεύμα, το οποίο παρουσίασε για πρώτη φορά στη Ρωσία μία πολιτική ποίηση, αντίθετη στον τσαρισμό. Ο μεγαλύτερος Δεκεμβριστής ποιητής ήταν ο Κοντράτι Φιοντόροβιτς Ριλέγιεφ, που καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό για τη συμμετοχή του στην εξέγερση. Έγραψε το ποίημα Βοϊναρόφσκι, τα ιστορικά ποιήματα με τον τίτλο Ντούμι κ.ά. Αξιόλογο έργο, ποιήματα και τραγωδίες, άφησε επίσης ο Βίλχελμ Κάρλοβιτς Κιουχελμπέκερ, ιδιαίτερη και σύνθετη φυσιογνωμία, που εξορίστηκε στη Σιβηρία. Την ίδια τύχη είχε και ο Αλεξάντρ Μπεστούτζεφ-Μαρλίνσκι, ο οποίος ανήκε στην ίδια ομάδα με τον Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς Οντογέφσκι και έγινε αργότερα μυθιστοριογράφος. Οι ποιητές αυτοί, συνδεδεμένοι με φιλία και με πολιτική αλληλεγγύη, αντιπροσωπεύουν τη στρατευμένη επαναστατική και πολιτικά δεσμευμένη πτέρυγα του ρωσικού ρομαντισμού.
    Read 2101 times

    Leave a comment

    Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.