Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012 00:40

    Βοναπάρτης

    Written by
    Rate this item
    (0 votes)
    Βοναπάρτης (Bonaparte). Εξελληνισμένο όνομα της οικογένειας Μποναπάρ, ιταλικής καταγωγής (πιθανώς από τη Λομβαρδία), ένας κλάδος της οποίας εγκαταστάθηκε στη Φλωρεντία και από τον 16ο αι. στο Αιάκειο της Κορσικής. Έγινε διάσημη από τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α’ (βλ. λ.), ο οποίος το 1796 άλλαξε τη γραφή του ονόματος από Buonaparte σε Bonaparte. Κυριότεροι εκπρόσωποι της οικογένειας υπήρξαν οι παρακάτω:

      1. Ελίζα (Αιάκειο 1777 – Τεργέστη 1820). Πριγκίπισσα του Πιομπίνο και της Λούκα, μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης, αδελφή του Ναπολέοντα Α’. Παντρεύτηκε, παρά τη θέληση του αδελφού της, τον Φελίξ Βατσιόκι. Από τις τρεις αδελφές, αυτή έμοιαζε περισσότερο στον Ναπολέοντα, με την ενεργητικότητα και το πάθος της για δράση. Απέκτησε δύο παιδιά, τη Ναπολεόνη Ελίζα (1806-1869) και τον Κάρολο Ιερώνυμο (1810-1830).
      2. Κάρλο (Αιάκειο 1746 – Μονπελιέ 1785). Ήταν δικηγόρος, πατέρας του Ναπολέοντα Α’. Αφού τελείωσε τις σπουδές του στην Πίζα, αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία της Κορσικής, αλλά προσχώρησε έπειτα στην πολιτική της γαλλικής κυβέρνησης.
      3. Καρολίνα Μαρία (Αιάκειο 1782 – Φλωρεντία 1839). Υπήρξε μεγάλη δούκισσα της Κλεβ και του Μπεργκ, αδελφή του Ναπολέοντα Α’. Παντρεύτηκε τον Ζοακίμ Μιρά και, υπερβολικά φιλόδοξη καθώς ήταν, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην άνοδο και στη δράση του συζύγου της. Χήρα το 1815, διέμεινε κυρίως στην Αυστρία και πέθανε στη Φλωρεντία. Είχε τέσσερα παιδιά, τον Ναπολέοντα, τη Λετίτσια, τον Λουκιανό και τη Λουίζα.
      4. Λουκιανός (Αιάκειο 1775 – Βιτέρμπο, Ιταλία 1840). Πρίγκιπας του Κανίνο, αδελφός του Ναπολέοντα Α’. Πρόεδρος του Συμβουλίου των Πεντακοσίων (1798), έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στο πραξικόπημα της 18ης Μπριμέρ, γλιτώνοντας την τελευταία στιγμή από σοβαρή ήττα τον Ναπολέοντα. Υπουργός Εσωτερικών (1799), πρεσβευτής στην Ισπανία (1800) και αργότερα μέλος της νομοθετικής επιτροπής, ερχόταν συχνά σε διαφωνία με τον αδελφό του και επεδείκνυε πάντοτε πνεύμα ανεξαρτησίας και ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων. Όταν εγκαταστάθηκε στη Ρώμη το 1804, δεν συμφιλιώθηκε με τον Ναπολέοντα παρά μόνο στη διάρκεια των Εκατό Ημερών. Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε δύο κόρες από τη Χριστίνα Μπουαγέ ντε Σεν Μαξιμέν, τη Σαρλότ (1796-1865) και τη Χριστίνα Αιγύπτα (1798-1847). Από την Αλεξαντρίν ντε Μπλεσάν, χήρα του τραπεζίτη Ζουμπερτόν, απέκτησε εννέα παιδιά, τον Κάρολο Λουκιανό Ζιλ Λοράν (1803-1857), δεύτερο πρίγκιπα του Κανίνο και του Λουζινιάνο, διάσημο φυσιοδίφη και σύζυγο της Ζηναΐδας, τη Λετίτσια (1804-1871), σύζυγο του Ιρλανδού Τόμας Γουάιζ, την Ιωάννα (1806-1828), τον Παύλο Μαρία (1809-1827), τον Λουδοβίκο Λουκιανό (1813-1891), χημικό ορυκτολόγο και γλωσσολόγο, τον Πέτρο Ναπολέοντα (1815-1881), δολοφόνο του δημοσιογράφου Βικτόρ Νουάρ το 1870, τον Αντουάν (1816-1877), την Αλεξαντρίν Μαρί (1818-1874) και την Κονστάνς (1823-1876), που έγινε μοναχή στη Ρώμη.
      5. Μαρία. Πριγκίπισσα της Ελλάδας. Βλ. λ. Βοναπάρτη, Μαρία.
      6. Μαρία Λετίτσια Ραμολίνο (Αιάκειο 1750 – Ρώμη 1836). Υπήρξε σύζυγος του Κάρλο (1.) και μητέρα του Ναπολέοντα Α’. Παντρεύτηκε τον Κάρλο το 1764 και αρχικά συμμετείχε μαζί με τον σύζυγό της στους αγώνες για την ανεξαρτησία της Κορσικής, στο πλευρό του αρχηγού των Κορσικανών Πάολι εναντίον των Γάλλων. Μετά την άνοδο του γιου της στον θρόνο της Γαλλίας, απέκτησε τον τίτλο της «δέσποινας μητέρας», αλλά εξακολούθησε να ζει χωρίς πολυτέλεια. Μετά την κατάρρευση της αυτοκρατορίας, αποτραβηγμένη στη Ρώμη υπό την προστασία του πάπα Πίου Ζ’, έζησε με παραδειγματική αξιοπρέπεια. Παρά τις ενίοτε βίαιες συγκρούσεις, ήταν το μόνο πρόσωπο της οικογένειας που ο Ναπολέων σεβόταν και φοβόταν. Από τον γάμο της με τον Κάρλο γεννήθηκαν δεκατρία παιδιά, από τα οποία έζησαν μόνο τα οκτώ: ο Ιωσήφ, βασιλιάς της Νάπολης και έπειτα βασιλιάς της Ισπανίας, ο Ναπολέων, αυτοκράτορας της Γαλλίας, ο Λουκιανός, η Ελίζα, ο Λουδοβίκος, βασιλιάς της Ολλανδίας, η Παυλίνα, η Καρολίνα και ο Ιερώνυμος, βασιλιάς της Βεστφαλίας.
      7. Μαρία Παυλίνα Καρολίνα (Αιάκειο 1780 – Φλωρεντία 1825). Αδελφή του Ναπολέοντα Α’. Περισσότερο γνωστή με το όνομα Παυλίνα Β., ήταν μια γυναίκα πολύ όμορφη και με άστατη ερωτική ζωή. Το 1797 παντρεύτηκε τον στρατηγό Λεκλέρκ, αλλά έμεινε χήρα και παντρεύτηκε ξανά με τον πρίγκιπα Κάμιλο Μποργκέζε (1803). Η έλλειψη σεβασμού προς την αυτοκράτειρα Μαρία Λουίζα στάθηκε αιτία να απομακρυνθεί από την Αυλή το 1810. Πολύ αφοσιωμένη στον Ναπολέοντα, ακολούθησε τον αδελφό της στην εξορία του, στο νησί Έλβα (1814). Το 1815 αποσύρθηκε στη Ρώμη, όπου παρενέβαινε ακόμα υπέρ του Ναπολέοντα.
      8. Πολ. Βλ. λ. Βοναπάρτης, Παύλος.
    Read 549 times

    Leave a comment

    Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.