Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012 14:16

    Κύριλλος

    Written by
    Rate this item
    (0 votes)
    Κύριλλος. Όνομα επτά πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως.

    1. Κύριλλος Α’ (Λούκαρης, 1572 – 1638). Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1612 επιτηρητής, 1620-23, 1623-33, 1633-34, 1634-35, 1637-38). Βλ. λ. Λούκαρης, Κύριλλος.

    2. Κύριλλος Β’ (Κονταρής, ; – Τύνιδα 1640). Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1633, 1635-36, 1638-39). Μητροπολίτης Βέροιας αρχικά (1618), συνεργάστηκε με τους Ιησουίτες του Γαλατά και τους πρεσβευτές των καθολικών δυνάμεων στην Κωνσταντινούπολη, στην εκστρατεία εναντίον του φωτισμένου πατριάρχη Κύριλλου Λουκάρεως (1.), τον οποίο κατόρθωσε να ανατρέψει τρεις φορές. Η άνοδός του στον πατριαρχικό θρόνο αποτέλεσε το μέγιστο σημείο διείσδυσης των οργάνων της καθολικής προπαγάνδας στους κόλπους της Ανατ. Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι δύο πρώτες πατριαρχίες του ήταν σύντομες. Την τρίτη φορά χρίστηκε πατριάρχης αμέσως μετά τη δολοφονία του Λουκάρεως, για την οποία θεωρήθηκε ηθικός αυτουργός. Αλλά και το δικό του τέλος ήταν τραγικό· εξόριστος στην Τύνιδα, απαγχονίστηκε από τον σουλτάνο, επειδή αρνήθηκε να ασπαστεί τον ισλαμισμό.

    3. Κύριλλος Γ’ (Σπανός, 17ος αι.). Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1652, 1654). Καταγόταν από την Ξάνθη. Χειροτονήθηκε μητροπολίτης Κορίνθου και αργότερα μετατέθηκε στη μητρόπολη της Φιλιππούπολης (1637) και του Τιρνόβου (1650), ενώ το 1652 κατέλαβε πραξικοπηματικά τον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης, από τον οποίο καθαιρέθηκε μέσα σε οκτώ ημέρες και εξορίστηκε. Αναρριχήθηκε για δεύτερη φορά στον θρόνο στα μέσα Μαρτίου του 1654, αλλά έπειτα από δεκατέσσερις ημέρες καθαιρέθηκε και εξορίστηκε στην Κύπρο, καθώς δεν αναγνωρίστηκε από τους αρχιερείς.

    4. Κύριλλος Δ’, ο Λέσβιος (Μυτιλήνη ; – 1728). Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1711-13). Πριν από το 1686 είχε διατελέσει αρχιδιάκονος του μητροπολίτη Αδριανούπολης Νεόφυτου. Στη διάρκεια της πατριαρχίας του ιδρύθηκε το νοσοκομείο και το εκθετοτροφείο της Κεφαλονιάς και δημοσιεύτηκαν πολλές πράξεις που αναφέρονταν κυρίως στα μοναστήρια και στις επισκοπές της Κρήτης.

    5. Κύριλλος Ε’ (Καράκαλος, Δημητσάνα ; – 1775). Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1748-51, 1752-57). Είχε εκλεγεί μητροπολίτης Μελενίκου (1737) και Νικομήδειας (1745). Αποτέλεσε το κεντρικό πρόσωπο μιας έριδας που συντάραξε τα χρόνια εκείνα την ιεραρχία και την κοινωνία της Κωνσταντινούπολης. Αφορμή υπήρξε μια εγκύκλιός του με τη διαταγή να αναβαπτίζονται όσοι άλλαζαν δόγμα από τον καθολικισμό στην ορθοδοξία. Για θεωρητικούς αλλά και για προσωπικούς λόγους, μια ομάδα από αξιόλογους ιεράρχες και λογίους με επικεφαλής τον πρώην πατριάρχη Καλλίνικο Δ’ αντιτάχθηκαν στα απαράδεκτα μέτρα και στις δημοκοπικές μεθόδους του Κ. Το ενδιαφέρον όμως σήμερα είναι ότι αυτή η έριδα περί του αναβαπτισμού στάθηκε η αιτία να γραφούν από εκπροσώπους και των δύο αντιμαχόμενων μερίδων μια σειρά από έμμετρους λίβελους, σάτιρες, παρωδίες και κωμικούς διάλογους, που δεν αποτελούν απλώς ενδιαφέροντα γλωσσικά και ιστορικά ντοκουμέντα αλλά και σχεδόν μοναδικά παραδείγματα στηλιτευτικής παραφιλολογίας στην πρώιμη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

    6. Κύριλλος ΣΤ’ (Σερμπέτζογλου, Αδριανούπολη 1775 – Αδριανούπολη 1821). Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1813-18). Σπούδασε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, υπηρέτησε ως αρχιδιάκονος στο πατριαρχείο, χειροτονήθηκε μητροπολίτης Ικονίου (1803) και αργότερα μετατέθηκε στην Αδριανούπολη (1810). Φίλος των γραμμάτων, ίδρυσε σχολή εκκλησιαστικής μουσικής (1815) και έγραψε Πίνακα της μεγάλης αρχισατραπείας του Ικονίου και εξήγηση αυτού (1815). Το 1802 δημοσίευσε την Ιερογραφική Αρμονία, που περιείχε στιχουργήματα του Πτωχοπρόδρομου, του Γεωργίου Πισίδη και του Νικηφόρου Ξανθόπουλου. Μετά την καθαίρεσή του επέστρεψε στη γενέτειρά του, Αδριανούπολη, όπου συνελήφθη και απαγχονίστηκε μαζί με άλλους 27 κληρικούς και προύχοντες, όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση.

    7. Κύριλλος Ζ’ (; – Χάλκη 1872). Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1855-60). Αρχικά χειροτονήθηκε μητροπολίτης Αίνου (1831) και αργότερα μετατέθηκε στην Αμάσεια (1847). Κατά τη διάρκεια της πατριαρχίας του συντάχθηκαν από εθνοσυνέλευση οι γενικοί κανονισμοί σχετικά με τη διευθέτηση των εθνικών πραγμάτων, ως αποτέλεσμα ανταγωνισμού μεταξύ κλήρου και λαού. Εξαιτίας αυτών των συνεχών επεισοδίων κληρικών και λαϊκών αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να αποσυρθεί στη Χάλκη.
    Read 529 times

    More in this category: « Κύριλλος Κύριλλος »

    Leave a comment

    Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.