Παρασκευή, 02 Μαρτίου 2012 15:25

Πας, Οκτάβιο

Written by
Rate this item
(0 votes)
Πας, Οκτάβιο (Octavio Ρaz, Πόλη του Μεξικού 1914 – 1998). Μεξικανός λογοτέχνης. Από πολύ μικρός δέχτηκε ισχυρές πνευματικές επιρροές τόσο από τον παππού του, εξέχοντα φιλελεύθερο διανοούμενο ο οποίος ήταν ο πρώτος Μεξικανός συγγραφέας που έγραψε ένα μυθιστόρημα με θέμα αποκλειστικά τους αυτόχθονες, όσο και από τον πατέρα του, ο οποίος είχε πρωτοστατήσει στο κίνημα του Εμιλιάνο Ζαπάτα. Σε ηλικία 17 ετών ίδρυσε ένα πρωτοποριακό περιοδικό και το 1933 δημοσίευσε την πρώτη του συλλογή ποιημάτων με τίτλο Το φεγγάρι του δάσους (Luna silvestre). Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Πόλης του Μεξικού, όπου συνδέθηκε με το αριστερό κίνημα. Το 1937 συμμετείχε στο Α’ Συνέδριο των Αντιφασιστών Συγγραφέων, στη Βαλένθια της Ισπανίας, όπου μαινόταν ο εμφύλιος πόλεμος. Εκεί ήρθε σε επαφή με τον Χιλιανό ποιητή Πάμπλο Νερούδα, τον Ισπανό συγγραφέα Μιγκέλ Ερνάντεθ και με πολιτικές προσωπικότητες όλου του αντιφασιστικού φάσματος. Τότε έγραψε το έργο Σπίτι του ανθρώπου (Casa del hombre), το οποίο εκδόθηκε στην Ισπανία (1937). Το 1938 επέστρεψε στο Μεξικό και συμμετείχε στην ίδρυση του περιοδικού El taller (Το εργαστήρι), ενώ το 1943 ταξίδεψε με υποτροφία του ιδρύματος Γκούγκενχαϊμ στις ΗΠΑ. Το 1945 προσχώρησε στο διπλωματικό σώμα, γεγονός που του επέτρεψε να ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου χωρίς να ανακοπεί η συγγραφική του παραγωγή. Το 1962 διορίστηκε πρεσβευτής του Μεξικού στην Ινδία, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1968, οπότε παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αιματηρή καταστολή από τη μεξικανική αστυνομία της φοιτητικής εξέγερσης στην Πλατεία των Τριών Πολιτισμών, επί προεδρίας του Γκουστάβο Ντίας Ορντάς. Επέστρεψε στην Πόλη του Μεξικού το 1971, έχοντας ήδη αναγνωριστεί ως πνευματικός άνθρωπος παγκόσμιας ακτινοβολίας, και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στα γράμματα. Την περίοδο 1971-76 εξέδιδε το περιοδικό Plural και μετά το 1976 το περιοδικό Vuelta.
Το 1980 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας του πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Ανάμεσα στις πολλές τιμητικές διακρίσεις που του απονεμήθηκαν ήταν το διεθνές ποιητικό βραβείο Νοκ (1963), το βραβείο Θερβάντες (1981), η σημαντικότερη διάκριση της ισπανόφωνης λογοτεχνίας, το αμερικανικό βραβείο Νόισταντ (1982) κ.ά., ενώ το 1990 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. 
Ο Π., ο οποίος θεωρείται από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας, υπήρξε πολυγραφότατος και πολύπλευρος. Αν και στα πρώτα του έργα ακολούθησε τις παραδοσιακές μορφές, ήρθε σε στενή επαφή με τον υπερρεαλισμό και άλλα σύγχρονά του ρεύματα και σταδιακά διεύρυνε τις αναζητήσεις του σε ολόκληρο το φάσμα της ανθρώπινης σκέψης. Στα τελευταία έργα του ασχολήθηκε ιδιαίτερα με υπαρξιακά και μεταφυσικά ζητήματα. Έγραψε ποιήματα, θεατρικά έργα καθώς και πολλά δοκίμια, από τα οποία χαρακτηριστικότερο είναι Ο λαβύρινθος της μοναξιάς (El laberinto de la soledad, 1950), έργο ενταγμένο σε μια λογική αναζήτησης της μεξικανικότητας, δηλαδή της μεξικανικής ταυτότητας. Άλλα σημαντικά έργα του είναι οι ποιητικές συλλογές Ελευθερία λόγω τιμής (Libertad bajo palabra, 1949), Σαλαμάνδρα (Salamandra, 1962), Ανατολική πλαγιά (Ladera Εste, 1968), εμπνευσμένο από τις εμπειρίες του στην Ινδία, Οπτικοί δίσκοι (Discos visuales, 1971) κ.ά.
Read 360 times

More in this category: « Πας, Λα Παταγή »

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.