Εκτύπωση
Κατηγορία: Ψυχολογία και Ψυχική Υγεία
Εμφανίσεις: 4153

Ο Duchenne ήταν ένας Γάλλος νευρολόγος που έζησε κατά το 19ο αιώνα, ο οποίος ανακάλυψε ότι το χαμόγελο που προέρχεται από πραγματική χαρά περιλαμβάνει και κίνηση των ματιών, εκτός από αυτή του στόματος, εξ ου και η έκφραση «χαμόγελο του Duchenne». Επιστήμονες στις ΗΠΑ, στα πλαίσια μιας πρωτότυπης μελέτης για τις εκφράσεις του προσώπου αθλητών από περισσότερες από 20 χώρες, που συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο τρόπος με τον οποίο τα πρόσωπά μας εκδηλώνουν τα συναισθήματα που νιώθουμε καθορίζεται από τα γονίδιά μας και δεν είναι επίκτητος. Η μελέτη δείχνει πως οι μη τυφλοί αλλά και οι εκ γενετής τυφλοί αθλητές, που δεν είδαν ποτέ εκφράσεις άλλων ανθρώπων,  χρησιμοποιούν τις ίδιες εκφράσεις προσώπου, με τους μιμητικούς μύες του προσώπου, που εξυπηρετούν την έκφραση, να κινούνται με τον ίδιο τρόπο, αποκρινόμενοι σε συγκεκριμένες συναισθηματικές καταστάσεις. Επίσης παρέχει νέες πληροφορίες για τον τρόπο που οι άνθρωποι ελέγχουν την έκφραση των συναισθημάτων τους, αναλόγως του κοινωνικού περιβάλλοντος.
Για τους σκοπούς της μελέτης, οι Matsumoto και Willingham (καθηγητής ψυχολογίας και φωτογράφος που συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, αντίστοιχα) μελέτησαν μη τυφλούς και τυφλούς αθλητές που αγωνίζονταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στους Παραολυμπιακούς του 2004. Εξέτασαν περισσότερες από 4800 φωτογραφίες των συμμετεχόντων που προέρχονταν από 23 χώρες.
Τα αποτελέσματα της μελέτης δείχνουν ότι η πηγή των εκφράσεων του προσώπου που αντανακλούν συναισθήματα είναι κάτι γενετικά εγγενές.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τόσο οι μη τυφλοί όσο και οι τυφλοί αθλητές είχαν τις ίδιες εκφράσεις προσώπου για τα ίδια συναισθήματα στο ίδιο κοινωνικό περιβάλλον. Για παράδειγμα, το 85% των νικητών αργυρού μεταλλίου που έχασαν το χρυσό είχαν το ίδιο «κοινωνικό χαμόγελο», όπου μόνο το στόμα χαμογελά και δεν είναι ίδιο με το «πραγματικό χαμόγελο» γνωστό και ως «χαμόγελο του Duchenne», όπου τα μάτια στενεύουν και «λάμπουν» και τα μάγουλα κινούνται προς τα επάνω.
Ίσως τα συναισθήματά μας και τα συστήματα που τα ελέγχουν να μας έχουν κληροδοτηθεί από τους μακρινούς προγόνους μας κατά την πορεία της εξέλιξης του ανθρώπου. Είναι πιθανό ότι για τα αρνητικά συναισθήματα, οι άνθρωποι έχουν αναπτύξει ένα σύστημα που οδηγεί στο να κλείνουν το στόμα για να μη φωνάξουν, δαγκώσουν ή προσβάλλουν τον άλλο. Με όρους της εξελικτικής των ειδών, μια τέτοια συμπεριφορά θα έδινε πλεονέκτημα στην επιβίωση ατόμων που κουβαλούσαν αυτό το χαρακτηριστικό στα γονίδιά τους, αφού τα συναισθήματά τους θα κρύβονταν αυξάνοντας τις πιθανότητες επιβίωσης και αναπαραγωγής.

Πηγή: Περιοδικό Journal of Personality and Social Psychology