Εκτύπωση
Κατηγορία: Ορθοπεδική και Ρευματολογία
Εμφανίσεις: 6315

Οι αστράγαλοι που έχουν υποστεί σοβαρό διάστρεμμα ανταποκρίνονται καλύτερα στην ακινητοποίηση - τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα - από ό,τι σε θεραπείες που ενθαρρύνουν την ταχεία επιστροφή σε προγενέστερα επίπεδα δραστηριότητας.

Ερευνητές από το Ηνωμένο Βασίλειο τυχαιοποίησαν περίπου 600 ασθενείς με σοβαρό διάστρεμμα στον αστράγαλο ώστε να λάβουν ένα από τα τρία είδη μηχανικής υποστήριξης ή ένα σωληνοειδή επίδεσμο συμπίεσης διπλής στρώσης (η μηχανική υποστήριξη ήταν είτε αερονάρθηκας, είτε μπότα τύπου Bledsoe είτε γύψος κάτω από το γόνατο επί 10 ημέρες). Στους 3 μήνες, μια τυφλή εκτίμηση της λειτουργίας του αστραγάλου αποκάλυψε ότι υπήρχε σαφές πλεονέκτημα με το γύψο κάτω από το γόνατο και με τους αερονάρθηκες, σε σύγκριση με τους σωληνοειδείς επιδέσμους συμπίεσης και τη μπότα τύπου Bledsoe, τα οποία αποδείχθηκαν σχεδόν εξίσου αναποτελεσματικά. Τον 9ο μήνα, ωστόσο, η αξιολόγηση της κατάστασης από τους ίδιους τους ασθενείς δεν έδειξε ότι υπερτερεί κάποια θεραπεία. Τα θρομβοεμβολικά επεισόδια ήταν σπάνια και εμφανίστηκαν στο 1% των συμμετεχόντων. Κάποιος σχολιαστής γράφει ότι τα αποτελέσματα «αμφισβητούν την καθιερωμένη επιθετική λειτουργική θεραπεία που συχνά χρησιμοποιείται».

Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Χρ. Σπίγγος

Πηγή: Περιοδικό The Lancet