Είναι συνήθης πρακτική η χρήση απεικονιστικών εξετάσεων (ακτινογραφίες, αξονικές ή μαγνητικές τομογραφίες) ανεξαιρέτως, σε κάθε ασθενή με οσφυαλγία, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν η κλινική εικόνα. Σύμφωνα με μια νέα μελέτη όμως, αυτές οι «τυφλές» και χωρίς ένδειξη απεικονιστικές εξετάσεις για την αξιολόγηση της οσφυαλγίας δεν αλλάζουν την τελική έκβαση της νόσου.

Ερευνητές εξέτασαν έξι τυχαιοποιημένες μελέτες που περιλάμβαναν 1800 ασθενείς, οι οποίοι είτε είχαν υποβληθεί σε άμεση οσφυϊκή απεικόνιση, είτε έλαβαν  τη συνήθη περίθαλψη χωρίς άμεση απεικόνιση. Οι μονάδες μέτρησης του πόνου και της λειτουργικότητας δεν παρουσίαζαν διαφορές μεταξύ των ομάδων βραχυπρόθεσμα (ως και 3 μήνες) ή μακροπρόθεσμα (6 ως 12 μήνες).
Οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «οι κλινικοί γιατροί θα πρέπει να αποφεύγουν» τις εξετάσεις στους ασθενείς των οποίων η κλινική εμφάνιση δεν δείχνει ότι πάσχουν από σοβαρές υποκείμενες παθήσεις. Οι σχολιαστές αναρωτιούνται εάν και κατά πόσο η ανάλυση θα  αλλάξει την πρακτική, δεδομένων των προσδοκιών των ασθενών και της αγωνίας τους, καθώς και την ανάγκης αλλαγής μιας παγιωμένης συνήθειας στην κλινική πράξη.

 

 

Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Χρ. Σπίγγος

Πηγή: Περιοδικό The Lancet