altΟ Δρ. Γεώργιος Β. Αναστασόπουλος, Γενικός Χειρουργός, Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, εξηγει στο Υγείαonline.gr, τι είναι η βουβωνοκήλη και πως το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Στη βουβωνική χώρα υπάρχει ένας πόρος (κανάλι), που δημιουργείται ανάμεσα στους μυϊκούς χιτώνες του κοιλιακού τοιχώματος. Μέσα σε αυτόν τον πόρο υπάρχουν στο μεν άνδρα ο βουβωνικός τόνος με τα συνοδά αγγεία, στη δε γυναίκα διατρέχει ένας σύνδεσμος της μήτρας (στρογγύλος σύνδεσμος της μήτρας). Στην περίπτωση χαλάρωσης του μυϊκού τοιχώματος της κοιλιάς, διατείνεται ο βουβωνικός πόρος και δια μέσου αυτού μπορούν ενδοκοιλιακά σπλάγχνα να προβάλλουν προς τα έξω και να γίνουν ορατά και ψηλαφητά ως μια διόγκωση της περιοχής. alt Μια βουβωνοκήλη συνήθως αυξάνει σε μέγεθος με την πάροδο του χρόνου και αυτό συμβαίνει συνήθως λόγω αύξησης της ενδοκοιλιακής πίεσης, όπως π.χ. σε βήχα, πταρμό ή πίεση. Η βουβωνοκήλη εμφανίζεται και προβάλλει συνήθως πάνω από το βουβωνικό σύνδεσμο, μπορεί όμως - κυρίως στον άνδρα - να φθάσει μέχρι το όσχεο (οσχεοκήλη).

Οι άνδρες εμφανίζουν συχνότερα βουβωνοκήλη σε σχέση με τις γυναίκες σε μια αναλογία 8 προς 1. Τούτο εξηγείται από τη μετανάστευση του όρχεως κατά την εμβρυϊκή ζωή. Ο όρχις βρίσκεται αρχικά οπισθοπεριτοναϊκά και αργότερα μεταναστεύει στο κοιλιακό τοίχωμα της βουβωνικής χώρας, αφήνοντας κατά την πορεία του δυνητικές θέσεις δημιουργίας κήλης. Έχουν διαπιστωθεί διάφοροι παράγοντες κινδύνου για τη δημιουργία βουβωνοκήλης, όπως γενετικοί παράγοντες και το κάπνισμα (λόγω επιβάρυνσης του κοιλιακού τοιχώματος από το χρόνιο βήχα των καπνιστών και την επίδραση της νικοτίνης στο κολλαγόνο των ιστών).

Πως τίθεται η διάγνωση μιας βουβωνοκήλης;

Συνήθως η διάγνωση της βουβωνοκήλης τίθεται από τον ίδιο τον ασθενή, ο οποίος περιγράφει μια ψηλαφητή διόγκωση στη βουβωνική χώρα. Άλλες φορές διαγιγνώσκεται κατά την κλινική εξέταση σε όρθια και κατακεκλιμένη θέση μετά από αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης και σε σύγκριση με την αντίθετη πλευρά. Σε κλινικά ασαφείς περιπτώσεις συστήνεται η διενέργεια ενός δυναμικού υπερηχοτομογραφήματος της βουβωνικής χώρας σε όρθια και κατακελκιμένη θέση μετά από αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης (δοκιμασία Valsalva, βήχας κλπ.) και πάντα σε σύγκριση με την αντίθετη πλευρά. Το αποτέλεσμα του υπερηχοτομογραφήματος σε συνδυασμό με την κλινική εικόνα καθορίζει το πόσο επείγουσα είναι μια χειρουργική αποκατάσταση της κήλης. Σπάνια και σε επιπεπλεγμένες περιπτώσεις χρειάζονται διαγνωστικά εξετάσεις όπως αξονική τομογραφία ή δυναμική μαγνητική τομογραφία για την ακριβέστερη αποσαφήνιση.

Ποια είναι τα διάφορα είδη βουβωνοκήλης;

Ανάλογα με την εντόπιση διακρίνουμε την ευθεία και την λοξή βουβωνοκήλη, με διακριτικό χαρακτηριστικό τη θέση του κηλικού αυχένα σε σχέση με τα κάτω επιγάστρια αγγεία (επί τα εντός των αγγείων στην ευθεία και επί τα εκτός στη λοξή βουβωνοκήλη). Μερικές φορές εμφανίζονται μικτές (=συνδυασμένες) βουβωνοκήλες, στις οποίες περιέχεται ευθεία και λοξή βουβωνοκήλη. Κάθε κήλη θα πρέπει να ταξινομείται σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Κήλης (EHS-Klassifikation = European Hernia Society Classification). Η ταξινόμηση αυτή σε συνδυασμό με το Profil επικινδυνότητας του ασθενούς και τη βούλησή του είναι απαραίτητα στοιχεία στην απόφαση της χειρουργικής τεχνικής που θα διενεργηθεί.

Πρέπει να χειρουργείται μια βουβωνοκήλη;

Παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες βουβωνοκήλες είναι κλινικά «αθώες», μπορεί να προκαλέσουν οποιαδήποτε στιγμή περίσφιξη ενδοκοιλιακών σπλάγχνων, γεγονός που αποτελεί μια απειλητική επιπλοκή. Η περίσφιξη αποτελεί μια εξαιρετικά επώδυνη κλινική κατάσταση και ο ασθενής πρέπει να χειρουργηθεί επειγόντως. Μικρές κήλες που δεν παρουσιάζονται ως διόγκωση της βουβωνικής χώρας και εντοπίζονται μονάχα με το υπερηχοτομογράφημα και που δεν προκαλούν πόνο ή άλλα συμπτώματα μπορεί να παρακολουθούνται συστηματικά από τον ιατρό. Ο λόγος είναι ότι οι κήλες έχουν τάση αύξησης του μεγέθους τους με την πάροδο του χρόνου, με την εμφάνιση συμπτωμάτων και την ανάγκη να αντιμετωπιστούν χειρουργικά. alt Γενικά, η διάγνωση μιας βουβωνοκήλης σε ενήλικα ασθενή αποτελεί ταυτόχρονα και ένδειξη χειρουργικής θεραπείας.

Για τη χειρουργική θεραπεία την βουβωνοκηλών έχουν περιγραφεί διάφορες τεχνικές. Η επιλογή της κατάλληλης χειρουργικής τεχνικής εξατομικεύεται και βασίζεται:

•    Στο είδος της κήλης •    Στο μέγεθος της κήλης •    Στο Profil επικινδυνότητας του ασθενούς •    Στην ηλικία και συνοσηρότητα του ασθενούς •    Στις επαγγελματικές και κοινωνικές ανάγκες σωματικής καταπόνησης του ασθενούς •    Και στη βούληση του ασθενούς Παράγοντες κινδύνου (Risikoprofil) εμφάνισης μιας κήλης αποτελούν: •    Γενετικοί παράγοντες (σύγχρονη εμφάνιση βουβωνοκηλών, ομφαλοκήλης και μετεγχειρητικής κήλης σε άλλα μέλη της οικογένειας) •    Κάπνισμα •    Συνύπαρξη άσθματος, χρονίας βρογχίτιδας (ΧΑΠ) και σακχαρώδους διαβήτη •    Παχυσαρκία
 
Ποια είδη χειρουργικών τεχνικών υπάρχουν;

Ουσιαστικά διακρίνονται οι τεχνικές χειρουργικής αποκατάστασης των κηλών σε εκείνες που χρησιμοποιούν και εκείνες που δε χρησιμοποιούν συνθετικά εμβαλώματα (πλέγμα). Η κλασική τεχνική χειρουργικής αποκατάστασης κήλης κατά Shouldice αποτέλεσε για χρόνια το χρυσό κανόνα "Goldstandard" της χειρουργικής των κηλών μέχρι την εμφάνιση των πλεγμάτων. Σήμερα υπάρχει μια πλειάδα χειρουργικών τεχνικών, οι οποίες επιτρέπουν μια διαφορετική χειρουργική προσέγγιση ανάλογα με τις ανάγκες και απαιτήσεις του κάθε περιστατικού (= tailored surgery).

Επισκόπηση των χειρουργικών τεχνικών αποκατάστασης βουβωνοκήλης:

1. τεχνικές ανοικτής αποκατάστασης βουβωνοκήλης

Οι τεχνικές ανοικτής αποκατάστασης βουβωνοκήλης διαιρούνται σε εκείνες στις οποίες χρησιμοποιείται συνθετικό πλέγμα και σε εκείνες  χωρίς πλέγμα. Η εγχειρητική τομή έχει μήκος περίπου 5 εκ., διενεργείται είτε εγκάρσια σε κάποια πτυχή του δέρματος της κάτω κοιλιάς είτε λοξά στη βουβωνική χώρα και ονομάζεται μίνι-ανοικτή τεχνική. Το αισθητικό αποτέλεσμα μετά την ολοκλήρωση της επούλωσης εντός του πρώτου έτους μετά το χειρουργείο είναι κατά κανόνα εξαιρετικό.

Οι τεχνικές ανοικτής αποκατάστασης βουβωνοκήλης  ανάλογα με την ηλικία του ασθενούς και τις συνοδές ασθένειές του μπορούν να διενεργηθούν και  σε εξωτερική βάση (βραχεία νοσηλεία).

Όσον αφορά το είδος αναισθησίας, μπορούν κατά κανόνα να εφαρμοστούν όλες οι τεχνικές αναισθησίας (τοπική, περιοχική, γενική αναισθησία). Συνήθως προτιμάται η γενική αναισθησία με λαρυγγική μάσκα. Είναι επίσης δυνατόν να εφαρμοστεί η τοπική είτε η επισκληρίδιος/ραχιαία  αναισθησία.

Πλαστική της κήλης ελαχίστου αποκατάστασης (Minimal Repair) χωρίς πλέγμα

Αυτή η τεχνική αποτελεί την μέθοδο εκλογής για τη θεραπεία την ονομαζόμενης «βουβώνας των αθλητών». Στην νοσολογική οντότητα αυτή προέχει η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων και των ενοχλήσεων της βουβωνικής χώρας μετά από σωματική καταπόνηση και όχι η κήλη αυτή καθεαυτή. Πρόκειται συνήθως για πίεση επί των νεύρων της βουβωνικής χώρας (γεννητικός κλάδος του αιδοιομηρικού νεύρου και λαγονοβουβωνικό νεύρο) , η οποία προκαλείται από την αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης. Προσβάλλονται συνήθως νεαρά άτομα με ανεπτυγμένο μυϊκό σύστημα και αθλητές (π.χ. ποδοσφαιριστές και δρομείς).

Σε αυτή την τεχνική αποκατάστασης εφαρμόζεται μια ειδική ραφή που ενισχύει εκλεκτικά το οπίσθιο τοίχωμα του βουβωνικού πόρου χωρίς τη χρήση πλέγματος.

Αυτή η μέθοδος είναι κατάλληλη κυρίως για νεαρούς ασθενείς με έντονη σωματική δραστηριότητα και αθλητές με μικρές – κυρίως ευθείες βουβωνοκήλες χωρίς  άλλους παράγοντες κινδύνου (Risikoprofil).

Πλαστική βουβωνοκήλης κατά SHOULDICE

Η τεχνική αυτή εφαρμόστηκε και καθιερώθηκε από τον καναδό χειρουργό Edward Earle SHOULDICE, ο οποίος την εφάρμοζε με επιτυχία από το 1944 και τη δημοσίευσε το 1953. Κατά την τεχνική αυτή παρασκευάζεται κάθε ανατομική δομή, διαχωρίζονται τα επιμέρους στρώματα του χάσματος του τοιχώματος και συρράπτονται συμφώνα με την ανατομική τάξη με συνεχή μη απορροφήσιμη ραφή, χωρίς τη χρήση πλέγματος. Με αυτόν τον τρόπο το οπίσθιο τοίχωμα του βουβωνικού πόρου ενισχύεται και σταθεροποιείται με πολλά στρώματα συρραφής.

Η τεχνική αυτή καθιερώθηκε ως μια ασφαλής μέθοδος αποκατάστασης βουβωνοκήλης με πολύ χαμηλά ποσοστά υποτροπής (=επανεμφάνιση της βουβωνοκήλης μετά από χειρουργική αποκατάσταση). Στο Νοσοκομείο SHOULDICE-Hospital στο Toronto διενεργούνται ετησίως πάνω από 7000 επεμβάσεις αποκατάστασης βουβωνοκήλης, κυρίως με αυτή την τεχνική χωρίς τη χρήση πλέγματος  και με πολύ χαμηλά ποσοστά υποτροπής.

Η τεχνική αυτή είναι κατάλληλη κυρίως για μικρές ευθείες και λοξές βουβωνοκήλες και νέους ασθενείς χωρίς παράγοντες κινδύνου (Risikoprofil). alt
 
Πλαστική βουβωνοκήλης κατά DESARDA

Αυτή η τεχνική περιγράφηκε για πρώτη φορά το 2003 από τον ινδό χειρουργό Mohan P. DESARDA από την πόλη Pune της Ινδίας. Σύμφωνα με αυτή την τεχνική σταθεροποιείται το οπίσθιο τοίχωμα του βουβωνικού πόρου με τη βοήθεια ενός απονευρωτικού κρημνού, χωρίς τη χρήση πλέγματος. Η τεχνική αυτή είναι μια μέθοδος αποκατάστασης χωρίς τάση των ιστών (tension free technique) και χωρίς τη χρήση πλέγματος και παρουσιάζει, όπως φαίνεται σε πολλές τυχαιοποιημένες επιστημονικές εργασίες, πολύ καλά αποτελέσματα. alt
Η τεχνική αυτή είναι κατάλληλη κυρίως για ευθείες και λοξές βουβωνοκήλες, μικρού κι μέσου μεγέθους και για ασθενείς χωρίς παράγοντες κινδύνου (Risikoprofil). Προτείνεται επίσης και σε ασθενείς που αρνούνται τη χρήση πλέγματος.

Πλαστική βουβωνοκήλης με πλέγμα-εμβάλωμα (Mesh Plug ή/και Perfix Light Plug) κατά RUTKOW ή MILLIKAN

Η μέθοδος αποκατάστασης της βουβωνοκήλης με εμβάλωμα είναι μια τεχνικά απλή τεχνική, η οποία στηρίζεται στη σύγκλειση του μυοαπονευρωτικου χάσματος του τοιχώματος με ένα συνθετικό εμβάλωμα μικρής επιφάνειας και χαμηλού ειδικού βάρους.

Με τη μέθοδο αυτή το ιστικό τραύμα από την χειρουργική παρασκευή των ιστών είναι ελάχιστο, η χειρουργική τομή είναι περίπου 4-5 εκ. και το εμβάλωμα σταθεροποιείται και καθηλώνεται με ραφές.

Αυτή η τεχνική είναι κατάλληλη για πρωτογενείς βουβωνοκήλες ή μηροκήλες μικρού και μεσαίου μεγέθους σε ασθενείς με παράγοντες κινδύνου (Risikoprofil ), καθώς και για υποτροπές βουβωνοκηλών. Από το 2010 διατίθεται στην αγορά ένα νέο υλικό πλέγματος χαμηλού βάρους και με μεγάλους πόρους με πολύ βελτιωμένες ιδιότητες. alt

Πλαστική βουβωνοκήλης με το σύστημα UPP (Ultrapro Plug)

Στην νεότερη αυτή μέθοδο χρησιμοποιείται - όπως και στην τεχνική κατά RUTKOW και MILLIKAN ένα μικρής επιφάνειας πλέγμα για την ενίσχυση των κοιλιακών τοιχωμάτων. Ο νεοτερισμός αυτής της τεχνικής έγκειται στη χρήση ενός μερικώς απορροφήσιμου υλικού με μεγάλους πόρους, χαμηλό ειδικό βάρος και γραμμική διάταξη.

Ως εκ τούτου, η τεχνική αυτή είναι ομοίως κατάλληλη για πρωτογενείς βουβωνοκήλες ή μηροκήλες μικρού και μεσαίου μεγέθους, όπου αναμένεται μέγιστος βαθμός ελαστικότητας, λόγω της υφής-κατασκευής του υλικού του πλέγματος. alt
Πλαστική βουβωνοκήλης κατά PELISSIER, TIPP- Μέθοδος (= transinguinal preperitoneal Patchplastic, δια της βουβωνικής χώρας προπεριτοναϊκή πλαστική με πλέγμα)

Κατά τη μέθοδο αυτή ένα πλέγμα μεγάλης επιφάνειας και χαμηλού ειδικού βάρους καθηλώνεται μεταξύ περιτοναίου και περιτονίας του εγκάρσιου κοιλιακού μυός (=εσώτατο μυϊκό στρώμα του κοιλιακού τοιχώματος ) σύμφωνα με την  TIPP-τεχνική (transinguinal preperitoneal Patchplastic, δια της βουβωνικής χώρας προπεριτοναϊκή πλαστική με πλέγμα). Η μέθοδος αυτή έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα ότι το πλέγμα τοποθετείται επί της εσωτερικής επιφάνειας του κοιλιακού τοιχώματος και πιέζεται από την πίεση που ασκούν τα ενδοκοιλιακά σπλάγχνα πάνω στην εσωτερική επιφάνεια του κοιλιακού τοιχώματος. Η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται σε ευρεία κλίμακα και με καλά αποτελέσματα από τον Dr. Pelissier στη Besancon της Γαλλίας.

Η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται κυρίως σε κήλες μεσαίου και μεγάλου μεγέθους με εξαιρετικά ασταθές οπίσθιο τοίχωμα βουβωνικού πόρου και προσφέρει κυρίως έναν εξαιρετικό βαθμό σταθεροποίησης του. alt Πλαστική βουβωνοκήλης με εμβάλωμα Polysoft Patch κατά την τεχνική ONSTEP (=Open New Simplifyed Totally Extraperitoneal Patchplasty) Η μέθοδος αυτή εφαρμόστηκε το 2005 από τους πορτογάλους χειρουργούς A. Lourenco και R. Soares da Costa και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2009. Η τεχνική αυτή είναι κατάλληλη για κήλες μεσαίου και μεγάλου μεγέθους. Σύμφωνα με αυτήν την τεχνική εμφυτεύεται ένα αυτοδιατεινόμενο πλέγμα μέσω μιας τεχνικά απλής τεχνικής εμφύτευσης  και μέσω μιας μικρής τομής δέρματος (3-4 εκ.) στην κάτω κοιλιά.

Η μέθοδος αυτή είναι κατάλληλη κυρίως για παχύσαρκους ασθενείς λόγω της εύκολης τεχνικής πρόσβασης.

Πλαστική βουβωνοκήλης με το σύστημα UHS-System (Ultrapro-Hernia-System) κατά GILBERT

Στη νέα αυτή τεχνική χρησιμοποιείται όπως και στη τεχνική του συστήματος UPP, ένα μερικώς απορροφήσιμο, χαμηλού ειδικού βάρους και με μεγάλους πόρους πλέγμα. Ομοίως και στη μέθοδο αυτή η ενίσχυση του κοιλιακού τοιχώματος επιτυγχάνεται κυρίως εκ των έσω (εσωτερική επιφάνεια των κοιλιακών τοιχωμάτων – οπίσθια τεχνική αποκατάστασης). Η μερική απορροφησιμότητα του πλέγματος έχει το πλεονέκτημα ότι μετά τη μερική απορρόφηση του υλικού του πλέγματος, το οποίον αρχικά έχει σταθεροποιητική δράση στο κοιλιακό τοίχωμα, παραμένει στον οργανισμό του ασθενούς μετά από 4-6 εβδομάδες μόνον ένα ελάχιστο ποσοστό του πλέγματος ως ξένο σώμα.

Η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια σε ευρεία κλίμακα και με εξαιρετικά αποτελέσματα στο Κέντρο Κηλών του Bonheiden στο Βέλγιο. Η μέθοδος αυτή έχει τύχει ευρείας αποδοχής και εφαρμόζεται σήμερα σε πολλά κέντρα όλου του κόσμου.

Η μέθοδος αυτή είναι κατάλληλη ακόμη και για μικτές (συνδυασμένες) βουβωνοκήλες μεσαίου και μεγάλου μεγέθους. Λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του πλέγματος, η τεχνική αυτή προσφέρει πέραν της υψηλής σταθερότητας του κοιλιακού τοιχώματος και εξαιρετική ελαστικότητα. alt Πλαστική βουβωνοκήλης κατά LICHTENSTEIN Η μέθοδος αυτή περιγράφηκε το 1984 από τον καναδό χειρουργό LICHTENSTEIN. Σύμφωνα με την τεχνική LICHTENSTEIN το οπίσθιο τοίχωμα του βουβωνικού πόρου παραμένει άθικτο και επικαλύπτεται από ένα συνθετικό πλέγμα μεγάλης επιφάνειας, το οποίον καθηλώνεται χωρίς τάση ιστών (tension free techique). Έχουν περιγραφεί έκτοτε πολλές παραλλαγές τεχνικής βελτίωσης τις μεθόδου αυτής, κυρίως από τον Parviz Amid, ο οποίος διετέλεσε για πολλά χρόνια διευθυντής του ινστιτούτου Lichtenstein. Η μέθοδος αυτή αποτελεί τη συχνότερα εφαρμοζόμενη τεχνική χειρουργικής αποκατάστασης βουβωνοκήλης παγκοσμίως.

Αυτή η τεχνικά απλή χειρουργική μέθοδος είναι κατάλληλη για όλες τις μεσαίου και μεγάλου μεγέθους βουβωνοκήλες, όταν η οπίσθια ενίσχυση του τοιχώματος δεν είναι εφικτή, όπως π.χ. μετά από αγγειοχειρουργικές επεμβάσεις, ακτινοβόληση και χειρουργικές επεμβάσεις στην ουροδόχο κύστη και τον προστάτη. alt

2. ενδοσκοπικές τεχνικές
Κατά τις ενδοσκοπικές τεχνικές η αποκατάσταση της κήλης επιτυγχάνεται πάντα με τη χρήση συνδετικού πλέγματος και κατά κανόνα μέσω 3 μικρών τομών στο κοιλιακό τοίχωμα (συνήθως πέριξ του ομφαλού,αριστερά και δεξιά πλάγια μέση/κάτω κοιλιακή χώρα). Ενδοσκοπικές τεχνικές αποκατάστασης κηλών σε ενήλικες χωρίς τη χρήση πλέγματος δεν περιγράφονται. Η καθήλωση του πλέγματος στους ιστούς επιτυγχάνεται μέσω Tacker, βιολογικής κόλλας, αυτοπροσφυόμενων πλεγμάτων ή και χωρίς καμία ιδιαίτερη καθήλωση.

Οι τεχνικές αυτές εφαρμόζονται συνήθως σε νοσοκομειακό περιβάλλον, νοσηλείας τουλάχιστον 1 ημέρας. Σε παγκόσμια κλίμακα σήμερα περίπου το 20% των χειρουργικών επεμβάσεων για κήλη διενεργούνται ενδοσκοπικά.

Οι ενδοσκοπικές τεχνικές αποκατάστασης κήλης διενεργούνται πάντα υπό γενική αναισθησία με ενδοτραχειακή διασωλήνωση.

Πλαστική βουβωνοκήλης TAPP ή TEP

Οι ενδοσκοπικές τεχνικές αποκατάστασης βουβωνοκήλης – τόσο η διακοιλιακή/διαπεριτοναϊκή μέθοδος(TAPP), όσο και η ολικά εξωπεριτοναϊκή μέθοδος (TEP) – απαιτούν τη χρήση συνθετικού πλέγματος μεγάλης επιφανείας (το Standard μέγεθος πλέγματος είναι τουλάχιστον 10 x 15 εκ). Σύμφωνα με τις τεχνικές αυτές και σε αναλογία με την τεχνική TIPP, η ενίσχυση του κοιλιακού τοιχώματος επιτυγχάνεται μέσω της καθήλωσης  του πλέγματος στην οπίσθια επιφάνεια του κοιλιακού τοιχώματος, όπισθεν των μυών του κοιλιακού τοιχώματος και με το οποίο καλύπτονται και οι 3 δυνητικές θέσεις δημιουργίας κηλών στη βουβωνική χώρα (ευθεία και λοξή βουβωνοκήλη, μηροκήλη) Αμφότερες οι μέθοδοι περιγράφηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, έχουν σε μεγάλο βαθμό στανταριστεί και βρίσκουν ευρεία εφαρμογή σε πολλά κέντρα.

Οι τεχνικές αυτές είναι κατάλληλες κυρίως για τις υποτροπές βουβωνοκηλών ιδιαίτερα μετά από προηγούμενη ανοικτή πλαστική αποκατάσταση με πλέγμα και όταν η εγχειρητική προσπέλαση από τα εμπρός είναι δυσχερής.

Συνολικά οι ενδοσκοπικές τεχνικές απαιτούν σε σύγκριση με τις ανοικτές τεχνικές σύγχρονο και περισσότερο εξελιγμένο τεχνικό εξοπλισμό, έχουν υψηλότερο κόστος, απαιτούν μεγαλύτερη καμπύλη εκμάθησης και εξοικείωση με τις τεχνικές της ελάχιστα επεμβατικής χειρουργικής. alt Τι θα πρέπει να προσέχει κανείς μετά από μια επέμβαση βουβωνοκήλης; Συστάσεις και οδηγίες μετά από μια χειρουργική επέμβαση βουβωνοκήλης

Ποια θα πρέπει να είναι η διατροφή;

Από την 1η μετεγχειρητική ημέρα επιτρέπεται η λήψη ελαφράς και εύπεπτης δίαιτας. Στη συνέχεια δεν υπάρχουν διαιτητικοί περιορισμοί και θα πρέπει να αποφεύγεται η δυσκοιλιότητα.

Επιτρέπεται το κάπνισμα;

Ουσιαστικά το κάπνισμα απαγορεύεται μετά από οποιαδήποτε χειρουργική επέμβαση, λόγω της αρνητικής επίδρασης του καπνίσματος στην επούλωση των ιστών και του αυξημένου κινδύνου μετεγχειρητικών διαταραχών της επούλωσης. Επίσης το κάπνισμα προκαλεί ερεθιστικό βήχα, ο οποίος στην πρώιμη μετεγχειρητική περίοδο είναι επώδυνος και αποτελεί παράγοντα κινδύνου για υποτροπή της κήλης.

Αναμένεται πόνος μετεγχειρητικά;

Ανάλογα με το βαθμό ευαισθησίας του κάθε ασθενούς, αναμένονται μικρής έως μέτριας έντασης ενοχλήσεις ή πόνος στην περιοχή του χειρουργικού τραύματος, κυρίως κατά την κίνηση ή την αλλαγή στάσης του σώματος. Ο πόνος στην περιοχή του χειρουργικού τραύματος είναι φυσιολογικός και προτείνεται η συστηματική λήψη παυσίπονων φαρμάκων τις πρώτες μετεγχειρητικές ημέρες.
 
Σε περίπτωση έντονων και επίμονων ενοχλήσεων θα πρέπει να έλθετε σε επαφή με τον ιατρό σας!

Υπαισθησία της χειρουργημένης περιοχής

Μετά από την επέμβαση αποκατάστασης βουβωνοκήλης είναι δυνατόν να εμφανιστεί πέριξ της χειρουργικής τομής υπαισθησία (=μειωμένη αισθητικότητα). Τούτο συμβαίνει λόγω του τραυματισμού και της διατομής μικρών δερματικών νευρικών κλάδων κατά την επέμβαση, γεγονός που είναι αναπόφευκτο σε κάθε χειρουργική επέμβαση. Επίσης σε πολλές τυχαιοποιημένες μελέτες έχει δειχθεί ότι ο χρόνιος πόνος της βουβωνικής χώρας μετεγχειρητικά μπορεί να προληφθεί μέσω της ηθελημένης διατομής μικρών νευρικών κλάδων του οσφυϊκού πλέγματος εντός του χειρουργικού πεδίου.

Το περιγεγραμμένο οίδημα (=πρήξιμο) και τα μικρά αιματώματα στην περιοχή του χειρουργείου, μπορεί να εξαπλώνονται περιστασιακά πέριξ της ηβικής σύμφυσης – στην περίπτωση των ανδρών στην περιοχή του πέους και του οσχέου, είναι αθώα και συνήθως υποχωρούν μετά από 2 περίπου εβδομάδες.

Κατά την χειρουργική αποκατάσταση βουβωνοκηλών με συνθετικό πλέγμα συχνά εμφανίζεται οίδημα (-πρήξιμο) στη χειρουργημένη περιοχή, το οποίο συχνά υποχωρεί μετά από 2 εβδομάδες. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί και λόγω της αυξημένης παραγωγή υγρού των ιστών, ως αντίδραση στο ξένο σώμα που εμφυτεύθηκε στον οργανισμό.

Ορισμένες φορές αυτά τα οιδήματα ή οι σκληρίες της χειρουργημένης περιοχής μπορεί να επιμένουν για 6-8 εβδομάδες μετά το χειρουργείο και να υποστρέφουν βραδέως, είναι ωστόσο αθώες και δεν προκαλούν πόνο.
Κατά τη διάρκεια της 1ης εβδομάδας μετά το χειρουργείο θα πρέπει ο ασθενής να εφαρμόζει ψυχρά επιθέματα επί της χειρουργικής τομής τουλάχιστον 5-6 φορές ημερησίως και διάρκειας 10λεπτών τη φορά.

Σε λίγες περιπτώσεις απαιτείται κατά τη διάρκεια του χειρουργείου να τοποθετηθεί σωλήνας παροχέτευσης στο χειρουργικό πεδίο, ο οποίος αφαιρείται κατά κανόνα τη 2η μετεγχειρητική ημέρα.

Σε περίπτωση που κάποιος ασθενής μετά από χειρουργική αποκατάσταση βουβωνοκήλης εμφανίσει αιμορραγία, πρήξιμο της χειρουργημένης περιοχής ή πυρετό θα πρέπει να επικοινωνήσει άμεσα με το χειρουργό του!

Πότε επιτρέπεται το ντους μετά από το χειρουργείο βουβωνοκήλης;

Ήδη μετά από 48 ώρες από το χειρουργείο επιτρέπεται το ντους. Δεν συστήνεται η κολύμβηση σε πισίνες και η χρήση καλλυντικών επιθεμάτων και σαπουνιών στη χειρουργημένη περιοχή για τις πρώτες 15 μέρες μετά το χειρουργείο. Τα αδιάβροχα επιθέματα πρέπει να αλλάζονται μετά από κάθε ντους ώστε να μην παραμένει υγρασία επί της τομής.

Πότε γίνεται ο πρώτος ιατρικός έλεγχος μετά από το χειρουργείο βουβωνοκήλης;

Κατά κανόνα συστήνεται, κυρίως μετά από χειρουργείο σε εξωτερική βάση, ο πρώτος ιατρικός έλεγχος να γίνεται την 1η ή 2η μετεγχειρητική ημέρα, όπου γίνεται αλλαγή του χειρουργικού τραύματος. Σε ασθενείς που χειρουργήθηκαν σε εσωτερική βάση σε νοσοκομείο ο ιατρικός έλεγχος εξατομικεύεται.

Από διάφορες κλινικές και ανάλογα με τις απαιτήσεις της εκάστοτε πιστοποίησης ποιότητας προτείνονται κλινικοί έλεγχοι:

- μετά από 1 εβδομάδα - μετά από 1 μήνα - μετά από 3 μήνες - μετά από 1 έτος

Πότε επιτρέπεται η σωματική καταπόνηση;

Η σύσταση για σωματική καταπόνηση εξατομικεύεται αναλόγως των διεγχειρητικών ευρημάτων και της εφαρμοσθείσας εγχειρητικής τεχνικής.

Συνήθως ισχύει:

Μετά από 1-2 μέρες: συνήθεις ήπιες καθημερινές δραστηριότητες Μετά από 1-2 εβδομάδες: ήπια σωματική καταπόνηση - άρση βάρους μέχρι 10-15 κιλών, ποδήλατο, τρέξιμο, κολύμβηση Μετά από 2-3 εβδομάδες: αύξηση της σωματικής καταπόνησης: Fitness με ελαφρά ως ήπια σωματική καταπόνηση Μετά από 4 εβδομάδες: προοδευτικά αυξανομένη σωματική καταπόνηση χωρίς περιορισμούς

Δρ. Γεώργιος Β. Αναστασόπουλος
Γενικός Χειρουργός
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Επιμέλεια άρθρου υγείας: Συντακτική Ομάδα Υγείαonline