Η Βασιλική Παπαδημητρίου, Ψυχολόγος Μ.Sc. Ιατρικής, ειδικευμένη στην Υπαρξιακή-Συστημική Ψυχοθεραπεία, εξηγεί στο Υγείαonline.gr, τι συμβαίνει στο ζευγάρι όταν το ενδιαφέρον και η τρυφερότητα, εναλλάσσονται με επεισόδια έντασης και βίας.
        
Πότε το «θέλω να είμαι συνέχεια μαζί σου, να περνάμε όλη την ημέρα μαζί, να κάνουμε τα πάντα μαζί» παύει να είναι απλό ενδιαφέρον και να μας κάνει να αισθανόμαστε τυχερές που έχουμε ένα τέτοιο σύντροφο; Πότε το «θέλω να ξέρω τι κάνεις μες στη μέρα, να μιλάμε συνεχώς στο τηλέφωνο, να ξέρω με ποιον μιλάς στο fb και ποιους κάνεις add» παύει να έχει πλάκα και να μας κολακεύει σα γυναίκες ότι είμαστε ποθητές και ότι κάποιος άντρας μας διεκδικεί;
        
Πότε το «θέλω να είμαι παρών και να με παρουσιάζεις παντού ως σχέση σου» (στους φίλους/στη δουλειά) παύει να είναι ότι απλά μου είσαι σημαντική και θα ήθελα να με έχεις προτεραιότητα στη ζωή σου; Πότε το «δεν θα θελα να πας εκδρομή με φίλες/να βγαίνεις μόνη για ποτό/να πας σε κάποια δραστηριότητα» (γυμναστήριο/σχολή χορού) παύει να ακούγεται και τόσο εύηχο στα αυτιά μου και αρχίζω να αισθάνομαι ότι περιορίζομαι και εγκλωβίζομαι;
        
«Μάλλον θα ναι ότι ο άνθρωπος με βλέπει σοβαρά, θέλει αποκλειστικότητα κι εγώ ονειροβατώ ακόμα και δεν έχω σοβαρευτεί για να μου αρέσουν και όλα αυτά (εκδρομές, φίλες, γυμναστήριο, χρόνος για τον εαυτό μου ή τον κοινωνικό μου περίγυρο). Εντάξει, δεν του αρέσει ο τρόπος που ντύνομαι και μου ζήτησε να τον αλλάξω, είναι αυτό πρόβλημα; Ίσως το παράκανα και γω.. του δίνω αφορμές η αλήθεια είναι».
        
Και αργά-αργά και σταδιακά φτάνουμε στο «μου έσκισε τη μπλούζα», που εκλαμβάνεται ως σημάδι ανδρισμού και έντονου πάθους, αλλά και στους μώλωπες στο χέρι που «δεν το θελε να με πονέσει, αλλά στο φόβο του μη φύγω με κράτησε σφιχτά, στις γρατσουνιές από την προσπάθεια να τον αποφύγω ή να απεγκλωβιστώ από το χώρο που με έχει περιορίσει (πχ αυτοκίνητο)».
        

    
Όλα τα παραπάνω περιγράφουν τον τρόπο μέσα από τον οποίο λειτουργούν οι εξαρτητικές σχέσεις, οι σύντροφοι που δε μπορούν να σταθούν μόνοι λεπτό μεταφράζοντάς το ως ένδειξη πραγματικής αγάπης, οι σύντροφοι που αντί να εμπνεύσουν την επιθυμία του συντρόφου να περνά χρόνο μαζί τους ή να καταλαμβάνει σημαντική θέση στον περίγυρό τους το απαιτούν ή το αποκτούν παραβιάζοντας το ζωτικό χώρο του άλλου.
        
Όλο αυτό το παιχνίδι αφορά ανθρώπους που αν δεν έχουν τον έλεγχο, την επιβεβαίωση, την εξουσία κινδυνεύουν με αφανισμό και ανθρώπους με χαμηλή αυτοεκτίμηση, που συχνά έχουν δεχτεί υποτίμηση ως παιδιά από τους σημαντικούς άλλους (γονείς), που ποτέ δε μπήκαν ως προτεραιότητα, που έχουν και εκείνοι την ανάγκη για επιβεβαίωση και που αισθάνονται μεν πνίξιμο, αλλά και σημαντικοί ταυτόχρονα μέσα από τη θέση που καταλαμβάνουν σε σχέση με το σύντροφό τους.
        
Έτσι συνεχίζεται ένας φαύλος κύκλος βίας όλων των ειδών (συμπεριλαμβανομένης και της αποστέρησης) όπου εναλλάσσονται επεισόδια έντασης και βίας και επεισόδια μετάνοιας, τρυφερότητας, εξομολογήσεων, ακόμη και κλάματος από πλευράς του θύτη, μπερδεύοντας τον σύντροφο που υφίσταται τη βία και δημιουργώντας του σύγχυση ως προς τη λήψη αποφάσεων.
        
Προτού φτάσει κανείς στα σημάδια στο σώμα (μώλωπες/εκδορές) υπάρχουν ένα σωρό ενδείξεις που οι σύντροφοι αγνοούν ή παρερμηνεύουν. Η ενδοοικογενειακή βία ή η βία μέσα σε μια σχέση δεν έρχεται ουρανοκατέβατη ή από το πουθενά. Ας δώσουμε στους εαυτούς μας τη θέση που μας αξίζει χωρίς εκπτώσεις, ένα καλό βλέμμα από μας για μας, ανεξάρτητα από το βλέμμα που έχουμε δεχτεί ως παιδιά και ας διεκδικήσουμε το σύντροφο που αξίζει να στέκεται δίπλα μας.
     
Βασιλική Παπαδημητρίου
Ψυχολόγος Μ.Sc. Ιατρικής
Υπαρξιακή - Συστημική Ψυχοθεραπεία

www.papadimitriouvasiliki.gr

    
Επιμέλεια άρθρου υγείας: Συντακτική Ομάδα Υγείαonline