Εκτύπωση
Κατηγορία: Ψυχολογία και Σχέσεις
Εμφανίσεις: 2485

Η Βασιλική Παπαδημητρίου, Ψυχολόγος Μ.Sc. Ιατρικής, ειδικευμένη στην Υπαρξιακή-Συστημική Ψυχοθεραπεία, εξηγεί στο Υγείαonline.gr, την σημασία της επουλωτικής στήριξης σε μια καθημερινή σχέση που δοκιμάζεται από φθορά και τριβή.

Καθημερινή φθορά και τριβή. Διαφωνίες, διαπραγματεύσεις, οριοθετήσεις, διεκδικήσεις, διαχείριση κρίσεων. Ζωή που απαιτεί συνεχώς να είμαστε εκεί. Πελάτες, προϊστάμενοι, ανταγωνιστές. Να’ μαστε ετοιμοπόλεμοι, με γεμάτες μπαταρίες, με ενέργεια και διαύγεια να τα καταφέρουμε όσο καλύτερα γίνεται.
    
Πιέζομαι στη δουλειά, χάνω τη γοητεία, τον ενθουσιασμό, την όρεξη, τη λαχτάρα για δημιουργία, όμως συνεχίζω ασταμάτητα γιατί πιέζει το δάνειο, γιατί πιέζει η ανεργία της συντρόφου, γιατί θέλω να προσφέρω στο παιδί μου «το καλύτερο». Σιγά σιγά εγκαταλείπω ότι με έκανε χαρούμενο χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω.
    
Γυρνάω στο σπιτικό που το περιμένω πώς και πώς αλλά και εκεί πιέζομαι. Γιατί δεν ασχολήθηκα όσο «έπρεπε» ή όπως έπρεπε με το παιδί, γιατί δέχομαι κριτική για το καθετί. Παντού με κόσμο και παντού μόνος.
Ποιες είναι αυτές οι διεργασίες που θα μου καλύψουν τη φθορά, που θα δράσουν επουλωτικά σε ότι με δυσκολεύει; Που θα σταματήσουν για λίγο το χρόνο για να δω τι είναι για μένα σημαντικό και να το αναδείξω; Που θα με κάνουν να αισθανθώ το νόημα για τα οποίο τρέχω από το πρωί ως το βράδυ; Που θα με κάνουν αύριο να ξεκινήσω με το πιο όμορφο χαμόγελο και να δώσω το προσωπικό μου στίγμα σε ότι κάνω;
    
Τι άλλο από το μαζί, το μοίρασμα, το άγγιγμα, το άνοιγμα σε φρέσκο αέρα, το κράτημα καθώς πέφτω, την προοπτική εκεί που όλα μοιάζουν αδιέξοδα, την έκπληξη και το απρόσμενο που θα με βγάλει από τη ρουτίνα, την αγκαλιά, το βλέμμα που με θαυμάζει ακόμα και στα δύσκολα. Άλλοτε το τίποτα, απλά χώρο και χρόνο προσωπικό, που με βεβαιότητα και σιγουριά, χωρίς αμφισβήτηση και ζήλια, θα διοχετευτεί και πάλι στη σχέση.
    
Ξέρω, έχεις και συ τα δικά σου. Μια μετακίνηση, να φύγει η κολώνα από τη μέση, και αμέσως βλέπω και την οπτική του άλλου. Πόσο πιο πλούσιος γίνομαι όταν μετακινούμαι για να δω και «το δικό σου»! Πόσο αν δεν το κάνω η κολώνα όλο και βαραίνει και εμείς γυρισμένοι πλάτη ο ένας από τη μια ο άλλος από την άλλη δυσκολευόμαστε να γυρίσουμε για να ιδωθούμε! Τι βαριά αυτή η κολώνα που γίνεται, μαζί και η σιωπή που φέρνει πάνω της επιθετικότητα!
    
Τι καλά να μου λεγες ένα αστείο και σε 2 λεπτά να γελούσαμε και πάλι! Τι καλά να μην εκλάμβανες τα αστεία μου ως αδιαφορία ή ελαφρότητα σε ότι ζούμε! Τι καλά να μην προέτεινες τις δουλειές του σπιτιού ή τις ανάγκες του παιδιού όταν σου εκφράζω την επιθυμία να μοιραστώ κάτι μαζί σου, να βγούμε για ένα ποτό!
    
Και αφού το μαζί με ρίχνει ακόμα περισσότερο πού να αναζητήσω την επουλωτική αυτή δύναμη σε ότι ζω; Τι καλά να μη με ζήλευες κάθε φορά που κάνω κάτι για μένα! Τι καλά να με θαύμαζες και να στεκόσουν δίπλα μου με περηφάνια αντί να αισθάνεσαι λίγη για το σώμα σου, τις γνώσεις, το μορφωτικό σου επίπεδο! Τι καλά να τα άφηνες στην άκρη και να αλληλοθεραπευόμασταν από τα βιωμένα μας!
    
Λέω να συνεχίσω να στο ζητάω και να σε παρασύρω στη χαρά, όσο κι αν με λες «παρτάκια». Θα μου κάνεις την τιμή
    
Βασιλική Παπαδημητρίου
Ψυχολόγος Μ.Sc. Ιατρικής
Υπαρξιακή - Συστημική Ψυχοθεραπεία

www.papadimitriouvasiliki.gr

Επιμέλεια άρθρου υγείας: Συντακτική Ομάδα Υγείαonline