Εκτύπωση
Κατηγορία: Ψυχολογία και Σχέσεις
Εμφανίσεις: 3838

altΗ Αγγελική Κουβαρά, Ψυχολόγος Μ.SC, Οικογενειακή Θεραπεύτρια, Κέντρο Συμβουλευτικής, Ψυχοθεραπείας και Λογοθεραπείας "Ψυχή & Λόγος", εξηγεί στο Υγείαonline.gr, πώς να διατηρήσουμε την συντροφική σχέση μας και μετά τον ερχομό του παιδιού.

Με τον ερχομό του πρώτου παιδιού, μια νέα πραγματικότητα  δημιουργείται  για το ζευγάρι.  Η προσθήκη ενός νέου μέλους, του παιδιού στο σύστημα του ζευγαριού επηρεάζει την ενότητα του. Από δύο τώρα γίνονται τρεις. Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Είναι τότε που δημιουργείται η πρώτη κρίση στο ζευγάρι. Η μητέρα κινδυνεύει να πέσει με τα μούτρα στο παιδί και να παραγκωνίσει τον άντρα της. Η καλή συντροφική σχέση είναι ότι σημαντικότερο, ο κορμός μιας υγιούς οικογένειας. Ένα δεν φροντιστεί ο κορμός του δέντρου (το ζευγάρι) δεν θα μπορέσουν να φροντιστούν και τα κλαδιά τούτα παιδιά).

Οι άνδρες νιώθουν ότι η σχέση τους με τη γυναίκα τους μετά από τη γέννηση του παιδιού αλλάζει. Φοβούνται ότι η σχέση τους θα περιοριστεί, το παιδί θα πάρει πολύ μεγαλύτερη σημασία από αυτούς και παράλληλα η σχέση τους με το παιδί θα υπόκειται στον έλεγχο της μητέρας. Η προσοχή της μητέρας επικεντρώνεται στο παιδί. Επιπρόσθετα μπορεί να βάζει κάποιους περιορισμούς στο τι μπορεί να κάνει ο άνδρας με το παιδί. Είναι σημαντικό στη σχέση τους με το παιδί και οι δύο γονείς να συμβάλλουν ο καθένας με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Συνήθως η μητέρα θα δώσει την ασφάλεια, τη στοργή, τη θαλπωρή που χρειάζεται το παιδί ενώ ο πατέρας θα προσφέρει το αίσθημα της ελευθερίας, την ανεξαρτησία, την κατανόηση του κόσμου, το άνοιγμα προς τα έξω. alt
Η μητέρα θα πρέπει να καταλαβαίνει τις φοβίες και ανησυχίες του πατέρα, να το βοηθά να τις ξεπερνά και να φροντίζει τον άντρα της. Είναι πολύ σημαντικό η μητέρα να μην ξεχάσει τον συζυγικό της ρόλο. Πολλές γυναίκες με την μητρότητα ξεχνούν τον ρόλο της συντρόφου. Αλίμονο και αν δεν πάει μια βόλτα με τον σύζυγο της όπου θα είναι μόνο οι δύο τους και δεν υπάρξουν ερωτικά σαν ζευγάρι! Αλίμονο αν δεν πάνε και μια εκδρομή οι δύο τους και αν δεν μιλήσουν και τρυφερά ο ένας στον άλλον.

Για την γυναίκα που έχει ταυτιστεί εντελώς με τον μητρικό ρόλο η καταστολή των αναγκών της προσωπικότητάς της θα έχει ως αποτέλεσμα η αυτονομία των παιδιών της να φαντάζει απειλή αφού η απομάκρυνσή τους θα σήμαινε για εκείνη απώλεια της μοναδικής της ταυτότητας ως μάνα. Ο πατέρας, ο άντρας έχει να τραβήξει τη γυναίκα του από το παιδί. Χρειάζεται να υπάρχει ζωντάνια, να υπάρχει ενδιαφέρον, να υπάρχει τρυφερότητα. Όταν αυτό δεν υφίσταται η μητέρα δεν ξεκόβει από το παιδί της, Άρα όταν αυτό το παιδί μεγαλώσει δεν θα μπορέσει να εγκαταλείψει την μητέρα του.

Αν η γυναίκα έχει μόνο το ρόλο της μητέρας και ξεχάσει τελείως τον ρόλο της συντρόφου, θέτει σε μεγάλο κίνδυνο όχι μόνο τον γάμο της αλλά και την ψυχική υγεία του παιδιού της. Αν το παιδί δεν βλέπει τους γονείς του να υπάρχουν και σαν ζευγάρι, θα νοιώθει διαρκώς ανασφάλεια και φόβο. Το παιδί ξενοιάζει όταν βλέπει την μητέρα του να λέει ερωτόλογα στον πατέρα του και ανακουφίζεται.

Η σχέση του ζευγαριού είναι ο κεντρικός άξονας μιας οικογένειας και θέλει διαρκώς φροντίδα. Εάν παραμεληθεί, η οικογένεια απειλείται με διάλυση. Αγγελική Κουβαρά
Ψυχολόγος Μ.SC, Οικογενειακή Θεραπεύτρια
Κέντρο Συμβουλευτικής, Ψυχοθεραπείας &
Λογοθεραπείας "Ψυχή & Λόγος"

www.psixikailogos.gr

Επιμέλεια άρθρου υγείας: Συντακτική Ομάδα Υγείαonline