Η Βασιλική Παπαδημητρίου, Ψυχολόγος Μ.Sc. Ιατρικής, ειδικευμένη στην Υπαρξιακή-Συστημική Ψυχοθεραπεία, εξηγεί στο Υγείαonline.gr, τους λόγους που πρέπει να προστατεύουμε την σεξουαλικότητα μας μέσα στις δύσκολες στιγμές που μας συμβαίνουν καθημερινά.
Αν είναι που είμαστε ζωντανοί άνθρωποι και όχι πεθαμένοι, τότε θα μας συμβαίνουν και καλά και άσχημα πράγματα. Αν είναι που είμαστε ζωντανοί και υγιείς, θα μας συμβαίνουν και δυσκολίες, συγκρούσεις, απώλειες, θάνατοι, οικονομικές δυσκολίες, αδιέξοδα. Επιτρέπεται μέσα στα ζόρια και τις δυσκολίες να χαιρόμαστε, να απολαμβάνουμε, να ευχαριστιόμαστε τον έρωτα; Είναι δυνατόν να χανόμαστε, να καταστρεφόμαστε οικονομικά, να χάνουμε κάποιο δικό μας άνθρωπο, να χάνουμε τη δουλειά μας και να σκεφτόμαστε πώς θα προσφέρουμε στον εαυτό μας και στο σύντροφό μας χαρά; Όταν η εταιρεία κινδυνεύει με πτώχευση, όταν τα χρέη αναζητούν λύση και διακανονισμούς, όταν τα οικονομικά δεν επιτρέπουν ακριβούς τρόπους ψυχαγωγίας, αν η ματιά μου προς τον άλλο είναι που λέει τι δε μου προσφέρεις, τι δεν μου καλύπτεις, τι ματαιώσεις και απογοητεύσεις εισπράττω και βιώνω εξαιτίας σου, πόσο λίγος και αποτυχημένος είσαι στο να με κάνεις ευτυχισμένο/η, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα μοιραστούμε μια ερωτική βραδιά απόψε. Αν είναι που η εργασία απαιτεί πολλές ώρες δουλειάς και που ο/η σύζυγος μπορεί να γυρνάει πιο αργά από το αναμενόμενο, τη στιγμή που ο άλλος τον περιμένει με ερωτική επιθυμία, με κεριά αναμμένα και ωραίο μαγειρεμένο φαγητό, να γκρινιάξει, να παραπονεθεί για τις ώρες δουλειάς, να απογοητευτεί που μπαίνει σε δεύτερη μοίρα; Να θυμώσει με εκείνον/η και με τον εαυτό της/του για τις ώρες που ξόδεψε για να τα ετοιμάσει και να καθαρίσει το σπίτι; Αν όταν αισίως γυρίσει, είναι κουρασμένος/η ή αν στη δουλειά καβγάδισε με το αφεντικό ή με κάποιο συνεργάτη και δεν έχει διάθεση για κεράκια, να θυμώσει, να μιζεριάσει, να βουλιάξει στην αδικία και στο παράπονο ο/η σύντροφος; Να του/της προσφέρει την αγκαλιά του/της, απλόχερα, να προσφέρει το ωραίο φαγητό που ετοίμασε για εκείνον/η χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα, να ακουμπήσει το κεφάλι της/του το βράδυ στο κρεβάτι πριν κοιμηθούν χωρίς να ζητήσει τίποτα παραπάνω και αυτό να είναι πιο ερωτικό από ποτέ; Να δείχνει αποδοχή, εκτίμηση ότι κι αν έγινε και όπως και να πήγε η μέρα, ότι και να ήλπιζε, ότι και να περίμενε για το βράδυ και άλλαξε σχέδια; Και αν δεν έχουμε χρήματα, να είναι αρκετή μια βόλτα περπατώντας ή με το αμάξι; Να είναι αρκετό το λουλουδάκι που κόβει για να μας δώσει και να μας εμπνεύσει για μοίρασμα και έρωτα; Και αν έχουμε επέτειο και δεν δεχτήκαμε ένα δώρο όπως παλιά, να αναρωτηθούμε πού πάει η σχέση και πού καταντήσαμε ή να δούμε καθαρά την πρόκληση για στροφή σε πιο ουσιαστικά, λιγότερο καταναλωτικά αγαθά; Και αν τα μωρά μας ξυπνούν το βράδυ και αποζητούν προσοχή και φροντίδα, να γκρινιάξουμε που δεν μας αφήνουν ώρα για προσωπικές ερωτικές στιγμές ή να χαρούμε και την απόλαυση της αναμονής και της προσμονής που έχει αυτή η διαδικασία; Να γκρινιάξουμε, να αυτο/αλληλοκατηγοριόμαστε που κάναμε παιδιά και μας κόβουν τη χαρά και την αυτονομία ή να παίξουμε και να χαρούμε και το παιχνίδισμα μέχρι να βρούμε λίγο προσωπικό χρόνο; Είναι έρωτας αυτό; Και αν τα παιδιά μας είναι στην εφηβεία και βιώνουν μια περίοδο γεμάτη αναζητήσεις, προβληματισμούς, αλλαγές, άγχος για το μέλλον, πίεση για σχολική απόδοση, επιτρέπεται εμείς να χαρούμε τον έρωτα και να θέσουμε τα όριά μας; Επιτρέπεται όταν κλείνει η πόρτα της κρεβατοκάμαρας να μη σκεφτόμαστε τα παιδιά; Επιτρέπεται να πάμε μια βόλτα με ως ζευγάρι και να μη μιλήσουμε καθόλου για προβλήματα, λεφτά και παιδιά και να περάσουμε μετά μια ερωτική βραδιά; Θα το αντέξουμε; Και αν ένα μέλος της οικογένειάς μας εμφάνισε μια ασθένεια ή μια αναπηρία, να κλαίμε τους ζωντανούς; Και αν το ένα από τα παιδιά μας εμφάνισε μαθησιακή δυσκολία, το αδελφάκι του να νιώθει ενοχές που έχει καλή σχολική απόδοση; Κι αν το ένα μας παιδί εμφάνισε διαβήτη, το άλλο να μην ξαναφάει ποτέ παγωτό μπροστά του από ενοχές; Αν επιτρέπεται σε μας έχουμε ένα πρόβλημα, αλλά να μην είμαστε το πρόβλημα και να προχωράμε με τρόπο που δεν ενισχύει την ασθένεια, την αδυναμία, αλλά την ελπίδα, τη θέληση, την ομορφιά μέσα ακόμα και στα ζόρια, τότε εμείς θα χαιρόμαστε τον έρωτα, όσο το άλλο αδελφάκι θα τα πάει καλά στα μαθήματα και θα τρώει παγωτά. Και αν στην οικογένειά μας την ευρύτερη βιώσαμε την απώλεια αγαπημένων προσώπων, να βουλιάξουμε σε ότι χάσαμε, σε ότι ελπίζαμε ότι θα κάναμε μαζί τους, σε ότι δε μοιραζόμαστε μαζί πια, σε ότι δεν κάναμε καλά όσο ήταν στη ζωή, στο πένθος, τη θλίψη και τη μαυρίλα; Επιτρέπεται να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε άπειρο χρόνο, ότι είμαστε περαστικοί και να μπούμε να απολαύσουμε δίχως ενοχές και να αλληλεπιδράσουμε μέχρι το μεδούλι με κάθε αγαπημένο μας άτομο και ειδικά με το σύντροφό μας; Όσο ο θάνατος αγαπημένων προσώπων γίνονται θάνατοι αγαπημένων προσώπων, επιτρέπεται εμείς να βλέπουμε και να λαχταράμε μόνο ζωή, επιθυμία, ευχαριστιακό προσωπικό χρόνο; Από τα παραπάνω προκύπτει ότι, ενώ συχνά μπορεί να υπάρχει ερωτική επιθυμία στον έναν ή και στους δύο, αδυνατεί να εκφραστεί από ενοχές, ντροπή, ανασφάλεια και φόβο. Έτσι, δεν θα είναι είδηση να εμφανιστεί το βούλιαγμα, η καταθλιπτική διάθεση, το βλέμμα του ενός προς τον άλλο που δεν αναδεικνύει, δεν καμαρώνει, δεν ενθαρρύνει, αλλά γεμίζει με ενοχές, ματαίωση, απογοήτευση και μιζέρια. Έχουμε να αποφασίσουμε πώς θέλουμε πια να κοιτάμε, πώς θέλουμε να ζούμε, αν πρέπει να απενοχοποιήσουμε τη χαρά, την ηδονή, αν πρέπει να κλαίμε τους ζωντανούς και τι είδους πρότυπο θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας ακόμα και μέσα στα ζόρια και όταν γύρω τα πράγματα δεν είναι όπως τα θέλαμε ή τα υπολογίζαμε. Βασιλική Παπαδημητρίου
Ψυχολόγος Μ.Sc. Ιατρικής
Υπαρξιακή - Συστημική Ψυχοθεραπεία

www.papadimitriouvasiliki.gr
Επιμέλεια άρθρου υγείας: Συντακτική Ομάδα Υγείαonline