Η Βασιλική Παπαδημητρίου, Ψυχολόγος Μ.Sc. Ιατρικής, ειδικευμένη στην Υπαρξιακή-Συστημική Ψυχοθεραπεία, εξηγεί στο Υγείαonline.gr, πως βιώνουν τα άτομα της μέσης ηλικίας τα προβλήματα, τις καθημερινές ανησυχίες, αλλά και την ευκαιρία για πνευματική και υπαρξιακή αναζήτηση. Μέση ηλικία: Συνταξιοδότηση (παλαιότερα!), απώλεια δυνάμεων, γκρίζα μαλλιά ή απώλεια αυτών, αύξηση βάρους, ρυτίδες και χαλάρωση του δέρματος, λιγότερη ευκινησία, συχνότερη εξάντληση, απώλεια αγαπημένων προσώπων προηγούμενης γενιάς, σκέψεις και ερωτήματα υπαρξιακά για το θάνατο, κοινωνική αναπαράσταση για απομόνωση ηλικιωμένων, αίσθηση ότι οι αξίες τους και η σοφία που ίσως να μπορούσαν να μεταλαμπαδεύσουν στην επόμενη γενιά δεν έχουν πια μεγάλη λειτουργικότητα και απήχηση για την επόμενη γενιά. Πρόκειται για άλλη μια κρίσιμη φάση στη ζωή ενός ατόμου (όπως τόσες άλλες-εφηβεία κλπ), ένα στοίχημα που καλείται να κερδίσει, προκειμένου να περάσει σε μια επόμενη φάση προσανατολισμένη πια περισσότερο στο παρόν και λιγότερο στο μέλλον, όπως έκανε έως τώρα. Αναπόφευκτος σχεδόν φαίνεται να είναι ένας απολογισμός σε όλα τα επίπεδα (επαγγελματικό, οικογενειακό, συντροφικό, κοινωνικό) που συχνά αφήνει τον άνθρωπο μέσης ηλικίας άυπνο κατά τη διάρκεια της νύχτας, κάνοντας σχετικές σκέψεις. Σε κάποιο βαθμό η εμφάνιση ενός καταθλιπτικού συναισθήματος θεωρείται αναμενόμενη, καθώς ο άνθρωπος συνειδητοποιεί μέσα από τις αλλαγές που επιφέρει το επερχόμενο γήρας την τρωτότητα και το γεγονός ότι δεν είναι παντοδύναμος, όπως ίσως συνέβαινε όντας νεαρός ή ώριμος ενήλικας, καθώς και τη φυσιολογική φθορά του ανθρώπινου σώματος. Συνειδητοποιεί τα όρια και τις αντοχές του, πιθανόν να χρειάζεται για πρώτη φορά να απευθυνθεί σε συγγενικά ή φιλικά πρόσωπα για κάλυψη προσωπικών και καθημερινών αναγκών που παλαιότερα θεωρούνταν αυτονόητο ότι θα κάλυπτε μόνος. Επιπλέον, το πώς τα έχει πάει η επόμενη γενιά από αυτόν, αν τα παιδιά έχουν φύγει από το σπίτι, αν έχουν αποκτήσει αυτονομία επαγγελματική και προσωπική, αν έχουν αναγνώριση και κύρος, αν οι σπουδές για τις οποίες έκανε και ο ίδιος θυσίες έπιασαν τόπο ή όχι είναι ζητήματα που είτε ανακουφίζουν και ικανοποιούν, είτε αγχώνουν και προκαλούν περαιτέρω θλίψη, δημιουργώντας ενοχικά συναισθήματα. Ταυτόχρονα, τα παιδιά που βρίσκονται σε εφηβική φάση προκαλούν τριγμούς στο γονέα που αναμοχλεύει κατά πόσο έχει επιλύσει δικές του αναζητήσεις και ερωτήματα στην εφηβεία, προκειμένου να μπορεί να σταθεί χρήσιμος στο πλάι των δικών του παιδιών ή από την άλλη να συμπαρασυρθεί σε ανώριμες για τη φάση ζωής συμπεριφορές που περισσότερο ταιριάζουν στα παιδιά του παρά σε εκείνον, κάνοντας λίγο καθυστερημένα «την δική του επανάσταση». Ακόμη, η μη ύπαρξη παιδιών ως απόφαση ή ως αναγκαιότητα της ζωής αποτελεί ζήτημα που είτε για προσωπικούς λόγους είτε λόγω κοινωνικών επιταγών έρχεται στην επιφάνεια και κάνει το άτομο να αναρωτιέται για την ορθότητα ή μη της επιλογής του ή για το αν θα μπορούσε να έχει κάνει κάτι διαφορετικό. Σε συντροφικό επίπεδο, έχοντας περάσει πιθανότατα μια μακρά περίοδο κατά κύριο λόγο προσανατολισμένη στα παιδιά, τις σπουδές, την ανατροφή και την ευημερία τους, ζώντας μέσα από τις χαρές τους και θλιβόμενος με τις λύπες τους, ξαφνικά όλη αυτή η αναγκαιότητα παύει ίσως να υπάρχει με την φυγή των παιδιών από το πατρικό σπίτι, και ο άνθρωπος ξαναβρίσκεται μόνος με την / τον σύντροφο. ●   Έχουν μάθει στα αλήθεια να παίρνουν χαρά και να περνούν καλά μεταξύ τους ή μήπως δεν ξέρουν πώς να το κάνουν και πρέπει να το μάθουν από την αρχή, όπως στα πρώτα χρόνια της σχέσης τους; ●   Επιπρόσθετα, ο τρόπος που χαίρονταν ο ένας τον άλλο μήπως δε μπορεί να παραμείνει ίδιος με το παρελθόν και χρειάζεται αναβάθμιση και νέοι τρόποι να παραχθεί η χαρά; ●   Κατά πόσο το πώς και πόσο θα χαρούν ο ένας τον άλλο επηρεάζεται από τον τρόπο που βλέπουν τον εαυτό τους ο καθένας χωριστά; (όπως και σε κάθε άλλη φάση ζωής φυσικά). ●   Με βλέπω όμορφο, γοητευτικό, χαρισματικό, άξιο, δημιουργικό ή γερασμένο, άσχημο και άχρηστο;

    Η μέση ηλικία αποτελεί μια υπέροχη ευκαιρία για πνευματική και υπαρξιακή αναζήτηση
    Καθώς έρχεται όλο και πιο κοντά μας (είτε με το θάνατο των δικών μας γονιών, είτε φίλων, είτε με τα πιθανά προβλήματα υγείας που το γήρας μπορεί να αρχίζει να επιφέρει) το τέρμα της ζωής, ερωτήματα σε σχέση με το νόημα και τον προορισμό μας ως ανθρώπων ανακύπτουν και ζητούν απάντηση, προκειμένου κανείς να μπορεί να απολαύσει το δεύτερο μισό της ζωής του. Οι απαντήσεις είναι πάντα απόλυτα προσωπικές και η νοηματοδότηση της ζωής του καθενός αυστηρά αυτοπροσδιοριζόμενη. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το παρελθόν δεν είναι το μόνο από το οποίο μπορούν να παίρνουν χαρά και ζωή οι άνθρωποι μέσης ηλικίας. Το παρόν είναι εδώ και τους καλεί να του δώσουν νόημα και περιεχόμενο, αξιοποιώντας όλα τα εφόδια που απέκτησαν έως τώρα, τη γνώση, την εμπειρία, τη σοφία. Βασιλική Παπαδημητρίου
    Ψυχολόγος Μ.Sc. Ιατρικής
    Υπαρξιακή - Συστημική Ψυχοθεραπεία

    www.papadimitriouvasiliki.gr
    Επιμέλεια άρθρου υγείας: Συντακτική Ομάδα Υγείαonline