• Αρχική
Ορισμός Η δισκοκήλη (ή οσφυϊκή ριζοπάθεια ή αυχενική ριζοπάθεια ή κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου ή ρήξη δίσκου) εμφανίζεται συχνότερα σε μεσήλικες και ηλικιωμένους άντρες, ιδιαίτερα σε όσους έχουν έντονη και επίπονη σωματική δραστηριότητα.Χαρακτηρίζεται από πόνο στη μέση ή στον αυχένα, που μπορεί να ξεκινά από ένα ήπιο μυρμήγκιασμα και να φτάνει σε οξύ πόνο που εμποδίζει την κίνηση.Σε μια οσφυϊκή δισκοκήλη, μπορεί να έχετε ένα οξύ πόνο σε ένα σημείο του ποδιού, του ισχίου ή του γλουτού και μούδιασμα σε άλλα μέρη. Μπορεί επίσης το αίσθημα να βρίσκεται στη γαστροκνημία ή στο πέλμα.Με μια αυχενική δισκοκήλη, μπορεί να έχετε πόνο όταν κινείτε το λαιμό, βαθύ πόνο κοντά ή πάνω από την ωμοπλάτη ή πόνο που αντανακλά στο βραχίονα ή στα δάκτυλα.Ο πόνος μπορεί να επιδεινωθεί:-Μετά από όρθια ή καθιστή στάση-Τη νύχτα-Με το φτάρνισμα, τον βήχα ή το γέλιο-Όταν σκύβετε προς τα πίσω ή περπατάτε μερικά μέτρα, ιδιαίτερα εάν οφείλεται σε σπονδυλική στένωση πρόληψη Εάν έχετε ευαισθησία στο συγκεκριμένο σημείο πρέπει να ακολουθείτε πρακτικές ασφαλούς εργασίας και άθλησης.Κάποιοι γιατροί συστήνουν τη χρήση ειδικών ζωνών για τη μέση, για υποστήριξη της σπονδυλικής στήλης. Αυτές οι ζώνες μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη των τραυματισμών σε άτομα, η δουλειά των οποίων απαιτεί την ανύψωση βαρών.Σημαντικό ρόλο τέλος, στη βελτίωση του πόνου της μέσης παίζουν η δίαιτα και η άσκηση στους υπέρβαρους ασθενείς. Αίτια Τα οστά (σπόνδυλοι) της σπονδυλική στήλης διατρέχουν την πλάτη, συνδέοντας το κρανίο με τη λεκάνη. Τα οστά αυτά προστατεύουν νεύρα που εξέρχονται από τον εγκέφαλο και κατευθυνόμενα προς τα κάτω, σχηματίζουν το νωτιαίο μυελό. Οι νευρικές ρίζες είναι μεγάλα νεύρα που διακλαδίζονται από το νωτιαίο μυελό και αφήνουν τη σπονδυλική στήλη μέσω οπών μεταξύ των σπονδύλων.•    Οι σπόνδυλοι διαχωρίζονται μεταξύ τους από δίσκους γεμάτους με μια μαλακή, ζελατινώδη ουσία. Οι δίσκοι αυτοί απορροφούν τους κραδασμούς στη σπονδυλική στήλη, λειτουργώντας ως αναρτήσεις μεταξύ των σπονδύλων.•    Οι δίσκοι αυτοί μπορεί να υποστούν κήλη ή ρήξη εξαιτίας τραύματος ή καταπόνησης. Όταν συμβεί αυτό, τα σπονδυλικά νεύρα μπορεί να συμπιεστούν, με αποτέλεσμα πόνο, μούδιασμα ή αδυναμία.•    Η μέση (οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης) είναι η περιοχή όπου συνήθως συμβαίνει μια δισκοκήλη. Οι αυχενικοί μεσοσπονδύλιοι δίσκοι επηρεάζονται στο 8% των περιπτώσεων. Οι θωρακικοί μεσοσπονδύλιοι δίσκοι επηρεάζονται σπάνια.Η ριζοπάθεια αναφέρεται σε οποιαδήποτε νόσο επηρεάζει τις ρίζες των σπονδυλικών νεύρων. Η δισκοκήλη είναι ένα από τα αίτια της ριζοπάθειας (ισχιαλγία).Δισκοκήλη εμφανίζεται πιο συχνά σε μεσήλικες και ηλικιωμένους άντρες, ιδιαίτερα σε αυτούς που συμμετέχουν σε επίπονη σωματική δραστηριότητα. Άλλοι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν οποιεσδήποτε συγγενείς παθήσεις επηρεάζουν το μέγεθος του σπονδυλικού σωλήνα στην οσφυϊκή μοίρα. Συμπτώματα Ο πόνος στη μέση ή στον αυχένα εμφανίζει μεγάλη ποικιλομορφία. Μπορεί να είναι ένα ήπιο μυρμήγκιασμα, ένας αμβλύς πόνος ή μια καυστική ή σφύζουσα αίσθηση. Σε κάποιες περιπτώσεις, ο πόνος είναι αρκετά ισχυρός ώστε να εμποδίζει την κίνηση. Μπορεί επίσης να υπάρχει μούδιασμα.Ο πόνος συνήθως αφορά μόνο τη μία πλευρά του σώματος.•    Σε μια οσφυϊκή δισκοκήλη, μπορεί να έχετε ένα οξύ πόνο σε ένα σημείο του ποδιού, ισχίου ή γλουτού και μούδιασμα σε άλλα μέρη. Μπορεί επίσης το αίσθημα να βρίσκεται στη γαστροκνημία ή στο πέλμα. Μπορεί να αισθάνεστε αδυναμία στο επηρεασμένο πόδι.•    Με μια αυχενική δισκοκήλη, μπορεί να έχετε πόνο όταν κινείτε το λαιμό, βαθύ πόνο κοντά ή πάνω από την ωμοπλάτη ή πόνο που ακτινοβολεί στο βραχίονα, στον πήχη ή (σπάνια) στα δάκτυλα.Ο πόνος συχνά ξεκινά σιγά. Μπορεί να επιδεινωθεί:•    Μετά από όρθια ή καθιστή στάση•    Τη νύχτα•    Με το φτάρνισμα, βήχα ή γέλιο•    Όταν σκύβετε προς τα πίσω ή περπατάτε μερικά μέτρα, ιδιαίτερα εάν οφείλεται σε σπονδυλική στένωσηΜπορεί να έχετε αδυναμία σε συγκεκριμένους μύες. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να μην το έχετε προσέξει έως ότου σας εξετάσει ο γιατρός. Σε άλλα περιστατικά, θα παρατηρήσετε ότι δυσκολεύεστε να σηκώσετε το πόδι ή το χέρι σας, να σταθείτε στη μύτη των ποδιών στη μία πλευρά, να σφίξετε δυνατά με το ένα χέρι ή άλλα προβλήματα.Ο πόνος, το μούδιασμα ή η αδυναμία συχνά θα φύγουν ή θα βελτιωθούν σε μια περίοδο εβδομάδων ή μηνών. Διαγνωστικές εξετάσεις •    Ακτινογραφία της σπονδυλικής στήλης μπορεί να γίνει για να αποκλειστούν άλλα αίτια πόνου στη μέση ή στον αυχένα. Ωστόσο, δεν είναι δυνατό να διαγνωστεί μια δισκοκήλη μόνο με ακτινογραφία της σπονδυλικής στήλης.•    Η μαγνητική ή αξονική τομογραφία της σπονδυλικής στήλης θα δείξει συμπίεση του σπονδυλικού σωλήνα από τη δισκοκήλη.•    Μπορεί να γίνει EMG για να προσδιοριστεί η νευρική ρίζα που επηρεάζεται.•    Μπορεί επίσης να γίνει μια δοκιμασία ταχύτητας της νευρικής αγωγής.•    Μυελόγραμμα μπορεί να γίνει για να προσδιοριστεί το μέγεθος και η θέση της δισκοκήλης. Αντιμετώπιση Η ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος ξεκινάει με την σωστή εκτίμηση της έκτασης αυτού. Η εκτίμηση αυτή συμπεριλαμβάνει ενδελεχή διερεύνηση του ιστορικού του ασθενούς, έλεγχο της λειτουργίας του νευρικού και μυοσκελετικού του συστήματος και των απεικονιστικών εξετάσεων (ακτινογραφία, αξονική ή μαγνητική τομογραφία). Αν ο ασθενείς υποφέρει και από άλλα χρόνια νοσήματα, μπορεί να χρειαστούν και επιπλέον εξετάσεις (αίματος, ούρων κτλ.).Η λέξη-κλειδί στην συντηρητική αντιμετώπιση της δισκοκήλης είναι «αποσυμπίεση». Όσο το βάρος του σώματός μας πιέζει τον τραυματισμένο μεσοσπονδύλιο δίσκο, τόσο το πυρηνικό υλικό θα εξωθείται εκτός αυτού, ερεθίζοντας την παρακείμενη νευρική ρίζα και παρατείνοντας τα συμπτώματα της ισχιαλγίας.Η αποσυμπίεση αυτή μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους, τόσο κατά τη διάρκεια της συνεδρίας οσο και στο σπίτι.Zέσταμα και χαλάρωση των παρά τη σπονδυλική στήλη μυών με μαλάξεις.-Xρήση της τεχνικής «κάμψης-έλξης» (flexion-distraction technique) στην οσφυική μοίρα.-Χρήση ανατάξεων χειροπρακτικής τόσο στην οσφυική μοίρα οσο και στην υπόλοιπη σπονδυλική στήλη. ενέργειες στο σπίτι -Ανάπαυση στο κρεβάτι με τα πόδια τοποθετημένα ψηλά σε αρκετά μαξιλάρια.-Αποφυγή άρσης βάρους και κάμψης του κορμού εμπρός. Χρήση υποδημάτων χωρίς κορδόνια, αλλά και χρήση βοηθημάτων (π.χ. μακριές «γλώσσες» υποδημάτων) ώστε να μη χρειάζεται να σκύβουμε για να φορέσουμε τα παπούτσια μας.-Αποφυγή εργασιών που καταπονούν τη μέση (π.χ. σιδέρωμα, οδήγηση δίκυκλου) και χρήση ζώνης οσφύος ΜΟΝΟ κατά την διάρκεια εργασιών που είναι αδύνατον να αποφευχθούν.-Χρήση θερμών επιθεμάτων. Πρόγνωση Οι περισσότεροι άνθρωποι θα βελτιωθούν με συντηρητική αντιμετώπιση. Ένα μικρό ποσοστό μπορεί να συνεχίσει να έχει χρόνιο πόνο στη μέση παρά την αντιμετώπιση.Μπορεί να χρειαστούν αρκετοί μήνες έως και ένας χρόνος ή περισσότερο για να συνεχιστούν όλες οι δραστηριότητες χωρίς πόνο ή καταπόνηση στη μέση. Τα άτομα με συγκεκριμένα επαγγέλματα που ενέχουν την ανύψωση βαρών ή καταπόνηση της μέσης μπορεί να πρέπει να αλλάξουν εργασιακές δραστηριότητες για να αποφύγουν την υποτροπή του πόνου στη μέση. Πιθανές Επιπλοκές •    Χρόνιος πόνος στη μέση•    Απώλεια κίνησης ή αίσθησης στα πόδια•    Απώλεια λειτουργίας εντέρου και κύστης•    Μόνιμη βλάβη στο νωτιαίο μυελό (πολύ σπάνιο) Καλέστε το γιατρό σας αν: •    Αναπτύξετε επίμονο, ισχυρό πόνο στη μέση•    Έχετε μούδιασμα, απώλεια κίνησης, αδυναμία ή μεταβολές στο έντερο ή την κύστηΗ επούλωση μιας κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου αργεί σε σύγκριση με την απλή οσφυαλγία μηχανικής αιτιολογίας. Η διάρκεια και η πορεία της ίασης εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως η έκταση της κήλης, η ηλικία, το σωματικό βάρος και η φυσική κατάσταση του ασθενούς, το κάπνισμα και άλλα πολλά. Ο πόνος και η δυσκολία στη βάδιση συνήθως κρατούν από 2-3 εβδομάδες έως 2 μήνες. Σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί τα συμπτώματα να κρατήσουν εως και 6 μήνες.Εφόσον διαπιστωθεί κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου, οι απαιτούμενες συνεδρίες χειροπρακτικής είναι περίπου 5-15, ανάλογα το μέγεθος της κήλης και την έκταση των συμπτωμάτων. Μέσα στην πρώτη εβδομάδα, οπου θα γίνουν 2-3 συνεδρίες, αναμένεται να ξεκινήσει και η μετρίαση, έστω και σε μικρό βαθμό, των συμπτωμάτων. Πρόληψη Οι πρακτικές ασφαλούς εργασίας και άθλησης, οι κατάλληλες τεχνικές ανύψωσης και ο έλεγχος του βάρους μπορεί να βοηθήσουν στην πρόληψη του τραυματισμού της μέσης σε κάποια άτομα.Κάποιοι γιατροί συστήνουν τη χρήση ειδικών ζωνών για τη μέση, για υποστήριξη της σπονδυλικής στήλης. Αυτές οι ζώνες μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη των τραυματισμών σε άτομα, η δουλειά των οποίων απαιτεί την ανύψωση βαρών. Ωστόσο, η υπερβολική χρήση αυτών των συσκευών μπορεί να αποδυναμώσει τους μύες της κοιλιάς και της μέσης, επιδεινώνοντας το πρόβλημα.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ορισμός Οι λεμφαδένες συμμετέχουν στις ανοσιακές διεργασίες και  δρουν ως ηθμοί μακρομοριακών ενώσεων, ξένων σωματιδίων, μικροβίων. Στη διαδρομή των λεμφαγγείων παρεμβάλλονται αλλεπάλληλοι σταθμοί λεμ¬φογαγγλίων. Τα περιφερικότερα είναι μικρά και  διεσπαρμένα μέσα στους ιστούς. Τα κεντρικότερα είναι μεγαλύτερα και σχηματίζουν ομάδες. Οι επιπολής ομάδες των λεμφογαγγλίων βρίσκονται στον υποδόριο λιπώδη ιστό και κυρίως  στον τράχηλο, τις μασχάλες, τις βουβωνικές χώρες.  Έχουν μέγεθος που κυμαίνεται από μερικά χιλιοστά μέχρις ένα εκατο¬στό. Γι' αυτό  συνήθως δεν ψηλαφώνται. Μικρή, όμως, διόγκωσή τους, τους καθιστά ψηλαφητούς ή ακόμη και ορατούς.Οι λεμφαδένες εντοπίζονται σε όλο το σώμα σας. Αποτελούν σημαντικό τμήμα του ανοσολογικού συστήματος. Οι λεμφαδένες βοηθούν το σώμα να αναγνωρίζει και να καταπολεμά μικρόβια, λοιμώξεις και άλλες ξένες ουσίες.Ο όρος "διογκωμένοι λεμφαδένες" αναφέρεται σε μεγέθυνση ενός ή περισσότερων λεμφαδένων. Σε ένα παιδί, ένας λεμφαδένας θεωρείτε μεγεθυμένος εάν είναι μεγαλύτερος από 1 εκατοστό σε διάμετρο.Δείτε επίσης: Λεμφαδενίτιδα και λεμφαγγειίτιδα Εναλλακτικές Ονομασίες Πρησμένοι αδένες, αδένες – πρησμένοι, λεμφαδένες – πρησμένοι, λεμφαδενοπάθεια Γενικές Πληροφορίες Η φλεγμονή των λεμφαγγείων οφείλεται σε  βακτηρίδια και συνηθέστερα στο στρεπτόκοκκο. Αναπτύσσεται επιγενώς σε λοιμώξεις των μαλακών μορίων της περιοχής από την οποία ξεκινούν τα λεμφαγγεία, σε τραύμα ή λύση της συνέχειας του δέρματος και σε οποιαδήποτε εντοπισμέ¬νη φλεγμονή. Η λεμφαγγειίτις διακρίνεται σε επιπολής και εν τω βάθει. Η επιπολής παρουσιάζει χαρακτηριστικά σημεία και διαγιγνώσκεται εύκολα. Αντίθετα, η εν τω βάθει λεμφαγγειίτις εκφράζεται με γενικά μόνο συμπτώματα και ενδεχομένως διόγκωση των επιχωρίων λεμφαδένων, γι' αυτό η ανάπτυξή της πολλές φορές διαφεύγει τη διάγνωση. Σε περιπτώσεις επιφανειακής λεμφαγγειίτιδας τα προσβεβλημένα λεμφαγγεία στα άνω ή τα κάτω άκρα (συνήθως στην έσω επιφάνεια του αντιβραχίου και του βραχίονα ή την έσω επιφάνεια της κνήμης και του μηρού) διαγράφονται εμφανώς με τη μορφή ερυθρών γραμμώσεων, οι οποίες εκτείνονται από την περιοχή της βλάβης προς τους επιχώριους λεμφαδένες. Τη σημειολογική εικόνα συμπληρώνουν εντοπισμένο άλγος, οίδημα της προσβεβλημένης περιοχής και φλεγμονώδης διόγκωση των επιχώριων λεμφαδένων. Στις περιπτώσεις λεμφαγγειίτιδας των εν τω βάθει λεμφαγγείων η χαρακτηριστική σημειολογία από το δέρμα απουσιάζει και η νόσος εκδηλώνεται με πυρετό, άλγος και οίδημα του προσβεβλημένου άκρου. Σε βαρύτερες περιπτώσεις κυριαρχούν τα γενικά συμπτώματα της λοιμώξεως.Σπάνια, σε προχωρημένες καταστάσεις, η λοίμωξη επινέμεται τον περιβάλλοντα κυπαρολιπώδη ιστό σε όλη τη διαδρομή των λεμφαγγείων, η οποία στη συνέχεια μπορεί να οδηγήσει σε διαπύηση, νέκρωση και εξέλκωση του υπερκείμενου δέρματος.Σε περιπτώσεις επανειλημμένων επεισοδίων οξείας λεμφαγγειίτιδας μπορεί να αναπτυχθεί χρόνια λεμφαγγειίτις, στην οποία, λόγω απόφραξης των λεμφαγγείων, επικρατεί η εικόνα του λεμφικού οιδήματος. Κοινές περιοχές, όπου οι λεμφαδένες μπορούν να ψηλαφηθούν (με τα δάκτυλα) περιλαμβάνουν:•    Βουβωνική χώρα•    Μασχάλη•    Τράχηλος (υπάρχει μια αλυσίδα λεμφαδένων σε κάθε πλευρά μπροστά στο λαιμό, σε κάθε πλευρά του λαιμού και σε κάθε πλευρά πίσω στο λαιμό)•    Κάτω από την κάτω σιαγόνα και το σαγόνι•    Πίσω από τα αυτιά•    Στο πίσω μέρος του κεφαλιούΟι λεμφαδένες, λόγω του μεγέθους τους και της εντόπισής τους μέσα στον υποδόριο λιπώδη ιστό, δεν γίνονται αισθητοί με την ψηλάφηση και πολύ περισσότερο δεν είναι ορατοί στην επισκόπηση. Ψηλαφητοί λεμφαδένες, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που το μέγεθός τους ξεπερνά το 1 εκ., αποτελούν συχνά κλινική έκφραση διαφόρων παθολογικών καταστάσεων, ενώ ορατοί και ψηλαφητοί λεμφαδένες συνιστούν πάντοτε παθολογικό εύρημα.Οι βασικοί παθογενετικοί μηχανισμοί οι οποίοι προκαλούν διόγκωση των λεμφογαγγλίων περιλαμβάνουν: 1) Επινέμεσή τους από διάφορους μικροοργανισμούς. 2) Ανοσιακές διεργασίες ποικίλης αιτιολογίας. 3) Ανάπτυξη  λεμφώματος ή  μεταστάσεων από κακοήθεις νεοπλασίες άλλων ιστών. 4) Άλλα αίτια.Ο κατάλογος των παθήσεων που μπορεί να οδηγήσουν σε διόγκωση των λεμφογαγγλίων μέσω των παραπάνω μηχανισμών είναι ιδιαίτερα μακρύς.Η διαγνωστική διερεύνηση ασθενών με λεμφαδενική διόγκωση περιλαμβάνει τη λήψη λεπτομερούς ιστορικού, την κλινική εξέταση και τον παρακλινικό και εργαστηριακό έλεγχο, συμπεριλαμβανομένης της κυτταρολογικής και παθολογοανατομικής εξέτασης υλικού που λαμβάνεται από διογκωμένους λεμφαδένες, ή και ολόκληρων λεμφαδένων που αφαιρούνται χειρουργικά.Οι λεμφαδένες μπορούν να διογκωθούν από λοίμωξη, φλεγμονώδεις καταστάσεις, ένα απόστημα ή καρκίνο. Άλλα αίτια διογκωμένων λεμφαδένων είναι σπάνια. Με διαφορά, η πιο κοινή αιτία διογκωμένων λεμφαδένων είναι η λοίμωξη.Όταν εμφανίζεται διόγκωση ξαφνικά, η οποία είναι επώδυνη, συχνά οφείλεται σε τραυματισμό ή λοίμωξη. Η μεγέθυνση που εμφανίζεται σταδιακά και ανώδυνα μπορεί σε κάποιες περιστάσεις να οφείλεται σε καρκίνο ή όγκο. Αίτια Λοιμώξεις που προκαλούν συνήθως διόγκωση λεμφαδένων περιλαμβάνουν:•    Απόστημα δοντιού ή έγκλειστο δόντι•    Λοιμώξεις των ώτων•    Κρυολόγημα, γρίπη και άλλες λοιμώξεις•    Ουλίτιδα•    Μονοπυρήνωση•    Στοματικά έλκη•    Σεξουαλικά μεταδιδόμενες νόσους•    Αμυγδαλίτιδα•    Φυματίωση•    Δερματικές λοιμώξειςΟι ανοσολογικές ή αυτοάνοσες διαταραχές που μπορούν να προκαλέσουν διογκωμένους λεμφαδένες περιλαμβάνουν τη ρευματοειδή αρθρίτιδα και τον HIV.Οι καρκίνοι που μπορούν συχνά να προκαλέσουν διογκωμένους λεμφαδένες περιλαμβάνουν τη λευχαιμία, τη νόσο Hodgkin και το λέμφωμα μη-Hodgkin. Ωστόσο, πολλοί άλλοι καρκίνοι μπορούν να προκαλέσουν το ίδιο πρόβλημα.Το ποιοι λεμφαδένες θα διογκωθούν εξαρτάται από τον τύπο του προβλήματος και το τμήμα του σώματος που ενέχεται. Η εντόπιση του σημείου μπορεί να βοηθήσει στον προσδιορισμό του πιθανού αιτίου.Διογκωμένοι λεμφαδένες μπορούν επίσης να προκληθούν από κάποια φάρμακα (όπως η φαινυτοΐνη για τις επιληπτικές κρίσεις) ή συγκεκριμένα εμβόλια (όπως η ανοσοποίηση για τύφο). Ο πόνος στους λεμφαδένες συνήθως εξαφανίζεται μέσα σε λίγες μέρες χωρίς αντιμετώπιση, αλλά οι αδένες μπορεί να μην επιστρέψουν στο φυσιολογικό τους μέγεθος για αρκετές εβδομάδες μετά την αποδρομή της λοίμωξης. Γενικά, εάν είναι επώδυνοι, είναι επειδή διογκώνονται ταχύτατα στα πρώιμα στάδια της καταπολέμησης μιας λοίμωξης. Καλέστε το γιατρό σας εάν: •    Οι λεμφαδένες σας δεν μειώνονται σε μέγεθος μετά από αρκετές εβδομάδες ή συνεχίζουν να διογκώνονται.•    Είναι ερυθροί και ευαίσθητοι.•    Στην ψηλάφηση φαίνονται σκληροί, ακανόνιστοι ή σταθεροποιημένοι στη θέση τους.•    Έχετε πυρετό, νυχτερινές εφιδρώσεις ή ανεξήγητη απώλεια βάρους.•    Οποιοσδήποτε αδένας σε ένα παιδί είναι μεγαλύτερος από 1 εκατοστό σε διάμετρο.Στα στοιχεία από το ιστορικό που ενέχουν ιδιαίτερη σημασία στη διαγνωστική διερεύνηση ασθενών με λεμφαδενοπάθεια περιλαμβάνονται:-Η ηλικία.-Η αναφορά πρόσφατης λοίμωξης στο ρινο¬φάρυγγα, στα άκρα, τους δακτύλους, το τριχωτό της κε¬φαλής, για τις αντίστοιχες λεμφαδενικές ομάδες.-Συμπτώματα ύποπτα για ανάπτυξη νεοπλασίας στην αντίστοιχη περιοχή.-Η εργασία και γενικότερα οι ενασχολήσεις του ατό¬μου.-Έκθεση σε συγκεκριμένους παράγοντες κινδύνου, όπως νυγμός από γάτα, βρώση ωμού, ή όχι καλά μαγειρεμένου κρέατος (τοξοπλάσμωση) και δήγμα κρότωνα (νόσος Lyme).-Πρόσφατο ταξίδι σε χώρες του εξωτερικού, που συχνά προσανατολίζει προς την αναζήτηση άλλων, ασυνήθων, αιτίων λεμφαδενικής διόγκωσης.-Συμπεριφορές υψηλού κινδύνου (π.χ. σεξουαλικές, χρήση ενδοφλεβίων ουσιών).-Η χρονική εξέλιξη της λεμφαδενικής διόγκωσης, που μπορεί να προσανατολίσει τη διαγνωστική σκέψη, περιορίζοντας το φάσμα των πιθανών αιτίων. διαγνωστικές εξετάσεις: •    Κλινική εξέταση•    Αιματολογικές εξετάσεις, όπως δοκιμασίες ηπατικής λειτουργίας, δοκιμασίες νεφρικής λειτουργίας και γενική αίματος με λευκοκυτταρικό τύπο•    Βιοψία λεμφαδένων•    Ακτινογραφία θώρακος•    Σπινθηρογράφημα ήπατος-σπληνόςΤο ιστορικό και η κλινική εξέταση πολλές φορές αρκούν για τον καθορισμό συγκεκριμένης διαγνώσεως. Στις περιπτώσεις αυτές η αξία του εργαστηριακού ελέγχου περιορίζεται στην επιβεβαίωση της διαγνώσεως ή τον καθορισμό της θεραπευτικής στρατηγικής (π.χ. επιλογή του κατάλληλου αντιβιοτικού, ανάλογα με τα αποτελέσματα των καλλιεργειών). Συχνά, όμως, έπειτα από την αρχική κλινική προσέγγιση, το αίτιο της λεμφαδενικής διόγκωσης παραμένει αδιευκρίνιστο. Στις περιπτώσεις αυτές, η περαιτέρω διαγνωστική στρατηγική καθορίζεται εν πολλοίς από το εάν η διόγκωση είναι εντοπισμένη ή γενικευμένη.Σε ασθενείς με γενικευμένη λεμφαδενοπάθεια η αρχική προσέγγιση περιλαμβάνει γενική εξέταση αίματος και ακτινογραφία θώρακα. Εφόσον από τις εξετάσεις αυτές δεν προκύψουν παθολογικά ευρήματα, η δερμοαντίδραση Mantoux, ο έλεγχος αντισωμάτων έναντι του HIV, τα αντιπυρηνικά αντισώματα και ο έλεγχος για λοίμωξη από τον ιό Epstein-Barr, αποτελούν χρήσιμες διαγνωστικές εξετάσεις, ανάλογα πάντοτε και με το βαθμό κλινικής υποψίας. Στις περιπτώσεις που η διάγνωση παραμένει αδιευκρίνιστη, η βιοψία του «περισσότερο παθολογικού» λεμφαδένα μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα.Ασθενείς με εντοπισμένη λεμφαδενοπάθεια, εφόσον από το ιστορικό και την κλινική εξέταση δεν προκύπτουν στοιχεία που  θέτουν την υποψία νεοπλασίας, μπορούν να τεθούν υπό παρακολούθηση για διάστημα 3-4 εβδομάδων. Η προσέγγιση αυτή θεωρείται ασφαλής και αποτρέπει από διενέργεια μη αναγκαίων  και παραπλανητικών πολλές φορές βιοψιών. ( η βιοψία λεμφαδένων σε ασθενείς με λοιμώδη μονοπυρήνωση π.χ. οδηγεί συχνά λανθασμένα στην ιστολογική διάγνωση λεμφοϋπερπλαστικής εξεργασίας).  Στο χρονικό  διάστημα των 4 εβδομάδων η λεμφαδενική διόγκωση συνήθως έχει υποχωρήσει ή το αίτιο που την προκάλεσε καθίσταται πλέον εμφανές, χωρίς  να επιβαρύνεται η πρόγνωση του ασθενούς, ακόμη και σε περιπτώσεις μεταστατικού καρκίνου, λεμφώματος ή φυματίωσης. Έτσι, σε εντοπισμένη λεμφαδενική διόγκωση, η βιοψία ενδείκνυται σε περιπτώσεις κατά τις οποίες έπειτα από παρακολούθηση 4 εβδομάδων το αίτιο παραμένει ασαφές, ή διενεργείται άμεσα σε ασθενείς με υπόνοια νεοπλασίας. Η αναζήτηση διογκωμένων λεμφαδένων έχει ιδιαίτερη σημασία για τις νεοπλασματικές παθήσεις γιατί: α) Συχνά συνιστά το μοναδικό κλινικό σημείο της νόσου. β) Εάν οι λεμφαδένες βρίσκονται σε περιοχή προσιτή για λήψη βιοψίας πολλές φορές οδηγούν στη διάγνωση, και γ) Ο αριθμός των προσβεβλημένων λεμφογαγγλίων ή λεμφαδενικών ομάδων αποτελεί στοιχείο χρήσιμο για τη σταδιοποίηση της νόσου.Σε μερικές περιοχές, όπως οι πλάγιες τραχηλικές, οι υπερκλείδιες, οι μασχαλιαίες και ιδιαίτερα οι βουβωνικές, η ανεύρεση διογκωμένων λεμφαδένων είναι συχνή και πολλές φορές ασυμπτωματική. Στις περιπτώσεις αυτές, εφ' όσον η λοιπή κλινική εικόνα δεν κατευθύνει σε συγκεκριμένη διάγνωση, η διαγνωστική στρατηγική που πρέπει να ακολουθηθεί είναι δύσκολο να καθοριστεί, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για την τραχηλική χώρα, η οποία αποτελεί τη θέση από την οποία κατ' εξοχήν εξορμώνται ορισμένα λεμφώματα και τις υπερκλείδιες χώρες που συχνότατα δέχονται μεταστάσεις κακοήθων επιθηλιακών νεοπλασιών. Στις περιπτώσεις αυτές, η άμεση καταφυγή  σε πλήρη έλεγχο, ο οποίος περιλαμβάνει και ιστολογική εξέταση, ή η απλή παρακολούθηση, βασίζεται σε κλινικά κριτήρια και η απόφαση εξατομικεύεται.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ορισμός Οι διαταραχές κροταφογναθικής διάρθρωσης και μυών (TMJ), αποτελούν προβλήματα ή συμπτώματα των μασητήριων μυών και των αρθρώσεων που συνδέουν την κάτω γνάθο με το κρανίο.Εναλλακτικά ονομάζεται και δυσλειτουργία κροταφογναθικής διάρθρωσης ή κροταφογναθικό σύνδρομο.Πολλά συμπτώματα που σχετίζονται με την TMJ προκαλούνται από τις φυσικές πιέσεις  στις δομές γύρω από την άρθρωση. Οι δομές αυτές περιλαμβάνουν:•    Τον αρθρικό χόνδρο•    Τους μύες της σιαγόνας, του προσώπου και του λαιμού•    Τους γειτονικούς συνδέσμους, αιμοφόρα αγγεία και νεύρα•    Τα δόντια Αίτια •    Κακή σύγκλειση των δοντιών ή ορθοδοντικά σιδεράκια•    Στρες και σφίξιμο των δοντιών.•    Κακή στάση του κεφαλιού (π.χ κράτημα του κεφαλιού μπροστά όταν κοιτάμε την οθόνη του η/υ)•    Άγχος και στρες•    Πτωχή δίαιτα•    Έλλειψη ύπνου•    Αρθρίτιδα, κατάγματα, εξαρθρώσεις και δομικά προβλήματα εκ γενετήςΓια πολλά άτομα με διαταραχές της κροταφογναθικής διάρθρωσης, το αίτιο είναι άγνωστο. Η κακή στάση μπορεί επίσης να αποτελεί σημαντικό παράγοντα στα συμπτώματα TMJ. Για παράδειγμα, το κράτημα του κεφαλιού μπροστά ενώ κοιτάτε την οθόνη ενός υπολογιστή όλη μέρα, θέτει τάση στους μύες του προσώπου και του λαιμού.Άλλοι παράγοντες που μπορεί να επιδεινώνουν τα συμπτώματα TMJ είναι το στρες, η πτωχή δίαιτα και η έλλειψη ύπνου.Πολλά άτομα καταλήγουν να έχουν "πυροδοτικά σημεία" - μύες που έχουν υποστεί συνολκή στη σιαγόνα, στο κεφάλι και το λαιμό. Τα πυροδοτικά σημεία μπορεί να αντανακλούν πόνο σε άλλες περιοχές, προκαλώντας πονοκέφαλο, ωταλγία ή πονόδοντο.Άλλα πιθανά αίτια των συμπτωμάτων που σχετίζονται με την TMJ περιλαμβάνουν την αρθρίτιδα, τα κατάγματα, τις εξαρθρώσεις και τα δομικά προβλήματα που υπάρχουν κατά τη γέννηση. Συμπτώματα Τα συμπτώματα που σχετίζονται με τις διαταραχές TMJ μπορεί να είναι:•    Δυσκολία ή δυσφορία κατά τη μάσηση ή το δάγκωμα•    Ήχος όταν ανοίγετε ή κλείνετε το στόμα•    Αμβλύς, δυνατός πόνος στο πρόσωπο•    Ωταλγία•    Πονοκέφαλος•    Πόνος ή ευαισθησία στη γνάθο•    Μειωμένη ικανότητα ανοίγματος ή κλεισίματος του στόματος Εξετάσεις και Δοκιμασίες Μπορεί να πρέπει να δείτε περισσότερους από έναν ειδικούς για τον πόνο και τα συμπτώματα TMJ, όπως τον παθολόγο σας, έναν οδοντίατρο ή έναν ΩΡΛ, ανάλογα με τα συμπτώματά σας. Μια πλήρης εξέταση μπορεί να ενέχει:•    Οδοντιατρική εξέταση για να διερευνηθεί εάν έχετε κακή ευθυγράμμιση κατά το δάγκωμα•    Ψηλάφηση της άρθρωσης και των μασητήριων μυών για ευαισθησία•    Πίεση γύρω από το κεφάλι για περιοχές που είναι ευαίσθητες ή επώδυνες•    Ολίσθηση των δοντιών από πλευρά σε πλευρά•    Παρακολούθηση, ψηλάφηση και ακρόαση της άρθρωσης κατά το άνοιγμα και κλείσιμο•    Ακτινογραφίες για να αναδειχθούν τυχών ανωμαλίεςΣε κάποιες περιπτώσεις, τα αποτελέσματα της κλινικής εξέτασης μπορεί να φαίνονται φυσιολογικά. Ο γιατρός σας θα πρέπει επίσης να εξετάσει και άλλες παθήσεις, όπως λοιμώξεις, ωτίτιδες, νευραλγίες, ή νευρολογικά προβλήματα και κεφαλαλγίες, ως το αίτιο των συμπτωμάτων σας. Αντιμετώπιση Αρχικά συστήνονται απλές, ήπιες θεραπείες.•    Μάθετε πως να κάνετε ήπιες διατάσεις, να χαλαρώνετε ή να μαλάσσετε τους μύες γύρω από τη σιαγόνα. Ο γιατρός, ο οδοντίατρος ή ο φυσικοθεραπευτής μπορούν να σας βοηθήσουν με αυτό.•    Αποφύγετε δράσεις που προκαλούν συμπτώματα, όπως το χασμουρητό, το τραγούδι και το μάσημα τσίχλας.•    Δοκιμάστε υγρή θερμότητα ή παγοκύστες στο πρόσωπο.•    Μάθετε τεχνικές μείωσης του στρες.•    Η άσκηση αρκετές φορές την εβδομάδα μπορεί να σας βοηθήσει να αυξήσετε την αντοχή σας στον πόνο. Μια πλήρης εξέταση μπορεί να ενέχει: •    Οδοντιατρική εξέταση για να διερευνηθεί εάν έχετε κακή ευθυγράμμιση κατά το δάγκωμα•    Ψηλάφηση της άρθρωσης και των μασητήριων μυών για ευαισθησία•    Πίεση γύρω από το κεφάλι για περιοχές που είναι ευαίσθητες ή επώδυνες•    Ολίσθηση των δοντιών από πλευρά σε πλευρά•    Παρακολούθηση, ψηλάφηση και ακρόαση της άρθρωσης κατά το άνοιγμα και κλείσιμο•    Ακτινογραφίες για να αναδειχθούν τυχών ανωμαλίες Ο γιατρός θα πρέπει επίσης να εξετάσει και άλλες παθήσεις, όπως λοιμώξεις, ωτίτιδες, νευραλγίες, ή νευρολογικά προβλήματα και κεφαλαλγίες, ως το αίτιο των συμπτωμάτων σας. Μην επαναπαυτείτε στη γνώμη ενός μόνο γιατρού.Σπάνια απαιτείται επανορθωτικό χειρουργείο της γνάθου ή αρθροπλαστική.Διαβάστε όσο περισσότερο μπορείτε, καθώς οι γνώμες ποικίλουν ιδιαιτέρως για το πως αντιμετωπίζονται οι διαταραχές TMJ. Πάρτε γνώμες από αρκετούς γιατρούς. Τα καλά νέα είναι ότι τα περισσότερα άτομα τελικά βρίσκουν κάτι που να τους βοηθάει.Ρωτήστε το γιατρό ή τον οδοντίατρό σας για φάρμακα που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε:•    Βραχυπρόθεσμη χρήση ακεταμινοφαίνης ή ιβουπροφαίνης, ναπροξένης ή άλλων μη-στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων•    Μυοχαλαρωτικά ή αντικαταθλιπτικά φάρμακα•    Σπάνια, ενέσεις κορτικοστεροειδών στην TMJ για την αντιμετώπιση της φλεγμονήςΕιδικοί προστατευτικοί νάρθηκες για το στόμα, χρησιμοποιούνται από τη δεκαετία του '30 για την αντιμετώπιση του σφιξίματος, τριξίματος των δοντιών και των διαταραχών TMJ.•    Ενώ αρκετά άτομα τους βρίσκουν χρήσιμους, τα οφέλη ποικίλουν ιδιαιτέρως. Τα προστατευτικά μπορεί να χάσουν την αποτελεσματικότητά τους με το χρόνο, ή όταν σταματάτε να τα φοράτε. Άλλοι αισθάνονται χειρότερο πόνο όταν τα χρησιμοποιούν.•    Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι ναρθήκων. Κάποιοι τοποθετούνται στα άνω δόντια, ενώ άλλοι στα κάτω.•    Δεν συστήνεται η μόνιμη χρήση αυτών των αντικειμένων. Θα πρέπει επίσης να σταματήσετε να τα χρησιμοποιείται εάν προκαλούν αλλαγές στη σύγκλειση των δοντιών σας.Η αποτυχία των συντηρητικών θεραπειών δεν σημαίνει αυτόματα ότι χρειάζεστε επιθετική αντιμετώπιση. Να είστε επιφυλακτικοί για οποιαδήποτε μη αναστρέψιμη μέθοδο αντιμετώπισης, όπως ορθοδοντική επέμβαση ή χειρουργείο, που αλλάζει μόνιμα τη σύγκλειση των δοντιών σας. Σπάνια απαιτείται επανορθωτικό χειρουργείο της γνάθου ή αρθροπλαστική. Στην πραγματικότητα, οι μελέτες έχουν δείξει ότι τα αποτελέσματα είναι συνήθως χειρότερα από ότι πριν το χειρουργείο. Πιθανές Επιπλοκές •    Χρόνια προσωπαλγία•    Χρόνιες κεφαλαλγίες Πότε να Επικοινωνήσετε με το Γιατρό Δείτε άμεσα το γιατρό σας εάν έχετε πρόβλημα να φάτε ή να ανοίξετε το στόμα σας. Να θυμάστε ότι μια ευρεία ποικιλία πιθανών παθήσεων μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα TMJ, από την αρθρίτιδα έως τους τραυματισμούς whiplash. Ειδικοί με εξειδίκευση στην προσωπαλγία μπορούν να βοηθήσουν στη διάγνωση και αντιμετώπιση των TMJ. Πρόληψη Πολλά από τα μέτρα που μπορείτε να πάρετε στο σπίτι για την αντιμετώπιση των προβλημάτων TMJ μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη των προβλημάτων αυτών:•    Αποφύγετε να τρώτε σκληρά φαγητά και να μασάτε τσίχλα.•    Μάθετε τεχνικές χαλάρωση για τη μείωση του συνολικού στρες και της μυϊκής τάσης.•    Διατηρήστε καλή στάση, ιδιαίτερα εάν εργάζεστε όλη μέρα σε υπολογιστή. Να σταματάτε συχνά για να αλλάζετε θέση, να ξεκουράζετε τα χέρια και να ανακουφίζετε κουρασμένους μύες.•    Να χρησιμοποιείται μέτρα ασφαλείας για να μειώσετε τον κίνδυνο καταγμάτων και εξαρθρώσεων.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ορισμός Ως διάστρεμμα χαρακτηρίζεται η διάταση ή ρήξη των συνδέσμων. Οι σύνδεσμοι είναι ανθεκτικές ταινίες από ινώδη ιστό, που συγκρατούν τα οστά μεταξύ τους. Χρησιμεύουν στην σταθεροποίηση των αρθρώσεων, ενώ τις προστατεύουν από τις υπερβολικές κινήσεις.Το διάστρεμμα ως επί το πλείστον προκαλείται από μια αδέξια κίνηση, απότομη αλλαγή κατεύθυνσης ή από σύγκρουση. Οι περισσότερο ευάλωτες περιοχές είναι οι αστράγαλοι και τα γόνατα.Το διάστρεμμα διαφέρει από την μυϊκή θλάση, καθώς αναφέρεται σε τραυματισμό των συνδέσμων της άρθρωσης, σε αντίθεση με την θλάση, που αφορά όπως το αναφέρει και η ορολογία, τους μυς.Πρόκειται για την περισσότερο συνηθισμένη αθλητική κάκωση. Αφορά κυρίως τραυματισμό του δελτοειδή συνδέσμου, που βρίσκεται στην έσω επιφάνεια του αστραγάλου και του αστραγαλοπερονικού συνδέσμου, που βρίσκεται στην έξω επιφάνεια του αστραγάλου, σαν αποτέλεσμα υπερβολικού πρηνισμού ή υπτιασμού στην ποδοκνημική άρθρωση.Η συχνότητα εμφάνισης αυτού του τραυματισμού διαφέρει σε κάθε άθλημα: 45% στο μπάσκετ, 31% στο ποδόσφαιρο, 25% στο βόλεϊ.Ταξινόμηση σοβαρότητας τραυματισμούΚάκωση 1ου βαθμού ή Ελαφριά κάκωσηΟ σύνδεσμος διατάθηκε υπερβολικά ή προκλήθηκε ελαφριά ρήξη. Η περιοχή είναι επώδυνη, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της κίνησης. Υπάρχει ελαφρό οίδημα. Η άρθρωση μπορεί να δεχτεί φόρτιση.Κάκωση 2ου βαθμού ή Μέτρια κάκωσηΥπάρχει μερική ρήξη του συνδέσμου. Η άρθρωση είναι ευαίσθητη, επώδυνη, ενώ κινείται με δυσκολία. Συνυπάρχει μεγάλο οίδημα. Προκαλείται αίσθημα αστάθειας στην προσπάθεια βάδισης.Κάκωση 3ου βαθμού ή Σοβαρή κάκωσηΥπάρχει ολική ρήξη του συνδέσμου. Η περιοχή είναι επώδυνη. Δεν μπορεί να κινηθεί φυσιολογικά η άρθρωση ή να δεχτεί φόρτιση, ενώ στην προσπάθεια βάδισης υπάρχει η αίσθηση της απώλεια στήριξης. Υπάρχει μεγάλο οίδημα που μπορεί να συνοδεύεται από εξάρθρωση της άρθρωσης. Υπάρχει δυσκολία στην εκτίμηση, αν πρόκειται για ολική ρήξη συνδέσμου ή κάταγμα, ενώ απαιτεί άμεση ακινητοποίηση της άρθρωσης και χειρουργική αποκατάσταση. Συμπτώματα •    Αρθραλγία ή μυαλγία•    Οίδημα•    Δυσκαμψία άρθρωσης•    Αποχρωματισμός του δέρματος, ιδιαίτερα μωλωπισμός Πρώτες ΒοήθειεςΤο διάστρεμμα απαιτεί εκτίμηση της έκτασης του τραυματισμού στον τόπο του ατυχήματος. Σε κάθε περίπτωση όμως πρέπει να γίνονται τα εξής:Ακινητοποίηση της περιοχή ώστε να προστατευθεί από μεγαλύτερο τραυματισμό.Ξεκούραση, αποφεύγοντας δραστηριότητες που προκαλούν πόνο, αυξάνουν το οίδημα ή την κακουχία στη περιοχή.Εφαρμογή πάγου, για ελάττωση του πόνου, του οιδήματος, της φλεγμονής αλλά και της μικρό-αιμορραγίας στην τραυματισμένη περιοχή. Πάγος μπορεί να εφαρμοστεί τις πρώτες 48 έως 72 ώρες μετά τον τραυματισμό, για 10 λεπτά περίπου, κάθε τρεις ώρες, όσο ο ασθενής είναι ξύπνιος φυσικά.Σε κάποιες ελάχιστες περιπτώσεις η εφαρμογή του πάγου προκαλεί αύξηση του πόνου, οπότε επανεκτιμούμε τις οδηγίες μας. Αντίθετα με τα προηγούμενα, η εφαρμογή ζεστού στην περιοχή λόγω αγγειοδιαστολής προκαλεί μεγαλύτερο αιμάτωμα στην περιοχή με αύξηση του οιδήματος, άρα επιπλέον προβλήματα.Επίδεση του μέλους για την ελάττωση του οιδήματοςΑνύψωση του μέλους επίσης για την ελάττωση του οιδήματος

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ορισμός Η διάσειση (concussion) είναι αποτέλεσμα τραυματισμού του εγκεφάλου από βίαιο τράνταγμα ή πλήγμα της κεφαλής που προκαλεί τουλάχιστον προσωρινή απώλεια της λειτουργίας του εγκεφάλου. Στην εγκεφαλική διάσειση υπάρχει παροδική  διαταραχή του εγκεφάλου, χωρίς βλάβη των εγκεφαλικών κυττάρων. Δύο είναι τα χαρακτηριστικά συμπτώματα: 1) η άμεση απώλεια της συνείδησης (διάρκειας λίγων δευτερολέπτων μέχρι το πολύ 1 ώρα) και 2) η αμνησία για μια μικρή χρονική περίοδο. Πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι η διάσειση δε συνοδεύεται πάντα από απώλεια των αισθήσεων. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στα παιδιά. Αίτια Υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο περιστατικά διάσεισης κάθε χρόνο στις ΗΠΑ.Μια διάσειση προκύπτει όταν το κεφάλι χτυπήσει σε ένα αντικείμενο ή ένα κινούμενο αντικείμενο χτυπήσει το κεφάλι. Μια διάσειση μπορεί να προκληθεί από μια πτώση, αθλητικές δραστηριότητες και αυτοκινητιστικά ατυχήματα. Η σημαντική κίνηση του εγκεφάλου προς οποιαδήποτε κατεύθυνση μπορεί να προκαλέσει διάσειση. Ο χρόνος που ένα άτομο παραμένει αναίσθητο μπορεί να υποδεικνύει τη βαρύτητα της διάσεισης. Συμπτώματα   Μικρής διάρκειας απώλεια της συνείδησης ή της μνήμης μετά από τραυματισμό της κεφαλής.  Κεφαλαλγία.  Λιποθυμική τάση.  Ναυτία ή εμετός.  Ελαφρά διαταραγμένη όραση.  Δυσκολία συγκέντρωσης. Επείγοντα σημεία και συμπτώματα  Επίμονη σύγχυση ή παραλήρημα.  Επίμονη ζάλη.  Προοδευτικός λήθαργος.  Διαστολή της κόρης.  Διαταραχή του λόγου.  Τμηματική παράλυση.  Λήθαργος.  Κώμα.Επείγοντα σημεία:•    Μεταβολές στην εγρήγορση και τη συνείδηση•    Συσπάσεις (επιληπτική κρίση)•    Μυϊκή αδυναμία στη μία ή και τις δύο πλευρές•    Έμμονη σύγχυση•    Έμμονη απώλεια αισθήσεων (κώμα)•    Επαναλαμβανόμενος έμετος•    Ανισοκορία•    Ασυνήθιστες οφθαλμικές κινήσεις•    Προβλήματα βάδισηςΟι τραυματισμοί στο κεφάλι που έχουν ως αποτέλεσμα διάσειση, συχνά σχετίζονται με τραυματισμό στο λαιμό και τη σπονδυλική στήλη. Προσέξτε ιδιαιτέρως όταν μετακινείτε ασθενείς που έχουν τραυματιστεί στο κεφάλι. Διαγνωστικές εξετάσεις Μια νευρολογική εξέταση μπορεί να δείξει ανωμαλίες. Ο γιατρός θα ελέγξει το μέγεθος των κορών σας.Οι διαγνωστικές εξετάσεις που μπορεί να εκτελεστούν περιλαμβάνουν:•    ΗΕΓ μπορεί να απαιτηθεί εάν συνεχίζονται οι κρίσεις•    Αξονική τομογραφία κεφαλής•    Μαγνητική κεφαλής Αντιμετώπιση Η εγκεφαλική διάσειση κυμαίνεται από ήπια έως σοβαρή. Κάποια άτομα δεν αντιλαμβάνονται ποτέ τη διάσειση που έπαθαν. Αν δεν υπάρχουν καθόλου επιπλοκές, η διάσειση απαιτεί γενικώς λίγη ή καθόλου θεραπεία.Ο γιατρός σας μπορεί να συνταγογραφήσει παρακεταμόλη ή ένα ισχυρότερο αναλγητικό για την ανακούφιση της κεφαλαλγίας σας. Η ασπιρίνη θα πρέπει να αποφεύγεται, διότι μπορεί να συμβάλει στην αιμορραγία. Η ανάπαυση και η χαλάρωση με περιορισμό των δραστηριοτήτων που απαιτούν συγκέντρωση ή ζωηρή κίνηση θα διευκολύνει συνήθως την ανάρρωση εντός λίγων ημερών.Ο ασθενής με πιο σοβαρή εγκεφαλική διάσειση παρακολουθείται στο νοσοκομείο για 24 ώρες, επειδή θεωρητικά υπάρχει ο κίνδυνος η διάσειση να εξελιχθεί σε ενδοκρανιακό αιμάτωμα (μια επιπλοκή είναι η αιμορραγία στον εγκέφαλο). Απαραίτητη είναι και η ακτινογραφία κρανίου. Ο ασθενής μεταφέρεται στο σπίτι τους όπου παραμένουν για 3-4 ημέρες, ενώ ακολουθεί σταδιακή κινητοποίηση.Σε αθλητές, όπως είναι οι ποδοσφαιριστές ή οι μποξέρ, που έχουν πάθει διάσειση θα πρέπει να γίνει ιατρική εκτίμηση, πριν επιστρέψουν στο άθλημα τους. Μερικές φορές η εγκεφαλική διάσειση χρειάζονται αρκετό χρόνο για να θεραπευτεί. Σε αρκετές περιπτώσεις, ακόμα και μετά από διάστημα 4 μηνών οι επιστήμονες έχουν δει ότι υπάρχουν διαφορές στη ροή του υγρού του εγκεφάλου σε σχέση με το φυσιολογικό, γεγονός που σημαίνει ότι ο εγκέφαλος των ατόμων που είχαν υποστεί διάσειση δεν έχει θεραπευθεί πλήρως. Οι αθλητές που παθαίνουν διάσειση μένουν εκτός αγωνιστικού χώρου για διάστημα 10 ημερών αλλά φαίνεται πως ο χρόνος αυτός είναι μικρός.Μην πίνετε αλκοόλ έως ότου έχετε ανακάμψει πλήρως. Το αλκοόλ μπορεί να επιβραδύνει την ανάκαμψή σας, αυξάνει τον κίνδυνο για άλλο τραυματισμό και κάνει ακόμα πιο δύσκολη τη λήψη αποφάσεων.Μια διάσειση με αιμορραγία ή εγκεφαλική βλάβη θα πρέπει να αντιμετωπίζεται στο νοσοκομείο. Πρόγνωση Πλήρης ανάκαμψη αναμένεται από μια ανεπίπλεκτη διάσειση. Ζαλάδα, απώλεια μνήμης, προβλήματα σκέψης, ευερεθιστότητα, πονοκέφαλοι, διαταραχές ύπνου και άλλα συμπτώματα μπορεί να συμβούν για τις επόμενες εβδομάδες ή ακόμα και μήνες. Πιθανές Επιπλοκές •    Αιμορραγία στον εγκέφαλο•    Εγκεφαλική βλάβη με αποτέλεσμα σωματικές, συναισθηματικές ή διανοητικές μεταβολές ή ελλείμματαΕάν κάποιος έχει δεχθεί χτύπημα στο κεφάλι, το άτομα θα πρέπει να παρακολουθηθεί στενά για σημεία πιθανής εγκεφαλικής βλάβης. Καλέστε το γιατρό σας εάν έχετε: •    Μεταβολές στη συμπεριφορά ή ασυνήθιστη συμπεριφορά•    Μεταβολές στην ομιλία (κακή άρθρωση λόγου, δυσκολία στην κατανόηση, προτάσεις χωρίς νόημα)•    Δυσκολία στο ξύπνημα ή αύξηση της υπνηλίας•    Διπλωπία ή θολή όραση•    Πυρετό•    Υγρό και αίμα ρέει από τη μύτη ή τα αυτιά•    Πονοκέφαλος που επιδεινώνεται, διαρκεί πολύ ή δεν ανακουφίζεται με κοινά αναλγητικά•    Προβλήματα με την ορθή σκέψη•    Προβλήματα βάδισης ή ομιλίας•    Επιληπτικές κρίσεις•    Εμετό περισσότερο από τρεις φορές

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο