Δευτέρα, 05 Μαρτίου 2012 02:57

    Ρόμελ, Έρβιν

    Written by
    Rate this item
    (0 votes)
    Ρόμελ, Έρβιν (Erwin Johannes Eugen Rommel, Χαϊντενχάιμ, Μπάντεν-Βυρτεμβέργη 1891 – Χέρλινγκεν, Μπάντεν-Βυρτεμβέργη 1944). Γερμανός στρατιωτικός. Κατατάχθηκε στον γερμανικό στρατό το 1910 και πολέμησε στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, διακρινόμενος ιδιαίτερα στο ιταλικό μέτωπο. Το 1935 είχε ήδη πάρει τον βαθμό του υποστράτηγου και με την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου του ανατέθηκε η διοίκηση της φρουράς του στρατηγείου του Χίτλερ. Τον Φεβρουάριο του 1940 ανέλαβε τη διοίκησης της 7ης μεραρχίας τεθωρακισμένων και μετείχε στην εισβολή και στην κατάληψη της Γαλλίας, ενώ το 1941 εστάλη στη Λιβύη επικεφαλής γερμανικού εκστρατευτικού σώματος σε ενίσχυση των Ιταλών, οι οποίοι είχαν υποστεί βαρύτατες ήττες από τους Άγγλους.
Φτάνοντας στην Αφρική, ο Ρ. κατόρθωσε με την εφαρμογή του περίφημου blitzkrieg (ταχύτατες, αιφνιδιαστικές και συνδυασμένες επιθέσεις τεθωρακισμένων, πεζικών δυνάμεων και αεροπορίας), να ανατρέψει το σκηνικό και να εκδιώξει τους Άγγλους από την Κυρηναϊκή, φτάνοντας σε απόσταση περίπου 60 χλμ. από το Κάιρο και 80 χλμ. από την Αλεξάνδρεια, στο Ελ Αλαμέιν (βλ. λ.). Εκεί, όμως, οι Σύμμαχοι, που στο μεσοδιάστημα είχαν λάβει σημαντικές ενισχύσεις, κατόρθωσαν τον Ιούλιο του 1942 να σταματήσουν την προέλαση των δυνάμεών του. Η απόπειρά του να υπερκεράσει την αμυντική τους γραμμή δεν στέφθηκε από επιτυχία στη μάχη του Αλάμ ελ Χάλφα (30 Αυγούστου – 6 Σεπτεμβρίου 1942), καθώς οι Άγγλοι είχαν αποκωδικοποιήσει τα μηνύματα επικοινωνίας του στρατηγείου του Ρ. με τις στρατιωτικές μονάδες του, με αποτέλεσμα να είναι προετοιμασμένοι για τις επιθέσεις του. Επιπλέον, η απομάκρυνση των γερμανοϊταλικών δυνάμεων από τις βάσεις ανεφοδιασμού τους στη Λιβύη σε συνδυασμό με τις καταστρεπτικές αγγλικές αεροπορικές επιδρομές σε γερμανικές εφοδιοπομπές, είτε στη Μεσόγειο είτε στην έρημο, είχαν καταστήσει ιδιαίτερα ευάλωτη τη θέση των στρατευμάτων του Ρ. Έτσι, μόλις ο στρατηγός Μπέρναρντ Μοντγκόμερι διέταξε τη συμμαχική αντεπίθεση στις 23 Οκτωβρίου 1942, οι Γερμανοί και οι Ιταλοί υποχρεώθηκαν σε δεινή ήττα στη δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν (23 Οκτωβρίου – 3 Νοεμβρίου 1942) και σταμάτησαν την υποχώρησή τους μόλις στην Τυνησία, εγκαταλείποντας και τη Λιβύη στους Συμμάχους. Εκεί, ο Ρ. ανασύνταξε τον στρατό του και κατόρθωσε να σταματήσει την προέλαση των Αμερικανών που είχαν αποβιβαστεί στη βόρεια Αφρική, υποχρεώνοντάς τους σε ήττα στη μάχη του περάσματος Κασερίν (Φεβρουάριος 1942). Έναν μήνα αργότερα, όμως, αρρώστησε και υποχρεώθηκε να επιστρέψει στη Γερμανία, ενώ οι περισσότεροι στρατιώτες του στην Αφρική κατέληξαν τελικά στα συμμαχικά στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων.
Μετά την ανάρρωσή του, ο Ρ. τοποθετήθηκε επικεφαλής στρατιάς στην κατεχόμενη Γαλλία, αλλά οι απόψεις του για τον τρόπο άμυνας των γαλλικών ακτών απέναντι στην επερχόμενη συμμαχική επίθεση δεν εισακούστηκαν από τον Χίτλερ και η απόβαση στη Νορμανδία (Ιούνιος 1944) αποδείχθηκε για τους Συμμάχους ευκολότερη απ’ ό,τι περίμεναν. Διαβλέποντας την τελική ήττα, ο Ρ. θεωρούσε πως η γερμανική ηγεσία όφειλε να έρθει σε διαπραγματεύσεις ειρήνης με τους Συμμάχους, όσο η Γερμανία μπορούσε να προβάλει κάποια αντίσταση, ώστε να επιτύχει ευνοϊκότερους όρους, αλλά δεν έβρισκε σε αυτό σύμφωνους τον Χίτλερ και τους άμεσους συνεργάτες του. Όταν απέτυχε σχέδιο δολοφονίας του Χίτλερ από ομάδα Γερμανών αξιωματικών, στις 20 Ιουλίου 1944, ο Ρ. θεωρήθηκε ύποπτος συνεργασίας μαζί τους και, για να μην κηλιδωθεί το όνομά του, εξαναγκάστηκε να αυτοκτονήσει με δηλητήριο στις 14 Οκτωβρίου 1944.
Παρά την τελική ήττα του στο μέτωπο της βόρειας Αφρικής, ο Ρ. θεωρείται ο κορυφαίος Γερμανός στρατηγός του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και ένας από τους καλύτερους της σύγχρονης στρατιωτικής ιστορίας. Ειδήμων του blitzkrieg, κατόρθωσε με αριθμητικά κατώτερες δυνάμεις και χωρίς ουσιαστική υποστήριξη από τη γερμανική στρατιωτική ηγεσία να αναστρέψει τη συμμαχική προέλαση στη Λιβύη και να φτάσει μία ανάσα από την κατάκτηση της Αιγύπτου. Η τελική αποτυχία του ήταν προϊόν περισσότερο των αιτιών που οδήγησαν στη συνολική ήττα των χωρών του Άξονα, οι οποίες μετά το 1942 με την είσοδο και των ΗΠΑ στον πόλεμο είχαν λιγότερες δυνατότητες ενισχύσεων σε έμψυχο και άψυχο δυναμικό, παρά της στρατηγικής του. Το 1937 κυκλοφόρησε το έργο του Το πεζικό επιτίθεται, ενώ μετά τον θάνατό του δημοσιεύτηκε το ημερολόγιό του με τίτλο Τα γραπτά του Ρόμελ.
    Read 229 times

    Leave a comment

    Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.