Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012 13:01

Βανλό

Written by
Rate this item
(0 votes)
Βανλό (Vanloo ή Van-Loo). Επώνυμο οικογένειας Γάλλων ζωγράφων, φλαμανδικής καταγωγής (αναφέρονται και με το φλαμανδικό όνομα Βαν-Λόο).

    1. Αμεντέ (Amendé, Τορίνο 1719 – Παρίσι 1796). Ήταν γιος και μαθητής του Ζαν-Μπατίστ (3.). Το 1474 έγινε μέλος της βασιλικής Ακαδημίας και έζησε στην αυλή του Φρειδερίκου της Πρωσίας έως το 1769. Το 1790 διορίστηκε καθηγητής και αργότερα πρύτανης της βασιλικής Ακαδημίας της ζωγραφικής του Παρισιού. Διακρίθηκε για τις τοιχογραφίες του. Κυριότερα από τα έργα του: Ο Όλυμπος, Η Σχολή της Αθήνας, Η Γέννηση της Αφροδίτης και Η γιορτή του χωριού.
    2. Γιάκομπ ή Ζακ (Jacob ή Jacques, Εκλίζ Φλαμανδίας 1614 – Παρίσι 1670). Εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ έως το 1662 και έπειτα στη Γαλλία, όπου πήρε τη γαλλική υπηκοότητα. Το 1663 έγινε μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Ο σημαντικότερος πίνακάς του τιτλοφορείται Γυμνή γυναίκα που ετοιμάζεται να κοιμηθεί. Το Λούβρο έχει άλλους δύο αξιόλογους πίνακές του: μια σπουδή γυναικείου σώματος και μια προσωπογραφία του Μιχαήλ Κορνηλίου.
    3. Ζαν-Μπατίστ (Jean-Baptiste, Εξ, Γαλλία 1684 – 1745). Εγγονός του Γιάκομπ ή Ζακ (2.). Φοίτησε επί πέντε χρόνια στο εργαστήριο του ζωγράφου Μπενεντέτο Λούτι στη Ρώμη, όπου γνωρίστηκε με διάσημους Ιταλούς ζωγράφους και ακολούθησε την τεχνοτροπία της κλασικής σχολής. Το 1719 εγκαταστάθηκε οριστικά στο Παρίσι, όπου χάρη στην προστασία του πρίγκιπα Καρινιόν, έγινε γρήγορα γνωστός. Διορίστηκε καθηγητής της σχολής Καλών Τεχνών και σε εννέα χρόνια έγινε και μέλος της Ακαδημίας. Από τα ωραιότερα εκθέματα της Ακαδημίας είναι το έργο του Άρτεμις και Ενδυμίων. Υπήρξε βαθύς μελετητής της φύσης και του ανθρώπινου σώματος. Οι κριτικοί της εποχής του έγραψαν ότι τα χρώματά του έχουν κάτι το κατανυκτικό. Οι σπουδαιότεροι πίνακές του είναι Ο άγιος Πέτρος στη φυλακή και Ο Ερρίκος Γ’ και οι ιππότες του Αγίου Πνεύματος. Σημαντικές είναι και οι προσωπογραφίες του στην πινακοθήκη του Λούβρου.
    4. Λουί-Μισέλ (Louis-Michel, Τουλόν 1707 – Παρίσι 1771). Ήταν γιος του Ζαν-Μπατίστ (3.). Ένας πίνακάς του βραβεύτηκε το 1725 στην Ιταλία. Ασχολήθηκε με προσωπογραφίες, αλλά έγινε μέλος της Ακαδημίας κυρίως λόγω του πίνακά του Ο Απόλλων καταδιώκει τη Δάφνη. Αργότερα πήγε στη Μαδρίτη, ως ζωγράφος του βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππου Ε’, και του ανατέθηκε η επίβλεψη πολλών καλλιτεχνικών έργων. Γύρισε έπειτα στο Παρίσι όπου φιλοτέχνησε προσωπογραφίες του Λουδοβίκου ΙΕ’, του θείου του Καρόλου και τον περίφημο πίνακά του Ισπανική συναυλία.
    5. Σαρλ Αντρέ, ο επιλεγόμενος Καρλ (Charles André ή Carle, Νίκαια 1705 – Παρίσι 1765). Ο αδελφός του, Ζαν-Μπατίστ (3.), τον κάλεσε στο Τορίνο και του δίδαξε σχέδιο και ζωγραφική. Το 1724, σε διαγωνισμό του Παρισιού, βραβεύτηκε με τον πίνακα Κάτοικοι των Σοδόμων. Αργότερα βραβεύτηκε και στη Ρώμη. Τοιχογράφησε την εκκλησία του Αγίου Ισιδώρου της Ρώμης και το 1734 γύρισε στο Παρίσι όπου ζωγράφισε τον εξαίρετο πίνακα Ο Μαρσύας. Φιλοτέχνησε επίσης το 1763 δύο προσωπογραφίες του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ’. Στα έργα του υπάρχει η επίδραση των μεγάλων ζωγράφων της Αναγέννησης, αλλά δεν εντάσσονται σε καμία σχολή. Τα σπουδαιότερα είναι εκείνα που εικονίζουν την οικογένειά του, όπως Η ανάγνωση και Η ισπανική συνομιλία (είχε παντρευτεί τη διάσημη για την καλλονή της Αικατέρινη Σάμις). Μετά τον ξαφνικό θάνατο της κόρης του Καρολίνας, τα έργα του είναι διαποτισμένα με μελαγχολία. Για μεγάλο διάστημα θεωρήθηκε πολύ σπουδαίος ζωγράφος, ο σημαντικότερος από την οικογένεια, άποψη που υποχώρησε στο τέλος του 18ου αι., και πλέον οι πίνακές του εκτιμώνται κυρίως για τα χρώματά τους και όχι τόσο για την τεχνική και το ύφος τους.
Read 286 times

More in this category: « Βαν-Λόο Βανουάτου »

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.