Δευτέρα, 05 Μαρτίου 2012 14:23

Σεβινιέ, Μαντάμ ντε-

Written by
Rate this item
(0 votes)
Σεβινιέ, Μαντάμ ντε- (Madame de Sévigné, Παρίσι 1626 – Γκρινιάν, Ντρομ 1696). Λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Γαλλίδας επιστολογράφου Μαρί ντε Ραμπιτέν Σαντάλ, μαρκησίας του Σεβινιέ (Marie de Rabutin-Chantal marquise de Sévigné). Καταγόταν από οικογένεια ευγενών της Βουργουνδίας και έχασε τους γονείς της σε παιδική ηλικία. Ανατράφηκε από τον θείο της, Φίλιππο Β’ της Κουλάνζ, ο οποίος φρόντισε να της παρασχεθεί εξαιρετική μόρφωση. Σε ηλικία 18 ετών, το 1644 παντρεύτηκε τον Βρετόνο ευγενή μαρκήσιο Ανρί ντε Σεβινιέ. Ο τελευταίος, αφού κατασπατάλησε την περιουσία της, σκοτώθηκε σε μονομαχία το 1651, με αποτέλεσμα η Σ. να μείνει μετά από επτά χρόνια μη αρμονικής συζυγικής ζωής χήρα με δύο παιδιά, τη Φρανσουάζ-Μαργκαρίτ και τον Σαρλ. 
Από το 1644 είχε εισαχθεί στην αυλική κοινωνία και στον κύκλο του Οτέλ ντε Ραμπουγέ στο Παρίσι, όπου η γοητεία και η ευφυΐα της την έκαναν μία από τις επιφανέστερες γυναίκες της παρισινής κοινωνίας (υπήρξε φίλη του Ρετς, της Μαντάμ ντε Λα Φαγιέτ και του Λα Ροσφουκό). Μετά τη χηρεία της συνέχισε να κυκλοφορεί στους κύκλους της αριστοκρατίας, αλλά παράλληλα ήταν αφοσιωμένη στα παιδιά της. 
Τα τελευταία χρόνια της τα έζησε απομονωμένη, αλληλογραφώντας με την κόρη της, Φρανσουάζ-Μαργκαρίτ, τη Μαντάμ ντε Γκρινιάν, την οποία είχε αποχωριστεί μετά τον γάμο της τελευταίας το 1669 και τη φυγή της από το Παρίσι το 1671. Οι επιστολές προς την κόρη της, οι οποίες ξεπερνούν τις 1.700 σε αριθμό, έχουν γραφτεί κατά το διάστημα του επτάχρονου αποχωρισμού τους. Οι Επιστολές της Σ. προσφέρουν μια ζωντανή μικρογραφία του αιώνα, μέσα από υπαινιγμούς σε πολιτικά, καλλιτεχνικά και κοσμικά γεγονότα, και συγχρόνως τον ακριβή καθρέφτη μιας ευαισθησίας και μιας ολόκληρης ζωής· πάνω απ’ όλα, όμως, αποτελούν ένα κλασικό παράδειγμα διαύγειας και εκφραστικής αμεσότητας.
Κατά τη συνήθεια που είχε επικρατήσει στους κύκλους της πρεσιοζιτέ, να καλλιεργούν την αλληλογραφία σχεδόν ως λογοτεχνικό είδος εκμυστηρεύσεων (κάτι μεταξύ συνομιλίας και δημοσιογραφίας), τα γράμματα της Σ. σχολιάζονταν, κυκλοφορούσαν και φυλάσσονταν από τους παραλήπτες. Μετά τον θάνατό της, μερικοί από αυτούς τα δημοσίευσαν. Τον 18o αι. εκδόθηκαν διάφορες συλλογές και το 1872 δημοσιεύτηκαν τα αυθεντικά κείμενα.
Read 1068 times

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.