Δευτέρα, 05 Μαρτίου 2012 13:08

Σαγκάη

Written by
Rate this item
(0 votes)
Σαγκάη (Shanghai). Πόλη (9.005.600 κάτ. το 2003) της ανατολικής Κίνας, έδρα του ομώνυμου μητροπολιτικού δήμου (16.407.734 κάτ. το 2000)· η ορθή προφορά της στα κινεζικά είναι Σανγκχάι, ενώ στις ελληνικές πηγές συναντάται επίσης ως Σαγγάη και Σανγκάη. 
Η Σ., που αποτελεί τη μεγαλύτερη αστική περιοχή της χώρας, είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Χουάνγκ Πο, κοντά στη συμβολή του με τον μεγάλο ποταμόκολπο του Γιανγκτσέ, σε απόσταση 30 χλμ. από τις ακτές της Ανατολικής Κινεζικής θάλασσας (Σ. σημαίνει πάνω στη θάλασσα). Είναι ο σημαντικότερος συγκοινωνιακός κόμβος της Κίνας, με το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας (ποτάμιο και θαλάσσιο ταυτοχρόνως), όπου καταλήγει ένα πυκνό δίκτυο διωρύγων και ποτάμιων οδών που τη συνδέει με τα γειτονικά μεγάλα αστικά κέντρα, με σταθμό για τις δύο μεγαλύτερες σιδηροδρομικές γραμμές οι οποίες συνδέουν τον βορρά με τον νότο, ενώ διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο (Χουνγκτσιάο) και αεροδρόμιο εσωτερικών πτήσεων (Λουνγκχούα). Το λιμάνι δέχεται πλοία όλων των μεγεθών, από υπερωκεάνια έως τα τοπικά κινεζικά πλεούμενα, με πλήθος εγκαταστάσεων και με εξοπλισμό για την εξυπηρέτηση όλων των τύπων σκαφών και εμπορευμάτων. Η οικονομία της πόλης στηρίζεται πρωτίστως στο εμπόριο (το οποίο διευκολύνεται από την εξαιρετική συγκοινωνιακή υποδομή) και στη βιομηχανία (χημική και πετροχημική βιομηχανία, υφαντουργία, παραγωγή ηλεκτρονικού εξοπλισμού, κατασκευή πλοίων, παραγωγή προϊόντων τυπογραφίας και πλήθους καταναλωτικών προϊόντων). 
Ανάμεσα στα αξιοθέατά της συμπεριλαμβάνονται το βουλεβάρτο Τσονγκ Σαν (ή οδός Μπουντ) στον ποταμό Χουάνγκ Πο, με πάρκα και σύγχρονα κτίρια (19ου-20ού αι.) ευρωπαϊκής τεχνοτροπίας, ο κήπος του μανδαρίνου Γι Γιουάν (16ος αι.), καθώς και αναρίθμητοι άλλοι γραφικοί κήποι, η παγόδα Λουνγκχούα, ο ναός του Κομφούκιου, το Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας και πάρα πολλά άλλα μουσεία, το θεατρικό κέντρο Σιτσιέ κ.ά. Γύρω από τον παλαιότερο, αλλά εκτεταμένο πυρήνα της πόλης, έχουν αναπτυχθεί νέες πόλεις-δορυφόροι (όπου το παραδοσιακό οικοδομικό πρότυπο της μονώροφης κατοικίας έχει αντικατασταθεί από κτίρια έως και τετραώροφα) οι οποίες απορροφούν τους νεοφερμένους κατοίκους και την αυξανόμενη βιομηχανική δραστηριότητα. Η πόλη είναι έδρα πάρα πολλών πανεπιστημίων και ανώτερων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Ιστορία. Τα ίχνη των πρώτων εγκαταστάσεων που αποτέλεσαν αργότερα τη μεγάλη πόλη της Σ. ανάγονται στην περίοδο της δυναστείας των Σουνγκ (10ος-12ος αι. μ.Χ.), όταν στην περιοχή δημιουργήθηκαν ένας αλιευτικός και ένας αγροτικός οικισμός. Την περίοδο των μογγολικών εισβολών (13ος-14ος αι.) πολλοί κάτοικοι της βόρειας Κίνας βρήκαν καταφύγιο στους οικισμούς αυτούς, των οποίων ο πληθυσμός συνεχώς αυξανόταν. Η οικονομία της αναπτυσσόμενης πόλης βασιζόταν κυρίως στην καλλιέργεια και στην επεξεργασία του βαμβακιού, χαρίζοντάς της πλούτο και κύρος, αλλά μόνο σε εθνικό επίπεδο. Ωστόσο, το σκηνικό άλλαξε με τη συνθήκη της Νανκίνγκ (1843), η οποία, ως αποτέλεσμα της λήξης του λεγόμενου Πολέμου του οπίου υπέρ των Ευρωπαίων, παραχωρούσε μεγάλα τμήματα της πόλης, καθώς και προνόμια (concessions), στους Βρετανούς, Γάλλους και Αμερικανούς εμπόρους. Ως συνέπεια της συνθήκης αυτής, το λιμάνι της Σ. έγινε το πρώτο σε ολόκληρη την Κίνα που άνοιξε στο διεθνές εμπόριο (1843). Έτσι ενισχύθηκε η δυτική παρουσία στην οικονομία της πόλης και μεγάλος αριθμός ξένων τραπεζών, πιστωτικών ιδρυμάτων και εταιρειών εγκαταστάθηκε εκεί, επιφέροντας μια ιλιγγιώδη εμποροβιομηχανική και δημογραφική ανάπτυξη. Το 1857 οι Βρετανοί απέκτησαν δικαιώματα ναυσιπλοΐας στον Γιανγκτσέ και η Σ. εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο λιμάνι και στο σημαντικότερο βιομηχανικό κέντρο της Κίνας. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο άρχισε να αυξάνεται η κινεζική συμμετοχή στις επενδύσεις κεφαλαίου και στις βιομηχανικές δραστηριότητες. Παράλληλα, αναπτύχθηκε η πολιτική συνείδηση των κατοίκων, οι οποίοι στήριξαν τη συμμαχία του νεοσύστατου Κομουνιστικού Κόμματος με τον εθνικιστικό στρατό του Τσανγκ Κάι-σεκ, έως ότου, το 1927, η πόλη κατελήφθη από τα στρατεύματα του Κουόμιντανγκ (Εθνικιστικού Κόμματος), μετά τη ρήξη του με το Κομουνιστικό κόμμα. Την περίοδο της ιαπωνικής κατοχής (1937-45), και μετά την κατάργηση των προνομίων των Ευρωπαίων (1941), η οικονομία της χώρας υπέστη καθίζηση και η κινεζική συμμετοχή περιορίστηκε ξανά. Με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, η Σ. περιήλθε και πάλι στην Κίνα και, το 1949, κατελήφθη από τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό.
Read 326 times

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.