Δευτέρα, 05 Μαρτίου 2012 12:44

Ρώμας

Written by
Rate this item
(0 votes)
Ρώμας. Επώνυμο αριστοκρατικής οικογένειας της Ιταλίας, κλάδος της οποίας εγκαταστάθηκε στην Κρήτη τον 16o αι. και αργότερα στη Ζάκυνθο, όπου συμπεριελήφθη στη Χρυσή Βίβλο των ευγενών του νησιού. Μέλη της διαδραμάτισαν ρόλο στην πολιτική, στρατιωτική και πολιτιστική ιστορία της νεότερης Ελλάδας.

    1. Αλέξανδρος (1861 – 1914). Πολιτικός και στρατιωτικός, γιος του Σπυρίδωνα (16.). Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι και επιστρέφοντας στην Ελλάδα ασχολήθηκε με την πολιτική, συμπράττοντας αρχικά με το κόμμα του Θεόδωρου Δηλιγιάννη και αργότερα με αυτό του Γεώργιου Θεοτόκη. Εξελέγη επτά φορές βουλευτής Ζακύνθου (1895-98, 1899-1902, 1902-4, 1905-6, 1909-10, 1910, 1912-15), ενώ διετέλεσε και τρεις φορές πρόεδρος της Βουλής (1897-98, 1905, 1909-10). Κατά την Κρητική επανάσταση του 1897 αιχμαλωτίστηκε από τον στόλο των Μεγάλων Δυνάμεων, ενώ κατευθυνόταν προς το νησί, αλλά αφέθηκε ελεύθερος και λίγο αργότερα πολέμησε εθελοντικά στον ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, συμμετέχοντας στη μάχη του Δομοκού, ύστερα από την οποία έλαβε τον βαθμό του ταγματάρχη. Το 1902 έγινε υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης (1902-3) και το 1909 υπουργός Δικαιοσύνης, περίπου για έναν μήνα. Κατά τη διάρκεια του Α’ Βαλκανικού πολέμου, μετείχε στις μάχες της Σιάτιστας, των Γρεβενών, του Μπιζανίου και του Δρίσκου ως επικεφαλής του σώματος των Ελλήνων Ερυθροχιτώνων και έλαβε στο πεδίο της μάχης τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη.
    2. Βερναρδίνος (16ος αι.). Στρατιωτικός. Υπηρέτησε ως λοχαγός του ελαφρού ιππικού στην Ιταλία και στην Κρήτη (1526).
    3. Γεώργιος-Δημήτριος (1803 – 1876). Πολιτικός και νομικός, γιος του Διονύσιου (7.) και αδελφός του Γεώργιου-Κανδιάνου (6.). Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και επιστρέφοντας στην Ελλάδα ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής Ζακύνθου, ενώ διετέλεσε και κυβερνητικός ταμίας.
    4. Γεώργιος-Δημήτριος (1836 – 1910). Πολιτικός και νομικός. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι και επιστρέφοντας στην Ελλάδα ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής Ζακύνθου.
    5. Γεώργιος-Κανδιάνος (1725 – 1796). Διπλωμάτης, γιος του Φραγκίσκου (17.). Γραμματέας επί των οθωμανικών υποθέσεων στη Βενετία, το 1780 απεστάλη ως πρόξενός της στην Πελοπόννησο.
    6. Γεώργιος-Κανδιάνος (Ζάκυνθος 1796 – 1867). Λογοτέχνης, πολιτικός και Φιλικός, γιος του Διονύσιου (7.) και αδελφός του Γεώργιου-Δημήτριου (3.). Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Πάντοβα αρχαία ελληνική και λατινική φιλολογία και αρχαιολογία και επιστρέφοντας στη Ζάκυνθο μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και ασχολήθηκε με την πολιτική, αναδεικνυόμενος αργότερα αρχηγός των μελών του μετριοπαθούς Μεταρρυθμιστικού Κόμματος στο νησί και συμμετέχοντας, από το 1849 έως το 1851, στην έκδοση της εφημερίδας Το Μέλλον. Εξελέγη στην Ιόνια Βουλή, της οποίας διετέλεσε και πρόεδρος, προτείνοντας κατά τη διάρκεια της θητείας του σημαντικές μεταρρυθμίσεις, ενώ έγινε και άρχοντας της Ιόνιας Πολιτείας. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία, δημοσιεύοντας τις ποιητικές συλλογές Άνθη (1853), Το πνεύμα της Ελλάδας, Παλμοί της καρδιάς μου, Ωδαί, Καλύβη κ.ά.
    7. Διονύσιος (Ζάκυνθος 1771 – 1857). Διπλωμάτης, πολιτικός, νομικός και Φιλικός, γιος του Γεώργιου-Κανδιάνου (5.). Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και διετέλεσε, όπως και ο πατέρας του, πρόξενος της Βενετίας στην Πελοπόννησο, ενώ το 1797 έλαβε τον τίτλο του κόμη. Το 1803, μετά τη σύσταση της Ιονίου Πολιτείας, διορίστηκε μέλος της συντακτικής επιτροπής του πολιτεύματος, ενώ αργότερα χρημάτισε πρύτανης Κερκύρας (1806) και από το 1809 ήταν γερουσιαστής. 
Παύτηκε όμως από το τελευταίο αξίωμα, επειδή αντιπολιτευόταν τον Άγγλο αρμοστή Τόμας Μέτλαντ, και έκτοτε στράφηκε ενεργά εναντίον της αγγλικής αρμοστείας. Το 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, αλλά το 1820 υποχρεώθηκε να καταφύγει στην Ιταλία, καθώς διωκόταν από τον Μέτλαντ. Επέστρεψε στη Ζάκυνθο το 1824 και συγκρότησε μαζί με τον Κωνσταντίνο Δραγώνα και τον Παναγιώτη Στεφάνου την επαναστατική επιτροπή Ζακύνθου με σκοπό την ενίσχυση της Επανάστασης του 1821. Το 1827, κατά τη διάρκεια των εργασιών της Γ’ Εθνοσυνέλευσης στην Τροιζήνα, ο Ρ. προτάθηκε για κυβερνήτης της Ελλάδας, αλλά προτιμήθηκε τελικά ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο Ρ. ανακηρύχθηκε «μεγάλος πολίτης και ευεργέτης της Ελλάδας». Μετά την ανεξαρτησία, διορίστηκε «μυστικοσύμβουλος» του νεοσύστατου κράτους, ενώ εξελέγη και μέλος της Ιόνιας Ακαδημίας.
    8. Διονύσιος (Αθήνα 1906 – Ζάκυνθος 1981). Λογοτέχνης και πολιτικός, γιος του Αλέξανδρου (1.). Βλ. λ. Ρώμας, Διονύσιος.
    9. Ιούλιος (1584 – 1652). Ιερέας. Φοίτησε στα πανεπιστήμια της Πάντοβα και της Περούτζια και μετά το τέλος των σπουδών του χειροτονήθηκε κληρικός και αργότερα έγινε καρδινάλιος.
    10. Καίσαρ (Ζάκυνθος 1827 – Αθήνα 1892). Στρατιωτικός, πολιτικός και συγγραφέας, γιος του Γεώργιου-Κανδιάνου (6.) και αδελφός του Σπυρίδωνα (16.). Σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων και, αφού μετεκπαιδεύτηκε σε διάφορες ευρωπαϊκές στρατιωτικές σχολές, υπηρέτησε αρχικά στο μηχανικό και αργότερα στο Γενικό Επιτελείο, ενώ διετέλεσε και διαγγελέας (υπασπιστής) του βασιλιά Όθωνα (1833-62). Μετά την αποστράτευσή του, ασχολήθηκε με την πολιτική και το 1892 εξελέγη βουλευτής Ζακύνθου. Εξέδωσε τα έργα Περί στρατιωτικής τέχνης και Παρεκβάσεις γλωσσολογικαί και αρχαιολογικαί περί Αιγύπτου.
    11. Κανδιάνος (1576 – 1636). Γιος του Κούρτζιου (13.), διετέλεσε γραμματέας στο Διοικητήριο της Ζακύνθου και συγκαταλεγόταν μεταξύ των ευγενών του νησιού.
    12. Κανδιάνος (1635 – 1717). Κατά τη διάρκεια της ενετικής κυριαρχίας στην Πελοπόννησο (1699-1718) διετέλεσε δημόσιος εισπράκτορας και ταμίας σε όλο τον Μοριά.
    13. Κούρτζιος (1550 – Χανιά 1606). Νομικός. Γεννήθηκε στην Κρήτη και, αφού πραγματοποίησε νομικές σπουδές, το 1583 διορίστηκε εισαγγελέας στα Χανιά.
    14. Νούτσιος ή Μούκιος (17ος αι.). Στρατιωτικός. Κυβερνήτης ζακυνθινής γαλέρας, διακρίθηκε στον Ενετοτουρκικό πόλεμο, που κατέληξε στην οθωμανική κατάκτηση της Κρήτης (1645-69).
    15. Ροβέρτος (Ζάκυνθος 1834 – Αθήνα 1920). Πολιτικός, γιος του Γεώργιου-Κανδιάνου (6.), αδελφός του Καίσαρα (10.) και του Σπυρίδωνα (16.). Εξελέγη επανειλημμένως βουλευτής Ζακύνθου με το κόμμα του Θεόδωρου Δηλιγιάννη, στο οποίο ανήκε και ο ανιψιός του, Αλέξανδρος (1.), και το 1885 διορίστηκε υπουργός Ναυτικών. Παραιτήθηκε, όμως, ύστερα από θητεία περίπου 6 μηνών, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τους δισταγμούς της ελληνικής κυβέρνησης να αντιδράσει με ένοπλη δράση στην προσάρτηση από τη Βουλγαρία της Ανατολικής Ρωμυλίας (σημερινή νότια Βουλγαρία), η οποία είχε ανακηρυχθεί με τη συνθήκη του Βερολίνου, το 1878, αυτόνομη περιοχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
    16. Σπυρίδων (Ζάκυνθος 1826 – Αθήνα 1881). Πολιτικός και νομικός, γιος του Γεώργιου-Κανδιάνου (6.) και αδελφός του Καίσαρα (10.) και του Ροβέρτου (15.). Σπούδασε νομικά στη Γερμανία και επιστρέφοντας στη γενέτειρά του διορίστηκε γραμματέας της Ιονίου Γερουσίας. Μετά την ένωση της Ιονίου Πολιτείας με την Ελλάδα, ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη το 1879 βουλευτής Ζακύνθου, ενώ διετέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα και υπουργός Δημόσιας Εκπαίδευσης και Εκκλησιαστικών (1881) στην κυβέρνηση Κουμουνδούρου.
    17. Φραγκίσκος (1670 – 1742). Στρατιωτικός, γιος του Κανδιάνου (12.). Κατά τον τελευταίο Ενετοτουρκικό πόλεμο του 1714-18, συγκρότησε τάγμα 400 Ζακυνθινών και πήρε μέρος στην υπεράσπιση της Κέρκυρας (1716) από το οθωμανικό εκστρατευτικό σώμα που την πολιορκούσε. Το 1727 εξόπλισε με δικά του χρήματα γαλέρα και τον επόμενο χρόνο συνέδραμε στην ανακούφιση του πληγέντος από λοιμό Μεσολογγίου. Για τις ανδραγαθίες του έλαβε από τη Βενετία τον βαθμό του συνταγματάρχη και τον κληρονομικό τίτλο του κόμη.
Read 549 times

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.