Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012 05:42

κάμερσπιλ

Written by
Rate this item
(0 votes)
κάμερσπιλ (γερμ. kammerspiel). Καλλιτεχνικό ρεύμα στο θέατρο και στον κινηματογράφο της Γερμανίας, κατά το α’ μισό του 20ού αι. 
Αρχικά, ο όρος υποδήλωνε έναν τύπο μικρού θεάτρου που εμφανίστηκε στη Γερμανία στις αρχές του 20ού αι., με σκοπό να παρουσιάζει έργα σύντομα και με λίγα πρόσωπα σε οικεία ατμόσφαιρα περισυλλογής, όπου –εξαιτίας της στενότητας του χώρου– θα μπορούσε με την απαγγελία, την άρθρωση, τη σκηνοθεσία και τη συμβολική και υποβλητική σκηνογραφία να προβληθεί κάθε απόχρωση του κειμένου. Στο κ. δεν υπήρχαν πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές· κάθε ηθοποιός έπαιζε και απήγγειλε με σκοπό να επιτευχθεί συλλογικά ένα ποιητικό αποτέλεσμα.
Το κ., το οποίο ιδρύθηκε το 1906 από τον Μαξ Ράινχαρτ, επιβλήθηκε πολύ σύντομα με τις προσεγμένες παραστάσεις του και αποτέλεσε υπόδειγμα για τα μεταγενέστερα κ. του Μονάχου (1911) και του Αμβούργου (1918). Παρά τις διαφορές στην τεχνοτροπία ή στις τάσεις που ακολούθησαν, τα κ. αντιπροσωπεύουν ένα είδος ποιητικού θεάτρου που διαφέρει σαφώς από το εμπορικό.
Στον κινηματογράφο, ο όρος κ. χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει ένα ιδιαίτερο ρεύμα του γερμανικού κινηματογράφου της περιόδου 1920-24. Η ταινία κ. κινείται σε λίγους χώρους και με λίγα πρόσωπα. Σε μια εξαιρετικά απλή και γραμμική πλοκή αντιστοιχεί μια οξεία εμβάθυνση στην ψυχολογία των προσώπων με καθαρά κινηματογραφικά μέσα. Η πατρότητα του ύφους των ταινιών κ. αποδίδεται στον Καρλ Μάγιερ, εμπνευστή και σεναριογράφο των πιο αντιπροσωπευτικών ταινιών αυτού του ρεύματος: Σκάλα υπηρεσίας (1921), σε σκηνοθεσία των Λέοπολντ Πέσνερ και Πάουλ Λένι, Συντρίμμια (1921) και Νύχτα Πρωτοχρονιάς (1923) του Λούπου-Πικ και, κυρίως, Ο τελευταίος άνθρωπος (1924) του Φρίντριχ Βίλχελμ Μουρνάου.
Read 1261 times

More in this category: « Καμερούν καμφένιο »

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.